Jung Minjee Fiction

Chapter:2

 

 

 

 

 

 

 

 

“กรี๊ดดดด..พี่ยุนโฮฮฮฮฮ....” *-*

 

“อ๊ายยย..แกดูสิ..ทูยูเค้างอนกันอ่ะ..พี่ยูชอนน่าร้ากก..น่ารัก..” *--*

 

“อุ๊ย..พี่ยุนโฮกอดแล้วอ๊ะแก...” *---*

 

“อื๊อออ..พี่ยูชอนหน้าแดงแจ๋เลยอ่ะ..” *----*

 

“ดูดิ..ทูยูเค้าแอบมองกันไปมาด้วยแหล่ะ...ฉันจะสำลักความหวานตายอยู่แล้วอ่ะ...” *-----*

 

“ก็ตายๆไปซะสิ..” เสียงแผ่วเบากระซิบรอดไรฟัน

 

“แจจุง..” จุนซูกระตุกแขนบางของเพื่อนที่นั่งกอดอกเขม็ง..พลางส่งสายตาไปยังแม่ยกทูยูอย่างฉุนเฉียว..

“อย่าไปมองเค้าอย่างนั้นสิ..” จุนซูเอ็ดเสียงเขียว..เพราะตอนนี้ดวงตากลมโตของเพื่อนรักมันกำลังวาววับราวกับจะพ่นไฟออกมา..

 

“มองยังไง..ฉันก็มองธรรมดานิ!..” คนที่บอกว่ามองตามธรรมดาสะบัดเสียงใส่อย่างไม่พอใจ..

 

“หยิบกระจกขึ้นมาดูมา..ธรรมดาบ้านแกสิ..จ้องเค้าเอาๆยังกับจะกระโดดงับหัวเค้าอย่างนั้นแหล่ะ” ปลายนิ้วเล็กกดจิ้มลงบน

หว่างคิ้วนุ่มที่ขมวดม้วนเข้าหากันจนแน่น...

 

“ก็พูดจาไม่เข้าหู..อารมณ์เสียอ่ะ!..เข้าใจมั้ย???...” กลีบปากบางยู่สะบัดใส่ร่างกลมที่นั่งตีหน้านิ่งอย่างเบื่อหน่ายใส่เค้า..

 

“เข้าใจ..แต่ถ้าจะอารมณ์เสียตรงดงแม่ยกทูยู..ฉันขอผ่านนะ..แกดูซิตั้งกี่ตีน..ฉันไม่เอาด้วยหรอก..ตัวใครตัวมัน..” เสียงกระซิบบอก

ของจุนซูทำให้ร่างบางต้องแอบไปมองกลุ่มที่ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดไม่หยุดนิดๆ..ก่อนจะขยับนั่งตัวตรง.. ..ก็..หลายตีนแบบที่อ้วน

มันบอกจริงๆด้วยอ่ะ..ฮึก..คนสวยอยากเก็บร่างกายไว้ฟิวชั่น..ป๊าบๆ..ดึ๊บๆ..อึ..อ่ะ..อือ..อะ..อึ...อะ..อูววว์..กับพี่ยุนโฮสุดหล่ออยู่น๊า

..แจจุงไม่เอาร่างกายที่เป็นของพี่ยุนโฮ(?)ไปให้ใครทำร้ายง่ายๆหรอก..ฮึก.. T^T ชิส์..จะยกให้ซักวันแล้วกันอาจุมม่าหน้าเหี่ยว... XP

คิม แจจุงที่ปล่อยให้ความคิดของตัวเองไหลลื่นไปเรื่อยๆกลับมานั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่นิ่งๆ..ท่ามกลางฝูงแฟนคลับที่บ้าคลั่งของ

คู่ทูยู

“ฮัลโหล...”

 

“....”

 

“พี่ว่ายังไงนะ?..” จุนซูเอ่ยถามปลายสายน้ำเสียงราบเรียบ..

 

“...”

 

“ก็ได้ๆ..ที่ไหนอ่ะ?..หืม..ตอนนี้เลยเหรอ?..” ร่างเล็กขยับไปมาเล็กน้อย..พลางมองตามเพื่อนหน้าหวานที่ดูจะครุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง..

เมื่อวงแขนหนาๆของยุนโฮยกขึ้นโอบรอบเอวบาง(?)แบบเนียนๆอย่างจงใจให้สาวกทั้งหลายส่งเสียงร้องครางในความเรียล..

“ได้แน่นะ?..”

 

“...”

 

“แต่ผมมากับเพื่อนอ่ะ...”

 

“...”

 

“อา..โอเคๆ..” มือเล็กกดตัดเสียงปลายสายก่อนจะหันมาเขย่าแขนเล็กเพื่อดึงความสนใจมาที่ตัวเอง..

“ฉันต้องไปเอาของมาให้พี่..นายไปอยู่กับพี่ฉันก่อนนะแจจุง..แล้วเดี๋ยวฉันจะกลับมารับ..”

 

“นายก็ไปสิ..เดี๋ยวฉันนั่งดูพี่ยุนโฮคนเดียวก็ได้..” แจจุงรีบตอบปฎิเสธอย่างรวดเร็ว..ก็ฉากต่อไปอ่ะ..พี่ยุนโฮจะออกมาแข่งเกมส์น่ะสิ

.. ดวงตากลมโตเหล่มองไปยังทางเข้าห้องแต่งตัวด้านหลัง..ที่ตอนนี้บรรดาพิธีกรและแขกรับเชิญ..รวมทั้งมารหัวใจหน้าไก่(?)ของ

เค้ากำลังพลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ากันอยู่..

 

“ได้ที่ไหน..เดี๋ยวก็ไปหาเรื่องใครเค้าอีก..ตามฉันมาเลยดีๆ..อย่าให้พูดหลายรอบ..” จุนซูบิดแก้มแดงระเรื่อนั้นอย่างหมั่นเขี้ยว..

พลางส่งสายตาดุๆไปให้..

 

“แต่พี่...อือ..” กลีบปากบางที่ตอบตกลงยู่ขึ้นจนเป็นวงกลม..ก็ตาจุนซูอ่ะ..ยิ่งหรี่เล็กเท่าไหร่..ดีกรีความโหดก็เพิ่มขึ้นเท่านั้น..นี่ก็หรี่

จนเกือบจะมิดแล้ว..ถ้าไม่รีบตอบตกลง..มีหวังเค้าได้โดนปลิดชีพก่อนจะได้พลีกาย..ถวายให้พี่ยุนโฮเป็นแน่.. T^T

 

 

 

 

.
.

 

 

“จุนซู..ทำไมเราถึงเดินมาทางนี้ล่ะ?..” มือบางกระตุกหลังเพื่อนยิกๆ..เมื่อพบว่าทางเดินที่พวกเค้ากำลังเดินเค้ามามันคือหลังเวที

นี่เอง..

 

“ผมมาหาพี่ครับ..” เสียงหวานใสไม่ตอบอะไร..แต่กลับหันไปพูดกับการ์ดหน้าดุที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าห้อง... แจจุงยกมือขึ้นอุดเสียง

กรี๊ดตัวเองเอาไว้..ก็หน้าห้องที่ว่า..มันหน้าห้องวง ‘Haven’ น่ะสิ.. งื่อ..แจจุงจะเป็นลม..มือเย็นเฉียบไปหมดแล้วนี่..

 

“เออ...”

 

“คิม จุนซูครับ..” ร่างเล็กตอบยิ้มๆ..พลางก้มหัวเพื่อขอบคุณหลังจากที่การ์ดร่างยักษ์ขยับเปิดทางให้..

“แจจุง....” มือขาวเอื้อมมาดึงมือเล็กที่เย็นเฉียบ..ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ..พลางดึงแขนเพื่อนรักเข้าข้างใน..

 

“อ้าว..จุนซู..มาแล้วเหรอ?..” เสียงทักของคนในห้องทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้าง..

 

“ฮะพี่..นี่แจจุง..เพื่อนผมฮะ..” จุนซูกดศีรษะเล็กๆของคนที่ยังอึ้งไม่เลิกให้ทำความเคารพพี่ชาย..

 

“หวัดดีจุนซู..พี่ชื่อฮยองจุงนะ..เป็นพี่ชายของจุนซู...”

 

“พี่ชาย??..พี่ฮยอนจุง..จุนซู???...” แจจุงมองหน้าของเพื่อนรักสลับไปมากับหน้าของนักร้องหนุ่ม..

 

“อ้าว..ไม่เคยบอกเพื่อนเหรอว่าเป็นน้องพี่?..” ฮยอนจุงขมวดคิ้วอย่างสงสัย..ก็พอรู้นิสัยแปลกๆของน้องชายที่ไม่ชอบให้ใครมายุ่ง

กับเรื่องส่วนตัวเท่าไหร่ก็จริง...แต่ไม่คิดจะเปิดเผยให้ภูมิใจกันหน่อยเชียวเหรอว่าพี่ชายแท้ๆเป็นถึงนักร้องดัง..

 

“ไม่เคยอ่ะ..ต้องบอกด้วยเหรอ?..” จุนซูย้อนถามพี่ชายเสียงนิ่ม.. แค่ทุกวันนี้แจจุงไม่รู้ว่าเค้าเป็นอะไรกับฮยอนจุงก็กรีดร้องละเมอ

หายุนโฮจนเค้าแทบบ้าอยู่แล้ว..ถ้าปล่อยให้รู้ตั้งแต่แรกๆคงได้บีบคอบังคับให้เค้าพายุนโฮมาถวายให้แน่ๆ

 

“เรานี่มัน..นิสัยเหมือนใครฮะ?..”

 

“อ้าว..ไอ้จุง..ไปหลอกเด็กที่ไหนมาวะ?..” ก่อนที่ร่างสูงจะได้บ่นน้องชายมากไปกว่านี้..เสียงทุ้มๆของร่างสูงอีกคนก็ดังขึ้นมา

ขัดจังหวะซะก่อน..

 

“บ้าแล้วไอ้วอน..นี่น้องกู..น้องแท้ๆเว้ย!..จุนซู..นี่ชีวอน..รู้จักใช่มั้ย?..” มือหนาเลื่อนไปโอบกระชับไหล่เล็กของน้องชายให้เข้ามาแนบ

ตัว..พลางแนะนำเด็กหนุ่มให้รู้จักกับเพื่อนร่วมวง..

 

“ฮะ..สวัสดีครับพี่ชีวอน...”

 

“สวัสดีครับน้องจุนซู...ทำไมไม่บอกพวกกูมั่งวะว่ามีน้องชายหน้าตาน่ารักขนาดนี้..” ชีวอนใช้ไหล่กระแทกอีกฝ่ายเบาๆ..พลางจ้อง

มองจุนซูด้วยดวงตาหวานเยิ้ม

 

“ต้องบอกด้วยเหรอ?..หน้าหื่นยังกะโจรโรคจิตอย่างพวกมึง..ถ้าขืนพาน้องมาให้รู้จัก..ไม่รุมแย่งแดกน้องกูกันเหรอครับ..” ฮยอนจุง

ตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย..ใบหน้าที่มักจะแสดงออกถึงความเย็นชาอยู่เนืองๆจนบรรดาแฟนคลับไม่กล้าจับคู่ให้เค้ากับใคร..

เพราะนอกจากจะตีหน้านิ่ง..ดวงตาเลื่อนลอย..หน้าตาที่ออกจะหล่อปนกับสวยในบางมุมถึงแม้แฟนๆอยากจะจับคู่ให้เค้ากับใคร..ก็

มีอันต้องพับโครงการไปโดยปริยาย..เวลาอยู่กับคู่เมะยุนวอน..เค้าก็จะดูโหดห้าวจนไม่รู้จะให้อีกสองคนนั้นกดยังไง?..แต่พออยู่กับ

สองเคะของวงอย่างคู่คิส..เค้าก็ดูบอบบางกว่าทั้งคู่..คิม ฮยอนจุงเลยต้องอยู่ตัวคนเดียว เพราะแฟนๆจนปัญญาที่จะหาใครมา

ฟิชเจอร์ริ่งคู่กับเค้าได้ --___-- จุนซูปรายตามองพี่ชายที่ใครๆบอกว่าเป็นเจ้าชายน้ำแข็ง..แต่ทุกคนจะรู้มั้ยว่าจริงๆมันแค่เอ๋อ.. -*-

ที่ทำสีหน้านิ่งๆไม่ใช่เพราะหยิ่ง..แต่มันกำลังงงกับฝูงชน ทำตาเลื่อนลอยเพราะมันกำลังฝัน..ไม่ฝันว่านอนเตียงนุ่มๆก็ฝันว่ากินขนม

อยู่.. มันไม่ได้เพอร์เฟคอะไรเลย..แค่ไม่รู้ว่าจะต้องแสดงอารมณ์ที่มีให้คนอื่นได้รับรู้ไปทำไม.. ‘ก็มันเรื่องของกู’ คำพูดบ่อยๆที่เค้าได้

ยินตั้งแต่ยังเด็กๆเวลาได้ยินเพื่อนพี่ชายเอ่ยถามว่าเจ้าตัวทำไมถึงเป็นคนแบบนี้..คำตอบนิ่งๆพร้อมกับน่าตาที่ค่อนข้างจะกวนเบื้อง

ล่างทำให้ไม่มีใครอยากยุ่งกับพี่ชายเค้าซักเท่าไหร่..เพราะไม่รู้ว่ามันจะลุกขึ้นมากระทืบคนเอาตอนไหนถ้าเจอใครพูดไม่ถูกหู..

“มีอะไร?..” ชายหนุ่มก้มลงมามองร่างเล็กของน้องชาย..พลางเลิกคิ้วอย่างสงสัย..เมื่อภายใต้ดวงตาที่นิ่งสนิทที่ถ้าหากไม่ใช่คนใน

บ้านจะมองไม่ออกเลยว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่..ก่อนจะย้อนกลับไปนึกถึงคำพูดของตัวเองเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว..พร้อมทั้งยกมือขยี้

กลุ่มผมนุ่มเบาๆ..ก็เจ้าตัวดีนี้กำลังตั้งคำถามผ่านทางแววตาที่นิ่งสนิทคู่นี้ว่า ‘พี่รู้หรือยังล่ะว่าผมเหมือนใคร?..’ ก็น้องเค้านี่นะ..

ถ้านิสัยมันไม่เหมือนเค้าจะเหมือนใคร.. มือหนากดหนักๆลงบนกลุ่มผมนุ่มอีกครั้งก่อนจะคลายออก

 

“แล้วนั่น..ใครอ่ะ?..” ชีวอนที่เหลือบไปเห็นร่างบางพอดีกระซิบถามเพื่อนอย่างสนใจ.. ตอนนี้จิตวิญญาณของคาสโนว่ากำลังพุ่งปี๊ด

ไหลเวียนอยู่ในตัวเค้า..น้องจุนซูก็น่ารัก..แต่น้องหน้าหวานที่ยืนอยู่ข้างๆนี้..สวยอ่ะคร้าบ.. =////=

 

“แจจุงครับ..เพื่อนของผมเอง..”

 

“ส..สวัสดีครับ..” ร่างบางโค้งตัวสวัสดีอีกฝ่ายอย่างงดงาม.. ก็เพื่อนร่วมวงว่าที่แฟน(สามี)ทั้งคนนี่..ต้องรีบทำความรู้จักไว้ก่อน..

 

“ฮยอนจุง..ชีวอน..ไปเตรียมตัวสแตนด์บายได้แล้ว..เดี๋ยวจะถึงคิวพวกนายแล้ว..” เสียงเรียกของทีมงานทำให้ร่างสูงที่กำลัง

จะหยอดใส่แจจุงชะงักงัน..

 

“งั้นพี่ไปเถอะฮะ..เดี๋ยวผมจะได้เลยออกไปด้วย..”

 

“อา..งั้นก็ได้..น้องแจจุงเข้าไปนั่งเล่นในห้องก่อนนะครับ..เดี๋ยวพี่ขอตัวไปทำงานก่อน..”

”จุนซู..อย่าลืมนะ..ซองสีน้ำตาลอยู่ในลิ้นชักตรงหัวนอน..ไปเลยมึง..ไอ้วอน..” ฮยอนจุงหันกลับมาสั่งน้องชายอีกครั้ง..โดยไม่ลืม

ลากคอเพื่อนร่วมวงที่ดูถ้าทางจะไม่ยอมทำงานติดมือไปด้วย..

 

“รู้แล้วล่ะน่า..”

“แจจุง..นายรออยู่แต่ในห้องนะ..อย่าดื้อ..อย่าซน..อย่าก่อเรื่อง..แล้วห้ามเดินสะเปะสะปะไปทั่วล่ะ...เดี๋ยวฉันจะรีบไปรีบกลับ..”

จุนซูที่รับคำจากพี่ชายอย่างเบื่อหน่ายหันกลับมาสั่งเพื่อนซี้เสียงเครียด..

 

“รู้แล้วน่า..ฉันไม่ใช่เด็กสองขวบนะ..” -*-

 

“เออๆ..ไม่ใช่ก็ไม่ใช่..เพราะนายอ่ะมันแค่ขวบครึ่ง...” จิกกัดพอเป็นพิธี..ก่อนจะดันแผ่นหลังบางที่ทำแก้มป่องเตรียมจะวีนให้เดินเข้า

ไปในห้อง..พร้อมทั้งปิดประตูขังเอาไว้แล้วรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งให้แจจุงได้แต่ยืนอ้าปากค้างเพราะจุนซูเล่นชิ่งหนีไปซะ

ก่อนที่เค้าจะได้เถียงกลับ..

 

“ฮึ๊ย..ขัดใจๆ..พี่ชายอยู่วงเดียวกับพี่ยุนโฮของฉัน(?)แท้ๆ..ไม่ยอมอ้าปากบอกกันมั่งเลยนะคิม จุนซู..” มือคู่เล็กยกขึ้นมากอดอก

ตัวเอง..พลางพร่ำบ่นอีกฝ่ายไม่หยุด.. ขาคู่เล็กเดินสำรวจ..มองลอดไปยังมุมต่างๆของห้องด้วยความสนใจ.. ก็แหม..ใครจะได้มี

โอกาสเข้ามาในห้องแต่งตัวดารากันได้บ่อยล่ะๆ..มันก็ต้องตรวจตราดูให้ครบสิ..อ๊ะ! *0*

“เสื้อพี่ยุนโฮ~~~..” มือเล็กยกขึ้นมาปิดตาตัวเอง..ก่อนจะมองลอดผ่านช่วงระหว่างนิ้วที่แอบแง้มนิดๆอย่างตื่นเต้น.. ดวงตากลมโต

ที่กลืนหายไปกับฝ่ามือตัวเองค่อยๆเผยออกมาเพื่อใช้จ้องมองวัตถุสีดำสนิทที่พาดผ่านอยู่บนพนักพิงเก้าอี้ชัดๆ.. แจจุงค่อยๆลดมือ

ลง..ก่อนจะกลั้นหายใจ..เอานิ้วจิ้มลงบนเสื้อหนังตัวหนาเบาๆ..ก่อนจะกดลงซ้ำๆพร้อมทั้งกลีบปากเล็กที่ฉีกยิ้มกว้าง..

“อ๊า~~..ถ่ายเก็บๆ..เสื้อพี่ยุนโฮ๊..” มือคู่เล็กล้วงลงไปหยิบโทรศัทพ์คู่ใจมากระหน่ำถ่ายข้าวของๆนักร้องในดวงไม่ยั้ง..แถมยังวิ่งวน

ไปรอบห้องเพื่อดูว่ายุนโฮทิ้งสมบัติอะไรไว้ให้เค้าถ่ายเก็บไว้ได้อีกหรือเปล่า..

.

.

“ฮา..เหนื่อยจังน๊า..ง่วงด้วย..” ร่างเล็กอ้าปากหาววอดๆอย่างเหนื่อยล้า..ไหนจะต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมาจับจองพื้นที่ด้านหน้าในห้อง

ส่ง.. ไหนจะเหนื่อยที่ต้องค่อยแหกตาใส่แม่ยกทูยู..แถมยังต้องช่วยส่งเสียงเชียร์เป็นกำลังใจให้พี่ยุนโฮ..ไหนจะต้องเหนื่อยเพราะมัว

แต่วิ่งวนอยู่รอบห้องสี่เหลี่ยมนี้เพื่อถ่ายรูป..พอมาเจอกับแอร์เย็นๆ..กับโซฟานุ่มๆ..มันจะช่วยไม่ได้เลยที่เค้าะอยากเอนกายลงนอน

ซักพัก..

“ทั้งหมดก็เพราะพี่นั่นแหล่ะ..มาเป็นผ้าห่มให้แจจุงซะดีๆ..ฮึ!..” จมูกโด่งเล็กย่นใส่เสื้อหนังตัวโตที่หยิบติดมือมาด้วย.. ก่อนจะตอบ

หมอนอิงให้เข้าที่..พร้อมกับล้มตัวลงนอนช้าๆ..

“วิ่งตามทั้งวันมันเหนื่อยขนาดไหนพี่ไม่รู้หรอก..” เสียงหวานที่ครางพึมพำในลำคอค่อยๆเงียบลง..พร้อมด้วยตาที่ปิดสนิทของคน

ที่ซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นของเสื้อหนังตัวหนาที่คลุมอยู่รอบร่าง.. ‘..เหนื่อยจริงๆนะพี่ยุนโฮ..แต่เหนื่อยแค่ไหนแจจุงก็ทนได้..’

กลีบปากบางคลี่ยิ้มช้าๆโดยไม่รู้ตัวต่อกลิ่มหอมอ่อนๆแบบผู้ชายที่แซกซึมอยู่ในเนื้อผ้า..กลิ่นหอมอ่อนๆของชอง ยุนโฮ..

 

 

 

 

 

 

 

TBC…

Chapter 4 [Cafe' Latte']











“คิม แจจุง!..”

“เอะ..เอ๋??!..ยูชอนมีอะไรกับฉันเหรอ?..” ร่างบางที่พึ่งหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้หันมามองเพื่อนร่วมห้องที่ผลุนผลันเดินมาหาเค้า
อย่างตกใจ..

“กับคนอย่างนาย..ฉันไม่อยากมีด้วยหรอก..แต่จำไว้..นายจะต้องเสียใจกับสิ่งที่นายทำ..!!..”







.
.
.

‘นายจะต้องเสียใจกับสิ่งที่นายทำ..!!..’ ร่างบางที่กำลังก้มลงเก็บเศษกระดาษที่พื้นสะบัดหน้าไล่น้ำเสียงดุดันที่ยังคงดังชัดอยู่ใน
โสตประสาทของเค้าอย่างชัดเจน.. ห้าปีมาแล้วสินะ..ห้าปี..หลังจากที่ยูชอนเดินมาตะคอกใส่หน้า...ห้าปีที่จู่ๆชอง ยุนโฮก็หายตัวไป
อย่างไร้ร่องรอย..ห้าปีที่เค้ายังจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่ไปล้อเล่นกับความรู้สึกของคนๆนึง.. แจจุงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็กดัด
ที่ออกแบบมาอย่างสวยงามเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศร่มรื่นสไตส์แอนทีคของเค้า..สมบัติชิ้นเดียวที่เหลืออยู่หลังจากบิดาเกิดปัญหา
ทางธุรกิจและถูกฟ้องล้มละลายจนเกือบหมดตัวเมื่อสองปีก่อน.. สองปีที่ไม่มีคนรักยืนอยู่เคียงข้าง..ทั้งๆที่เค้ายอมทำทุกอย่าง
ให้โดยไม่มีข้อแม้..แม้กระทั่งทำร้ายคนๆนึงเค้าก็ยอมทำ.. สองปีที่ไม่มีกึนซอก..คนที่ทิ้งเค้าไปได้อย่างง่ายดาย..เพียงเพราะเค้าไม่ใช่
คิม แจจุงคนเดิม..คนที่จะสามารถช่วยให้จาง กึนซอกมีฐานะที่มั่นคง..และเชิดหน้าชูตาได้ในสังคม.. ความรักที่โง่เขลาจนต้องมานั่ง
เสียใจอยู่จนถึงทุกวันนี้..ไม่ผิดกับที่ยูชอนว่าเอาไว้จริงๆ..
“เฮ้ออออ....”

“ถอนหายใจอีกแล้วนะบอส..ถอนหายใจมากๆหน้าจะเหี่ยวเอาน๊า..” เสียงเอ่ยแซวยิ้มๆของลูกจ้างหนึ่งเดียวของร้านดังขึ้น..
พร้อมกับถุงในมือหลายใบ..

“อ้าว..จุนซูซื้อของเสร็จแล้วเหรอ?..” กลีบปากบางยกยิ้มให้คนที่มาใหม่ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยแบ่งของในมือมาถือเองบ้าง..

“อืม..วันนี้คนน้อย..ก็เลยได้ของครบเร็วน่ะ..” 

“เหรอ..ก็ดี..จะได้ไม่ยุ่งมาก..” ร่างบางยิ้มรับพลางเดินหายเข้าไปในร้านของตนเอง Café’ D'Attente ร้านไอศกรีมร้านเล็กๆที่ซุกตัว
อยู่กลางใจเมือง..ร้านเล็กๆ..ที่บางที..บางทีมันอาจกำลังจะรอคอยใครซักคนเหมือนชื่อ D'Attenteของมันอยู่ก็ได้.. แจจุงก้มหน้า
มองโลโก้ร้านที่ประดับอยู่เกือบทุกมุมห้องพลางถอนใจยาวอีกครั้ง.. เค้าเปิดร้านนี้มาเกือบจะสองปีแล้ว..ตั้งแต่เรียนจบออกมา..
เค้าก็ได้มีโอกาสทำตามความฝันในสิ่งที่ชอบคือเปิดร้านไอศกรีมเล็กๆที่ทำเอง..จากร้านหนังสือเก่าๆ..เค้าก็เอาเงินเก็บที่พอมี
อยู่บ้างมาปรับปรุงเปลี่ยนแปลง..เอาเครื่องเรือนเก่าๆภายในบ้านหลังเก่ามาซ่อมแซม..เสริมตรงนั้นนิด..ตรงนี้หน่อยให้ดูแข็งแรง
ทั้งเครื่องเรือน..ของใช้..และตัวบ้าน..เพื่อสร้างความปลอดภัยให้กับชีวิตเล็กๆของคนสองคนที่บังเอิญมาเจอกันอย่างไม่ตั้งใจ.. 
เค้าไม่รู้ว่าคิม จุนซูคือใคร?..มาจากไหน?..รู้แต่เพียงว่าวันที่ฝนตกหนัก..และเค้ากำลังจะปิดร้าน..พลันสายตาก็เหลือบไปมองเห็น
ร่างเล็กๆที่เดินเข้ามาขอหลบฝนพร้อมทั้งกอดกระเป๋าไว้แนบกาย..ใบหน้าน่ารักที่กำลังเอ่ยขออนุญาตเปียกชื้นจากทั้งหยาดฝนและ
หยดน้ำตา.. และอะไรบางอย่างก็สั่งให้เค้าชวนจุนซูเข้าไปข้างใน..และอยู่ด้วยกันสองคนมาจนถึงตอนนี้โดยที่ไม่คิดจะถามถึงอดีต
ความเป็นมาซึ่งกันและกัน.. คงเป็นเพราะภายใต้รอยยิ้มของจุนซูนั้นเหมือนกับเค้า..ฉาบหน้ากากรอยยิ้มเพียงแค่ภายนอกเพื่อซ่อน
ความเจ็บปวดเอาไว้ภายใน..ความเจ็บปวดที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะเลือนหายไปเสียที...





.
.
.
สนามบินอินชอน...



“เฮ้ยยย!!..ทางนี้ๆ..” ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทเข้ารูปโบกมือให้ชายหนุ่มที่กำลังเข็นกระเป๋าผ่านทางผู้โดยสารขาเข้าอย่างดีใจ.. ใบหน้า
คมเข้มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆแต่แฝงไปด้วยกลิ่นจากของบุรุษเจ้าเสน่ห์ฉีกยิ้มนิดๆ..ก่อนจะเดินไปยังปลายทาง..

“มาทั้งชุดนี้เลยเหรอ?..ท่านรองฯ..” ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเอ่ยแซวเสียงทุ้ม..

“ก็พี่ชายสุดที่รักกลับมาทั้งทีนี่..จะไม่ให้มารับได้ยังไง...” 
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะเว้ย...ยุนโฮ..” ยูชอนเดินเข้าไปโอบไหล่หนาของเพื่อน..ก่อนจะสวมกอดกันพลางตบไหล่หนาเบาๆ..

“ขอบใจ..ฮะฮ่ะ..” ยุนโฮสวมกอดร่างสูงของอีกฝ่ายพลางตบเบาๆลงบนไหล่หนาเช่นกัน..

“หิวยังอ่ะ?..จะแวะกินข้าวก่อนแล้วค่อยเลยกลับบ้าน..หรือจะกลับบ้านเลย?..” ร่างสูงที่เดินโอบบ่าเพื่อนซี้หันมาถาม

“ยังไม่หิวข้าวว่ะ..แต่อยากกินไอติม..” ยุนโฮพูดพลางกดยิ้มลึกตรงมุมปาก..

“ก็..โอเค๊..” ยูชอนไหวไหล่พอเป็นพิธีก่อนจะก้าวเดินต่อไปพร้อมกับเสียงพูดคุยของคนทั้งคู่ที่ดังไม่หยุด..



.
.
.

“เออ...เออ...” แจจุงที่นั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะจ้องมองเด็กหนุ่มที่พึ่งถูกจุนซูลากเข้ามาในร้านเพราะเห็นว่ามายืนด่อมๆมองๆ
อยู่หน้าร้านหลายวันแล้วด้วยรอยยิ้มบางๆ..ผิดกับจุนซูที่ทำหน้านิ่งหันไปอีกทางพลางกลั้นยิ้มกับท่าทีอึกอักของเด็กหนุ่ม..

“ชื่ออะไรน่ะเรา?..” เสียงหวานถามพลางส่งสายตามาให้หนุ่มน้อยที่กำลังนั่งหน้าแดงอย่างเขินอายตรงหน้า..

“ชะ..ชะ..ชิม..ชิม..ชิม ชางมินครับ..เรียนอยู่ปีหนึ่ง..มหาวิทยาลัยโซล..อายุสิบเก้าปีครับ!..” หนุ่มน้อยที่นั่งเขินมาร่วมห้านาทีแนะนำ
ตัวเองเสียงดังฟังชัดจนจุนซูหลุดหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน

“อืม..ชางมินนะ..แล้วชางมินมาทำอะไรที่หน้าร้านพี่ทุกวันครับ?..” แจจุงถามพลางเอียงคอมองหนุ่มน้อยอย่างอ่อนโยน...

“คึ..คือ..ผม..ผมได้กลิ่นขนมน่ะครับ..มันหอมมากๆเลย..แหะๆ..แต่ผมมีตังค์ไม่พอที่จะซื้อน่ะครับ..ก็เลยมาแอบดมๆให้หายอยาก..” 
ใบหน้าคมเข้มเกินอายุขึ้นสีแดงระเรื่อจนทั้งเจ้าของร้านและลูกจ้างต้องพากันหัวเราะให้กับความน่ารักนั้นอย่างอดไม่ได้..

“ดมแล้วมันอิ่มมั้ยล่ะ?..” เสียงแหลมหวานของคนที่จับหัวขโมยดมกลิ่นได้ถามขึ้น

“ไม่อิ่มครับ..แถมหิวกว่าเดิมอีก..แหะๆ..” มือหนายกขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองด้วยความอาย..

“สนใจทำงานกับพี่มั้ยละ?..” แจจุงที่นิ่งคิดไปพักนึงถามขึ้นเบาๆ..เพราะจะว่าไป..ตอนนี้ทั้งเค้าและจุนซูก็ยุ่งกันจนแทบหัวหมุน.. 
เพราะต่างคนต่างก็ต้องสลับหน้าที่กันทำ..ยิ่งตอนเช้ายิ่งวุ่น..เพราะจุนซูจะเป็นคนทำขนม..ส่วนเค้าจะทำไอศกรีม..ถ้าใครอยู่หน้า
ร้านก็ต้องชงเครื่องดื่มพร้อมทั้งรับออร์เดอร์และเสริฟ์อาหารไปด้วย.. ถ้าเป็นแต่ก่อนตอนร้านยังไม่เป็นที่นิยมมากเท่านี้ก็ยังพอทำ
กันสองคนไหว..แต่พอมาพักหลังๆ..ลูกค้าก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ..เคยปรึกษากันหลายทีแล้วว่าจะรับคนเพิ่ม..แต่ก็ไม่ได้รับซักที..จนมา
นึกขึ้นได้เมื่อเจอหน้าชางมินนี่แหล่ะ..

“ดะ..ดะ..ได้..ได้เหรอครับ?..”

“จะดีเหรอบอส?..น้องเค้ายังเด็กนะ..แล้วพ่อแม่เค้าจะอนุญาตหรือเปล่าก็ไม่รู้..” จุนซูที่ถึงจะเห็นด้วยค้านขึ้นมาเมื่อนึกถึงทางบ้าน
ชางมิน..

“อืม..นั่นสิ..ฉันก็ลืมนึกไป...”

“อะ..เออ..ได้ครับ..ได้!..ผมอยู่โซลคนเดียวครับ..พ่อกับแม่อยู่ต่างจังหวัด..พอดีผมสอบเข้าที่นี่ได้น่ะครับ..เลยมาเช่าหออยู่คนเดียว
..” เด็กหนุ่มรีบพูดขึ้นอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับประกายตาวาวระยับอย่างมีความหวัง

“ว่าไงจุนซู??..” ร่างบางหันไปถามความเห็นจากคนที่นั่งข้างๆ..ถึงแม้ว่าเค้าจะเป็นเจ้าของร้าน..แต่จุนซูก็ถือได้ว่าเริ่มต้นทำกิจการ
ร้านนี้มาด้วยกันจะให้เค้าตัดสินใจอะไรคนเดียวก็ทำไม่ได้..

“อืมม..เอาอย่างนี้ดีมั้ยครับบอส..ก็ให้น้องมาอยู่กับเราเลยแล้วกัน..จะได้ไม่ต้องไปๆมา..แล้วก็ให้ช่วยอยู่หน้าร้านแทนเราสองคน..” 

“ว่าไงเรา..จะอยู่กับพวกพี่มั้ย?..” แจจุงหันกลับไปถามชางมินอีกครั้ง..แต่รอยยิ้มกว้างๆบนใบหน้าคมเข้มก็แทบจะแทนคำตอบ
ทั้งหมดได้อยู่แล้ว..

“ได้ครับ!!!” \(^O^)/





.
.

“Café’ D'Attente ยินดีต้อนรับครับ..” พนักงานหนุ่มน้อยคนใหม่โค้งให้กับลูกค้ารายแรกของวันอย่างนอบน้อม..
“เมนูแนะนำวันนี้นะครับ.. Café’ D' Latte’ ครับ..” มือหนาเลื่อนแผ่นพลาสติกที่เคลือบทับเครื่องดื่มน่าตาน่าทานเอาไว้ส่งให้
พร้อมทั้งเมนูสีหวานของร้าน..
“Café’ D' Latte’ จะเป็นกาแฟคั่วบดที่ผ่านการกรองจากเครื่องต้มกาแฟชั้นดีผสมผสานกับน้ำนมและส่วนผสมต่างๆจนได้ออกมา
เป็นลาเต้รสนุ่มร้อนๆหอมกรุ่น..เสริมความหวานมันอีกนิดด้วยไอศครีม Café’ Latte’ ที่จะวางแปะอยู่ด้านบน..” ชางมินส่งยิ้มให้กับ
ลูกค้าที่กำลังตั้งใจฟังเล็กน้อย..ก่อนจะเริ่มกล่าวถึงคุณสมบัติของเมนูแนะนำต่อ..
“เวลาดื่มนะครับ..จะรู้สึกได้ถึงความเย็นของเนื้อไอศกรีม..และความอุ่นจัดของกาแฟ..พอเวลาดื่มเข้าไปพร้อมกัน..จะได้รสกาแฟ
ที่หวานมันอุ่นกำลังพอดีครับ..”
“แนะนำให้ทานคู่กับเวเฟอร์สุพรีม..เวเฟอร์กรอบๆราดครีมสดกับมิกซ์เบอร์รี่ชั้นเลิศ..หวานๆเปรี้ยวๆ..แต่รับรอง..อร่อยสุดๆเลยล่ะ
ครับ..” ร่างสูงแนะนำพลางสายตาก็เริ่มล่องลอยไปเรื่อยๆเมื่อนึกถึงรสชาติขมนุ่มของกาแฟในลำคอ..ตัดกับความหวานอมเปรี้ยว
ของเวเฟอร์ที่ได้ลิ้มลองมาเมื่อเช้าหลังจากตกลงรับทำงานที่นี่..อร่อยจนอยากจะไปเกาะห้องครัว..ขอชิมอีกซักรอบ.. >.<

“หืม..ท่าทางจะอร่อยจริงๆ..เอาอันนี้ก็ได้..” ชายหนุ่มกลั้นหัวเราะกับท่าทางของหนุ่มน้อย..ก่อนจะสั่งออกไป..

“อืมม..ขอสองที่เลยแล้วกัน..พี่เห็นหน้าเราก็รู้แล้วล่ะว่าต้องอร่อย..ฮะฮ่ะ..” ยูชอนหัวเราะพลางส่งเมนูคืนให้ชางมินที่ยืนหน้าแดง
กล่ำด้วยความอาย..

“รอซักครู่นะครับ..” เด็กหนุ่มโค้งให้ลูกค้าทั้งสองอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินหายเข้าไปข้างใน..

“ยุนโฮ..จะไปไหน?..” ร่างสูงเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ลุกขึ้นยืนอย่างสงสัย..

“ไปทักทายเจ้าของร้าน..” ยุนโฮพูดพลางเบี่ยงสายตาไปยังเป้าหมายที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ที่ข้างร้านโดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีใครกำลัง
มองอยู่..

“หึ..” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ..ก่อนจะหยิบนิตยสารข้างตัวมาเปิดดูฆ่าเวลา..ปล่อยให้เพื่อนร่างสูงเดินออกไปภายนอกแค่เพียง
ลำพัง..





.
.

“อ๊า..จะสูงไปไหนน๊า..สงสัยต้องให้ชางมินมาช่วยตัดให้ซะแล้ว..” ร่างบางที่กำลังเอื้อมมือไปดึงกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาบังทัศนียภาพ
ภายในร้านบ่นกับตัวเองเบาๆ ขาคู่เล็กพยายามเขย่งขึ้นสูงจนสุดเอื้อมแต่ก็ยังไปไม่ถึงปลายไม้ซักที..
“อึ๊บ..อ๊า..เมื่อยแล้วนะ..ฮ๊ะ!!..” แจจุงยู่ปากใส่ต้นไม้เจ้าปัญหาอย่างงอนๆ..ก่อนจะลองพยายามอีกครั้งพร้อมทั้งเสียงร้องอันน่า
ตกใจ..เพราะปลายเท้าทั้งคู่มันพาลจะไม่สามัคคีกันจนร่างทั้งร่างเซถลา.. ดวงตากลมโตหลับพริ้มเพื่อรอรับแรงกระแทกที่คาดว่า
คงจุกไม่น้อยหากต้องทิ้งร่างลงไปเต็มๆบนพื้นที่หยาบขรุขระแบบนี้.. 

“เป็นอะไรหรือเปล่า?..” เสียงทุ้มนุ่มที่กระซิบอยู่ข้างหูทำให้ร่างบางที่กำลังหลับตาปี๋กระพริบตาขึ้นลงถี่ๆ.. ความรู้สึกจุกเจ็บที่ควร
จะมีกลับกลายเป็นความอบอุ่นชวนสบายโอบล้อมไปทั้งร่างกาย..
“แจจุง..เจ็บหรือเปล่า?..” โทนเสียงอบอุ่นลอยเข้ามาในหูอีกครั้ง..ก่อนที่ใบหน้าหวานจะหันกลับไปมองทางต้นเสียงอย่างงงๆ

“เอะ..เอ๋?..คุณ..คุณรู้จักผมด้วยเหรอครับ?..” ร่างบางที่ยังนั่งงงอยู่เอียงคอมองคอตรงหน้าอย่างสงสัย เพราะจำไม่ได้ว่าเคยรู้จัก
ชายหนุ่มท่าทางดีคนนี้ที่ไหน..

“หืมมม?..นี่แจจุงจำฉันไม่ได้จริงๆเหรอ?..” คิ้วเข้มยกตัวขึ้นสูงสอดรับกับใบหน้าคมที่ดูหล่อเหลาจนหาตัวจับยาก..

“เออ..ผม...” ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงแบบว่างเปล่า..ไม่มีคำว่าจำได้เลยแม้แต่นิดเดียวภายในแววตาคู่นั้น ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บ
นิดๆขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก.. ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองที่ใบหน้าเนียนใสอย่างไม่วางตา..แจจุงสวย..สวยขึ้นมาก..มากจนไม่น่าเชื่อ..
ถึงแม้แต่ก่อนจะสวยอยู่แล้ว..แต่เป็นความสวยที่ปะปนมากับความน่ารักแบบเด็กๆ..แต่ตอนนี้มันกลับสวยหวานจนน่าครอบครอง..

“ฉันเอง..ยุนโฮไง..ชอง ยุนโฮ...”

“ยุน..ยุน..ยุนโฮ..?!?” กลีบปากบางอ้ากว้างเมื่อชื่อที่ฝังอยู่ในจิตใจมานานถูกเรียกขานอีกครั้ง มือเล็กยื่นไปสัมผัสแก้มกร้านอย่าง
ลืมตัว..ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ดูใสซื่อซ้อนทับกับใบหน้าคมเข้มที่ดูสะดุดตาจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนๆเดียวกัน..

“อืม..ฉันเอง..ยุนโฮ..” มือหนากอบกุมมือเล็กที่วางอยู่ข้างแก้มพลางส่งยิ้มให้กับร่างบางอย่างอ่อนโยน..
“ฉันกลับมาแล้ว..แจจุง...”



.
.

“อืมมม...” ร่างสูงที่ค่อยๆละเลียดกินขนมหวานตรงหน้าครางเสียงแผ่วเบาในลำคอ.. กับรสมือที่เคยทานมานับครั้งไม่ถ้วน..โดยที่ไม่ต้องบอกเล่นว่าใครเป็นคนทำมันขึ้นมา...
“เกมส์กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะจุนซู..คนทรยศอย่างพวกนาย..ฉันจะกลับมาเอาคืนให้สาสม!!..” ส้อมชิ้นเล็กกดแน่นลงไปในเนื้อ
กรุบกรอบของขนมจนมันแตกละเอียด..แตกละเอียดเหมือนใจเค้าที่มันพังลงไปจนไม่เหลือชิ้นดี.. 
“คิม จุนซู..หึ!..” ยูชอนกดยิ้มลึกอย่างร้ายกาจช้าๆ..ก่อนจะค่อยๆยกแก้วกาแฟหอมกรุ่น..กับรสชาติของก้อนไอศกรีมที่แตกตัวอยู่ใน
แก้วขึ้นดื่ม.. รสชาติหวานปนขม..ฉันจะทำให้พวกนายจำมันได้ไม่ลืมไปจนตลอดชีวิตเลยล่ะ..คิม จุนซู..คิม แจจุง...

 

 

TBC...

Chapter 3 [Butterscotch]

 

“ทานอะไรดีครับ?..” มือหนาของปาร์ค ยูชอนยื่นส่งเมนูให้กับร่างบางที่นั่งอึดอัดอยู่ตรงหน้าอย่างผ่อนคลาย..

“คือ..คือผม..ผม...ผมสั่งไม่เป็นอ่ะ~..” เสียงเล็กๆกระซิบบอกอย่างอับอาย..แต่มันก็ดูน่ารักมากพอที่มืออุ่นๆของคนที่ขึ้นชื่อว่า
เทคแคร์หญิงสาวและหนุ่มน้อยได้อย่างดีเยี่ยมจะวางแปะลงบนหลังมือขาว..พร้อมกับบีบมันเบาๆ..
“ผมขอฟัวกราส์กับไวน์แดง..เอาของชาโตเปตรุสนะ..สองที่..” ระหว่างที่ร่างสูงกำลังหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน..ร่างเล็กก็แอบลอบ
กลืนน้ำลายลงคอช้าๆ..พลางรู้สึกเกลียดชังเจ้าของมือข้างที่กำลังกุมมือเค้าเอาไว้อย่างบอกไม่ถูก..อันที่จริง..ไม่ใช่ว่าเค้าตื่นเต้น
จนทำอะไรไม่ถูกหรอก..เพราะงานประจำเค้าก่อนหน้าที่จะโดนไล่ออกมาตอนถูกภรรยาเจ้าของร้านจับได้ว่ามาแอบกิ๊กกั๊กกับเค้า
อยู่ก็เป็นร้านอาหารฝรั่งเศส..เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นไอ้ตับห่านย่างหรือไวน์ชั้นสูง..เค้ารู้ซึ้งถึงราคาของมันดี..แต่การที่เด็กม.ปลาย
คนนึงจะพาคนแปลกหน้าที่พึ่งเจอกันมากินข้าวมื้อละเกือบครึ่งล้านวอน..ช่างน่าอิจฉาจริงๆพวกคนรวย..น่าจะลองไปกินบะหมี่
สำเร็จรูปประทังชีวิตดูมั่งนะ..เผื่อจะได้รู้จักค่าของเงินมากขึ้น..เฮ๊อะ!..กลีบปากเล็กแอบเหยียดเล็กๆที่มุมปากอย่างดูถูก..ก่อนจะ
เปลี่ยนเป็นอ้าค้างน้อยๆเมื่อร่างสูงหันกลับมา..
“มือเย็นเชียว..เป็นอะไรไปครับ?..” ยูชอนบีบนวดมือนุ่มที่เย็นชืดเบาๆ..

“ปะ..ปะ..เปล่าครับ..ผมแค่กำลังงงๆกับชื่ออาหารที่คุณสั่งเมื่อกี้น่ะ..ฮ่ะฮะ..” ร่างเล็กแสร้งยิ้มจืดเจือนให้กับร่างสูงทั้งที่หัวใจเต้นถี่.. 
‘เล่นหันกลับมาซะเร็ว..เกือบปรับสีหน้าแทบไม่ทัน!..’

“อ๋อ..ฟัวกราส์..รับรองคุณจะติดใจ..ยิ่งทานคู่กับไวน์แดงของชาโตเปตรุสนะ..สุดยอด..” ดวงตาวาวระยับขยิบตาให้ข้างนึงอย่าง
เจ้าชู้..พลางกุมมือนุ่มเอาไว้ไม่ปล่อย..

“..น่าจะลองมากินบะหมี่ต้มดูนะ...ชิส์..” เสียงหวานใสกระซิบรอดไรฟันแผ่วเบา

“อะไรนะครับ?..” ร่างสูงที่ทำเนียมกุมมือขาวเอาไว้ไม่ปล่อยเอียงใบหน้าหันกลับมามองคนที่นั่งข้างๆเพราะมัวเพลินอยุ่กับเสียง
เปียโนและไวโอลินจากเวทีกลางที่เล่นขับกล่อมลูกค้า..

“เออ..ผมบอกว่าบรรยากาศที่นี่ดีจังเลยน่ะครับ..เหมือนร้านในฝันที่ผมอยากเปิดเลย...” น้ำเสียงนุ่มนวลบวกกับดวงตาที่ชวนฝัน
ทำให้ใครบางคนถึงกับถอนสายออกมาไม่ได้..และยิ่งเพิ่มความรู้สึกที่มีอยู่ข้างในตั้งแต่พบหน้าไปเออล้นขึ้นจนห้ามไว้ไม่อยู่..

“คุณจุนซูครับ..คบกับผมนะ...” .....




.
.
.

“ช็อคโกแลตลาวาได้แล้วค่ะ..” มือบางของพนักงานเสริฟ์วางก้อนเค้กอุ่นๆลงตรงหน้าร่างบาง..ก่อนจะขยับเข้าไปเสริฟ์กาแฟ
สีน้ำตาลเข้มเกือบดำสนิทให้กับร่างสูง..

“ยุนโฮฮฮฮ...”

“ครับ?...” ชายหนุ่มที่ถูกโทรฯตามตั้งแต่แปดโมงเช้าทั้งๆที่เป็นวันหยุดเลิกคิ้วมองร่างบางตรงหน้างงๆ..

“อ้าปาก..เร็ว..อยู่ในนี้ฉันป้อนนายไม่ได้หรอกนะ..คนมันเยอะ..” แจจุงย่นจมูกน้อยๆเมื่อพูดถึงการป้อนแบบสุดพิเศษของเค้าทั้งคู่..

“มันคือ???...” หลังจากที่ร่างบางเข้ามาตีสนิทกับเค้าได้มากกว่าสอง-สามอาทิตย์ทำให้ร่างสูงกล้าพูดโต้ตอบกับคนน่ารักตรงหน้า
ขึ้นมาอีกนิด..นิดเดียวจริงๆ..

“มันคือไอศครีมบัตเตอร์สก๊อต..หอมๆ..หวานๆ..อืม..จะให้บอกว่ายังไงดี..ฉันว่านายน่าจะชอบนะ..อ้าปากสิ..” แจจุงแหย่ก้อนไอติม
สีเหลืองไข่ลงไปในปากร่างสูงได้ในที่สุด..ก่อนจะยิ้มออกมานิดๆเมื่อร่างสูงดูจะถูกใจในรสชาติของมันไม่น้อย..
“เป็นยังไง?..”

“ครับ..อร่อยดี...” ยุนโฮส่งยิ้มเขินๆให้กับนางฟ้าคนสวยตรงหน้า..ก่อนจะก้มหน้าก้มตาดื่มกาแฟในถ้วยแก้เขิน..โดยไม่ทันได้สังเกต
เลยว่าใบหน้าหวานหยดนั้นเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแววตาคู่สวยก็ฉายแววรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน..

“ฉันว่าแล้วว่านายต้องชอบ...” ‘….ชอบมันให้มากๆล่ะ..งานฉันจะได้เสร็จซักที...’



.
.

“ยุนโฮ..ไปดูกระเป๋ากันนะ..”

“แต่ว่าผม...” ชายหนุ่มยกข้อมือของตัวเองขึ้นมาดู..ก่อนจะทำหน้าลำบากใจให้กับเจ้าของมือเหนียวหนืบที่เกาะแขนเค้าเอาไว้
ไม่ปล่อย..เพราะอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงมันจะถึงเวลาเรียนพิเศษของเค้าแล้วน่ะสิ..แล้วยิ่งเป็นคลาสสุดท้ายก่อนสอบไฟนอลอีก..
รายละเอียดหัวข้อการสอบต่างๆจะสรุปมาให้ฟังในครั้งนี้นี่แหล่ะถึงได้ทำให้เค้าลำบากใจ..

“ไม่ได้เหรอ?..” ดวงตากลมโตมองสบตากับร่างสูงอย่างออดอ้อน..

“คือผม...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอึดอัด..เพราะตั้งแต่มีแจจุงเข้ามาในชีวิต..เค้าแทบจะเรียกได้ว่ากลายเป็นคนเหลวไหลไปเลย..
ทันทีที่เจอแววตาใสๆ..บวกกับน้ำเสียง และข้อความออดอ้อน..เค้าก็ต้องตัดใจทิ้งการเรียนเสริมต่างๆจนถูกตำหนิเพื่อมาเป็นเพื่อน
ร่างบางไปเสียทุกที..

“ไม่เป็นไร..ฉันไปคนเดียวก็ได้...” ร่างบางก้มหน้าลงมองพื้น..ก่อนที่มือคู่เล็กจะปลดออกจากการเกาะเกี่ยววงแขนหนาเอาไว้..
“ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ...” แจจุงเงยหน้าขึ้นมายิ้มบางๆให้อีกฝ่ายอย่างผิดหวัง..ก่อนจะเดินหันหลังถอยห่างออกมา..

“เออ..แจจุง..เฮ้ออ..” ฝ่ามือหนาพยายามจะยกขึ้นห้ามเอาไว้..ตอนนี้ภายในสมองของเค้าปั่นป่วนมากยิ่งกว่าตอนที่แก้สูตรคณิต
ไม่ออกซะอีก.. อะไรๆมันดูจะหารไม่ลงตัวเอาซะเลยกับสถานการณ์ในตอนนี้...นอกจากปัดเศษ..แล้วตัดสินใจตัดทิ้ง..เลือกตัวใด
ตัวนึงเอาไว้.. 

“อ๊ะ...” ร่างบางที่กำลังจะเดินพ้นมุมถนนออกไปชะงักกึกเมื่อจู่ๆก็ถูกดึงเอาไว้...

“เชือกรองเท้าหลุดหมดแล้ว..กว่าจะเดินเลือกกระเป๋าเสร็จ..เดี๋ยวก็รองเท้าก็หลุดหมดหรอก..” เสียงทุ้มของคนที่ดึงแขนเล็กเอาไว้
บ่นพืมพำ..ก่อนที่มือหนาจะดันไหล่บางให้นั่งลงบนชานตึก..แล้วย่อตัวลงไปผูกปมเชือกรองเท้าให้..

“นายมีธุระไม่ใช่เหรอ?..” เสียงหวานดังขึ้นเบาๆขณะที่ปลายตามองมือหนาที่กำลังผูกเชือกรองเท้าให้เค้าอย่างตั้งอกตั้งใจ..

“ไม่เป็นไรหรอก..ก็แจจุงสำคัญกว่าธุระนี่...” ใบหน้าซื่อๆที่เงยขึ้นมาฉีกยิ้มกว้างให้อย่างอบอุ่นทำให้ร่างบางรู้สึกเหมือนหัวใจกระตุก
วาบ..

“ยุนโฮ...~~..” ‘..อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดสิ..อย่าทำเหมือนฉันกำลังรังแกคนไม่มีทางสู้จะได้มั้ย?..มันหงุดหงิดในหัวใจ..ฉันไม่ชอบ!’ 
ดวงตากลมโตจ้องมองกลุ่มผมที่ขยับไปมาเพราะตั้งใจผูกเชือกรองเท้าให้เค้าอย่างหงุดหงิด...หงุดหงิดมากที่คนตรงหน้าทำในสิ่งที่
ใครอีกคนไม่เคยทำให้เค้ามากก่อน..หงุดหงิดที่สุดกับดวงตาซื่อๆที่พาลจะพาให้เค้าไขว้เขวและใจอ่อน...หงุดหงิดสุดๆกับตัวเอง
ที่เริ่มจะสงสารร่างสูงตรงหน้าขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้..หงุดหงิดกับตัวเองที่ไม่รู้ว่าจะต้องใส่หน้ากากหลอกยุนโฮไปอีกนานเท่าไหร่?..



.
.
.

“อะไรกันน่ะ..เป็นไปได้เหรอเนี่ย?..” เสียงพืมพำซุบซิบนินทาดังขึ้นอยู่รอบๆตัวเค้า..ขณะที่ร่างสูงกำลังยืนนิ่งอยู่หน้าบอร์ดประกาศ
ผลการเรียน.. ที่หัวบอร์ดมันมักจะมีชื่อๆนึงซึ่งจะขึ้นนำหน้ารายชื่อของนักเรียนทุกคนด้วยผลคะแนนรวมที่สูงสุด..ซึ่งมันก็เป็นแบบนี้
มานานหลายปีนับตั้งแต่เค้าก้าวเท้าเข้ามาเรียนที่นี่..แต่วันนี้..ชื่อของ “ชอง ยุนโฮ” กลับหล่นวูบลงไปอยู่ในอันดับที่สอง..ถึงแม้ว่า
มันจะยังเป็นอันดับที่ดีมากๆสำหรับใครหลายๆคน..แต่สำหรับเค้าที่แบกคำว่านักเรียนตัวอย่าง..หรือแม้แต่คำว่าเด็กอัจฉริยะเอาไว้
บนบ่า...การตกลงมาจากอันดับที่หนึ่งได้สร้างความประหลาดใจให้กับหลายๆคน..

“จุ๊ๆๆ..อันดับสอง..ขอโทษนะเพื่อน..ฉันได้ที่หนึ่งว่ะ..ฮะฮ่ะ..” จาง กึนซอกคู่แค้นที่ไม่รู้ว่าไปแค้นเค้ามาตั้งแต่ชาติปางไหนเดินเข้ามา
โอบบ่าแล้วตบเบาๆเหมือนจะให้กำลังใจ..

“อะ..อืม..ยินดีด้วยนะ..” ร่างสูงแสดงความยินดีกลับไปอย่างจริงใจ ถึงแม้ว่าจะช๊อคและผิดหวังกับผลการเรียน..แต่เค้าก็ต้อง
ยอมรับกับผลของมัน...ในเมื่อเค้าพลาดเอง..การที่กึนซอกได้ที่หนึ่งไปก็สมควรแล้ว..

“กัดฟันพูดรึเปล่าวะ?..ไม่ต้องแกล้งทำก็ได้..ว่าแต่นายไปทำยังไงเข้าล่ะ?..ถึงได้ทำข้อสอบพลาดไปซะเยอะ..” ร่างสูงว่าพลางชี้ไปที่
คะแนนบนกระดานที่รวมกันออกมา..ถึงแม้มันจะไม่ต่ำกว่า950 แต่ระดับชอง ยุนโฮที่ไม่เคยทำไว้ต่ำกว่า990 มันก็เป็นผลห่างที่น่า
ตกใจอยู่เหมือนกัน..

“คือ..ฉัน...”

“ยุนโฮมันจะทำยังไงแล้วมึงเสือกอะไรด้วยวะ!..” เสียงทุ้มห้าวที่เตรียมจะหาเรื่องเต็มที่ดังขึ้นอย่างไม่พอใจทางด้านหลัง..

“ปาร์ค ยู ชอน? กะแล้วว่าต้องเป็นนาย..” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างกวนๆเมื่อหันไปเห็นสีหน้าที่ติดจะบึ้งตึงของผู้มาใหม่..

“เป็นกูแล้วจะทำไม?..” ยูชอนสวนกลับแทบจะทันที..ด้วยท่าทางที่พร้อมจะกระทืบคนตรงหน้าทันทีท่าอีกฝ่ายยังพูดจาไม่เข้าหูอยู่
อย่างนี้..

“ก็ไม่มีอะไร..เอ้า..!..ยุนโฮ..พี่เลี้ยงนายมาตามแล้ว..ไปชงนมนอนซะนะไอ้เอ๋อ..” กึนซอกเบ้ปากใส่ยุนโฮอย่างเยาะเย้ย..

“ไอ้!!...”

“ปะ..ปะ..ไป..ไปเถอะยูชอน..” มือหนาดึงแขนของน้องชายเอาไว้..ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงให้เดินออกไปด้วยกัน..

“มึงก็อย่างงี้ทุกทีอ่ะ..หัดสู้คนซะมั่งสิวะ..ถ้ากูไม่อยู่ด้วยนี่กะปล่อยให้ไอ้ห่านั่นมันถากถางมึงอยู่อย่างนี้เนี่ยนะ!?” ยูชอนขึ้นเสียงกับ
เพื่อนซี้ที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายอย่างหงุดหงิด..

“เถียงเค้าไปก็เปล่าประโยนช์..ถ้ากูตั้งใจมากกว่านี้คะแนนที่ออกมามันก็ไม่ลดลงหรอก...” ยุนโฮเอ่ยเสียงเรียบให้ร่างสูงที่กำลัง
ฉุนเฉียวได้คลายความโมโหลง...

“โอ๊ย..ไอ้..ไอ้คนดี..ไอ้คนมองโลกในแง่ดี...ไอ้...อึ๊ย!!...” ยูชอนที่นึกคำด่าในความใจเย็นของเพื่อนไม่ออกประชดประชันใส่อย่าง
จนใจ..

“ฮึ...”

“ยังจะมาหัวเราะ..กูบอกมึงแล้วใช่มั้ยว่าอย่ายุ่งกับคิม แจจุงมากไป..ดูซิเป็น....”

“แจจุงไม่เกี่ยว!!..” เสียงทุ้มที่ไม่เคยขึ้นเสียงกับใครมาก่อนเอ่ยแทรกกลางก่อนที่ยูชอนจะพูดจบ...

“ไอ้ยุน...”

“แจจุงไม่เกี่ยว..ถ้าจะผิดก็ผิดที่กูเอง..ขอร้องล่ะ..อย่าลากเค้าเข้ามาเกี่ยว..” เค้าผิดเองที่ไม่ไปเรียน..เค้าผิดเองที่ทำตามใจตัวเอง..
เค้าผิดเองที่อดใจอ่อนกับคำขอของแจจุงไม่ได้...แจจุงไม่ผิด...นางฟ้าของเค้าไม่เคยผิดเลย...ความผิดทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะเค้า
ทำเองทั้งนั้น..เค้าทำตัวเอง...





.
.
.

“อารมณ์ดีจริงนะ...” เสียงหวานใสกล่าวเหน็บแนมเมื่อคนที่นัดเจอเค้าที่หลังห้องเก็บของยืนผิวปากอย่างอารมณ์ดีใต้ต้นไม้ใหญ่..

“แน่สิจ๊ะที่รัก..มาม๊ะ..มาให้กอดที...” แจจุงฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าสู้อ้อมกอดที่อ้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว...

“นางฟ้าของผมเหนื่อยแย่เลย..จะชดใช้ค่าสึกหรอยังไงดีน๊า?..” ปลายนิ้วหนาเกลี่ยแก้มใสไปมาเบาๆอย่างใช้ความคิด..

“ว่าแต่..ฉันยังไม่รู้เลยว่าทำไมฉันต้องเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชอง ยุนโฮด้วย?..” ร่างบางเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัยที่เก็บไว้มานาน
..

“เหตุผล?..เหตุผลน่ะเหรอ?..ก็แค่หมั่นไส้มัน..” ร่างสูงไหวไหล่เบาๆเมื่อกล่าวถึงสาเหตุ...

“หมั่นไส้?...” แจจุงรู้สึกเหมือนลำคอตีบตัน..เค้าต้องจูบกับยุนโฮนับครั้งไม่ถ้วนก็เพราะความหมั่นไส้ของแฟนหนุ่มเท่านั้นน่ะ
เหรอ?..

“อย่าทำหน้าแบบนี้สิ..แจจุงน่ะสำคัญกับฉันมากที่สุดอยู่แล้ว..” กึนซอกก้มลงไปหากลีบปากหวานฉ่ำที่ตรงหน้า...ก่อนจะบดคลึง
อย่างเอาใจเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของคนรัก..คนรักที่เค้าใช้เป็นเหยื่อล่อเพื่อกระชากชอง ยุนโฮที่ถูกหลอกให้มาเจอฉากจูบ
ระหว่างเค้ากับแจจุง..ชอง ยุนโฮที่คงจะอื่นอึ้งอยู่ด้านหลังเค้าในตอนนี้.. รู้สึกถึงนรกหรือยังล่ะยุนโฮ..รู้สึกมั้ยว่าแกโง่ขนาดไหนที่ตกต่ำเพราะแฟนชาวบ้านเค้า..รู้สึกมั้ยว่าการที่ทำให้คนที่เป็นที่หนึ่งมาตลอดอย่างแกตกต่ำลงมันน่าสนุกมากแค่ไหน..รู้สึกได้รึยังเวลาที่ฉันต้องคอยมองแกด้วยความอิจฉามาตลอด..รู้รสชาติของคำว่าพ่ายแพ้แล้วรึยัง?..ถ้ารู้แล้วก็ไปตายซะ..หึๆๆ..