Jung Minjee Fiction

Chapter 3 [Butterscotch]

 

“ทานอะไรดีครับ?..” มือหนาของปาร์ค ยูชอนยื่นส่งเมนูให้กับร่างบางที่นั่งอึดอัดอยู่ตรงหน้าอย่างผ่อนคลาย..

“คือ..คือผม..ผม...ผมสั่งไม่เป็นอ่ะ~..” เสียงเล็กๆกระซิบบอกอย่างอับอาย..แต่มันก็ดูน่ารักมากพอที่มืออุ่นๆของคนที่ขึ้นชื่อว่า
เทคแคร์หญิงสาวและหนุ่มน้อยได้อย่างดีเยี่ยมจะวางแปะลงบนหลังมือขาว..พร้อมกับบีบมันเบาๆ..
“ผมขอฟัวกราส์กับไวน์แดง..เอาของชาโตเปตรุสนะ..สองที่..” ระหว่างที่ร่างสูงกำลังหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน..ร่างเล็กก็แอบลอบ
กลืนน้ำลายลงคอช้าๆ..พลางรู้สึกเกลียดชังเจ้าของมือข้างที่กำลังกุมมือเค้าเอาไว้อย่างบอกไม่ถูก..อันที่จริง..ไม่ใช่ว่าเค้าตื่นเต้น
จนทำอะไรไม่ถูกหรอก..เพราะงานประจำเค้าก่อนหน้าที่จะโดนไล่ออกมาตอนถูกภรรยาเจ้าของร้านจับได้ว่ามาแอบกิ๊กกั๊กกับเค้า
อยู่ก็เป็นร้านอาหารฝรั่งเศส..เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นไอ้ตับห่านย่างหรือไวน์ชั้นสูง..เค้ารู้ซึ้งถึงราคาของมันดี..แต่การที่เด็กม.ปลาย
คนนึงจะพาคนแปลกหน้าที่พึ่งเจอกันมากินข้าวมื้อละเกือบครึ่งล้านวอน..ช่างน่าอิจฉาจริงๆพวกคนรวย..น่าจะลองไปกินบะหมี่
สำเร็จรูปประทังชีวิตดูมั่งนะ..เผื่อจะได้รู้จักค่าของเงินมากขึ้น..เฮ๊อะ!..กลีบปากเล็กแอบเหยียดเล็กๆที่มุมปากอย่างดูถูก..ก่อนจะ
เปลี่ยนเป็นอ้าค้างน้อยๆเมื่อร่างสูงหันกลับมา..
“มือเย็นเชียว..เป็นอะไรไปครับ?..” ยูชอนบีบนวดมือนุ่มที่เย็นชืดเบาๆ..

“ปะ..ปะ..เปล่าครับ..ผมแค่กำลังงงๆกับชื่ออาหารที่คุณสั่งเมื่อกี้น่ะ..ฮ่ะฮะ..” ร่างเล็กแสร้งยิ้มจืดเจือนให้กับร่างสูงทั้งที่หัวใจเต้นถี่.. 
‘เล่นหันกลับมาซะเร็ว..เกือบปรับสีหน้าแทบไม่ทัน!..’

“อ๋อ..ฟัวกราส์..รับรองคุณจะติดใจ..ยิ่งทานคู่กับไวน์แดงของชาโตเปตรุสนะ..สุดยอด..” ดวงตาวาวระยับขยิบตาให้ข้างนึงอย่าง
เจ้าชู้..พลางกุมมือนุ่มเอาไว้ไม่ปล่อย..

“..น่าจะลองมากินบะหมี่ต้มดูนะ...ชิส์..” เสียงหวานใสกระซิบรอดไรฟันแผ่วเบา

“อะไรนะครับ?..” ร่างสูงที่ทำเนียมกุมมือขาวเอาไว้ไม่ปล่อยเอียงใบหน้าหันกลับมามองคนที่นั่งข้างๆเพราะมัวเพลินอยุ่กับเสียง
เปียโนและไวโอลินจากเวทีกลางที่เล่นขับกล่อมลูกค้า..

“เออ..ผมบอกว่าบรรยากาศที่นี่ดีจังเลยน่ะครับ..เหมือนร้านในฝันที่ผมอยากเปิดเลย...” น้ำเสียงนุ่มนวลบวกกับดวงตาที่ชวนฝัน
ทำให้ใครบางคนถึงกับถอนสายออกมาไม่ได้..และยิ่งเพิ่มความรู้สึกที่มีอยู่ข้างในตั้งแต่พบหน้าไปเออล้นขึ้นจนห้ามไว้ไม่อยู่..

“คุณจุนซูครับ..คบกับผมนะ...” .....




.
.
.

“ช็อคโกแลตลาวาได้แล้วค่ะ..” มือบางของพนักงานเสริฟ์วางก้อนเค้กอุ่นๆลงตรงหน้าร่างบาง..ก่อนจะขยับเข้าไปเสริฟ์กาแฟ
สีน้ำตาลเข้มเกือบดำสนิทให้กับร่างสูง..

“ยุนโฮฮฮฮ...”

“ครับ?...” ชายหนุ่มที่ถูกโทรฯตามตั้งแต่แปดโมงเช้าทั้งๆที่เป็นวันหยุดเลิกคิ้วมองร่างบางตรงหน้างงๆ..

“อ้าปาก..เร็ว..อยู่ในนี้ฉันป้อนนายไม่ได้หรอกนะ..คนมันเยอะ..” แจจุงย่นจมูกน้อยๆเมื่อพูดถึงการป้อนแบบสุดพิเศษของเค้าทั้งคู่..

“มันคือ???...” หลังจากที่ร่างบางเข้ามาตีสนิทกับเค้าได้มากกว่าสอง-สามอาทิตย์ทำให้ร่างสูงกล้าพูดโต้ตอบกับคนน่ารักตรงหน้า
ขึ้นมาอีกนิด..นิดเดียวจริงๆ..

“มันคือไอศครีมบัตเตอร์สก๊อต..หอมๆ..หวานๆ..อืม..จะให้บอกว่ายังไงดี..ฉันว่านายน่าจะชอบนะ..อ้าปากสิ..” แจจุงแหย่ก้อนไอติม
สีเหลืองไข่ลงไปในปากร่างสูงได้ในที่สุด..ก่อนจะยิ้มออกมานิดๆเมื่อร่างสูงดูจะถูกใจในรสชาติของมันไม่น้อย..
“เป็นยังไง?..”

“ครับ..อร่อยดี...” ยุนโฮส่งยิ้มเขินๆให้กับนางฟ้าคนสวยตรงหน้า..ก่อนจะก้มหน้าก้มตาดื่มกาแฟในถ้วยแก้เขิน..โดยไม่ทันได้สังเกต
เลยว่าใบหน้าหวานหยดนั้นเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแววตาคู่สวยก็ฉายแววรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน..

“ฉันว่าแล้วว่านายต้องชอบ...” ‘….ชอบมันให้มากๆล่ะ..งานฉันจะได้เสร็จซักที...’



.
.

“ยุนโฮ..ไปดูกระเป๋ากันนะ..”

“แต่ว่าผม...” ชายหนุ่มยกข้อมือของตัวเองขึ้นมาดู..ก่อนจะทำหน้าลำบากใจให้กับเจ้าของมือเหนียวหนืบที่เกาะแขนเค้าเอาไว้
ไม่ปล่อย..เพราะอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงมันจะถึงเวลาเรียนพิเศษของเค้าแล้วน่ะสิ..แล้วยิ่งเป็นคลาสสุดท้ายก่อนสอบไฟนอลอีก..
รายละเอียดหัวข้อการสอบต่างๆจะสรุปมาให้ฟังในครั้งนี้นี่แหล่ะถึงได้ทำให้เค้าลำบากใจ..

“ไม่ได้เหรอ?..” ดวงตากลมโตมองสบตากับร่างสูงอย่างออดอ้อน..

“คือผม...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอึดอัด..เพราะตั้งแต่มีแจจุงเข้ามาในชีวิต..เค้าแทบจะเรียกได้ว่ากลายเป็นคนเหลวไหลไปเลย..
ทันทีที่เจอแววตาใสๆ..บวกกับน้ำเสียง และข้อความออดอ้อน..เค้าก็ต้องตัดใจทิ้งการเรียนเสริมต่างๆจนถูกตำหนิเพื่อมาเป็นเพื่อน
ร่างบางไปเสียทุกที..

“ไม่เป็นไร..ฉันไปคนเดียวก็ได้...” ร่างบางก้มหน้าลงมองพื้น..ก่อนที่มือคู่เล็กจะปลดออกจากการเกาะเกี่ยววงแขนหนาเอาไว้..
“ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ...” แจจุงเงยหน้าขึ้นมายิ้มบางๆให้อีกฝ่ายอย่างผิดหวัง..ก่อนจะเดินหันหลังถอยห่างออกมา..

“เออ..แจจุง..เฮ้ออ..” ฝ่ามือหนาพยายามจะยกขึ้นห้ามเอาไว้..ตอนนี้ภายในสมองของเค้าปั่นป่วนมากยิ่งกว่าตอนที่แก้สูตรคณิต
ไม่ออกซะอีก.. อะไรๆมันดูจะหารไม่ลงตัวเอาซะเลยกับสถานการณ์ในตอนนี้...นอกจากปัดเศษ..แล้วตัดสินใจตัดทิ้ง..เลือกตัวใด
ตัวนึงเอาไว้.. 

“อ๊ะ...” ร่างบางที่กำลังจะเดินพ้นมุมถนนออกไปชะงักกึกเมื่อจู่ๆก็ถูกดึงเอาไว้...

“เชือกรองเท้าหลุดหมดแล้ว..กว่าจะเดินเลือกกระเป๋าเสร็จ..เดี๋ยวก็รองเท้าก็หลุดหมดหรอก..” เสียงทุ้มของคนที่ดึงแขนเล็กเอาไว้
บ่นพืมพำ..ก่อนที่มือหนาจะดันไหล่บางให้นั่งลงบนชานตึก..แล้วย่อตัวลงไปผูกปมเชือกรองเท้าให้..

“นายมีธุระไม่ใช่เหรอ?..” เสียงหวานดังขึ้นเบาๆขณะที่ปลายตามองมือหนาที่กำลังผูกเชือกรองเท้าให้เค้าอย่างตั้งอกตั้งใจ..

“ไม่เป็นไรหรอก..ก็แจจุงสำคัญกว่าธุระนี่...” ใบหน้าซื่อๆที่เงยขึ้นมาฉีกยิ้มกว้างให้อย่างอบอุ่นทำให้ร่างบางรู้สึกเหมือนหัวใจกระตุก
วาบ..

“ยุนโฮ...~~..” ‘..อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดสิ..อย่าทำเหมือนฉันกำลังรังแกคนไม่มีทางสู้จะได้มั้ย?..มันหงุดหงิดในหัวใจ..ฉันไม่ชอบ!’ 
ดวงตากลมโตจ้องมองกลุ่มผมที่ขยับไปมาเพราะตั้งใจผูกเชือกรองเท้าให้เค้าอย่างหงุดหงิด...หงุดหงิดมากที่คนตรงหน้าทำในสิ่งที่
ใครอีกคนไม่เคยทำให้เค้ามากก่อน..หงุดหงิดที่สุดกับดวงตาซื่อๆที่พาลจะพาให้เค้าไขว้เขวและใจอ่อน...หงุดหงิดสุดๆกับตัวเอง
ที่เริ่มจะสงสารร่างสูงตรงหน้าขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้..หงุดหงิดกับตัวเองที่ไม่รู้ว่าจะต้องใส่หน้ากากหลอกยุนโฮไปอีกนานเท่าไหร่?..



.
.
.

“อะไรกันน่ะ..เป็นไปได้เหรอเนี่ย?..” เสียงพืมพำซุบซิบนินทาดังขึ้นอยู่รอบๆตัวเค้า..ขณะที่ร่างสูงกำลังยืนนิ่งอยู่หน้าบอร์ดประกาศ
ผลการเรียน.. ที่หัวบอร์ดมันมักจะมีชื่อๆนึงซึ่งจะขึ้นนำหน้ารายชื่อของนักเรียนทุกคนด้วยผลคะแนนรวมที่สูงสุด..ซึ่งมันก็เป็นแบบนี้
มานานหลายปีนับตั้งแต่เค้าก้าวเท้าเข้ามาเรียนที่นี่..แต่วันนี้..ชื่อของ “ชอง ยุนโฮ” กลับหล่นวูบลงไปอยู่ในอันดับที่สอง..ถึงแม้ว่า
มันจะยังเป็นอันดับที่ดีมากๆสำหรับใครหลายๆคน..แต่สำหรับเค้าที่แบกคำว่านักเรียนตัวอย่าง..หรือแม้แต่คำว่าเด็กอัจฉริยะเอาไว้
บนบ่า...การตกลงมาจากอันดับที่หนึ่งได้สร้างความประหลาดใจให้กับหลายๆคน..

“จุ๊ๆๆ..อันดับสอง..ขอโทษนะเพื่อน..ฉันได้ที่หนึ่งว่ะ..ฮะฮ่ะ..” จาง กึนซอกคู่แค้นที่ไม่รู้ว่าไปแค้นเค้ามาตั้งแต่ชาติปางไหนเดินเข้ามา
โอบบ่าแล้วตบเบาๆเหมือนจะให้กำลังใจ..

“อะ..อืม..ยินดีด้วยนะ..” ร่างสูงแสดงความยินดีกลับไปอย่างจริงใจ ถึงแม้ว่าจะช๊อคและผิดหวังกับผลการเรียน..แต่เค้าก็ต้อง
ยอมรับกับผลของมัน...ในเมื่อเค้าพลาดเอง..การที่กึนซอกได้ที่หนึ่งไปก็สมควรแล้ว..

“กัดฟันพูดรึเปล่าวะ?..ไม่ต้องแกล้งทำก็ได้..ว่าแต่นายไปทำยังไงเข้าล่ะ?..ถึงได้ทำข้อสอบพลาดไปซะเยอะ..” ร่างสูงว่าพลางชี้ไปที่
คะแนนบนกระดานที่รวมกันออกมา..ถึงแม้มันจะไม่ต่ำกว่า950 แต่ระดับชอง ยุนโฮที่ไม่เคยทำไว้ต่ำกว่า990 มันก็เป็นผลห่างที่น่า
ตกใจอยู่เหมือนกัน..

“คือ..ฉัน...”

“ยุนโฮมันจะทำยังไงแล้วมึงเสือกอะไรด้วยวะ!..” เสียงทุ้มห้าวที่เตรียมจะหาเรื่องเต็มที่ดังขึ้นอย่างไม่พอใจทางด้านหลัง..

“ปาร์ค ยู ชอน? กะแล้วว่าต้องเป็นนาย..” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างกวนๆเมื่อหันไปเห็นสีหน้าที่ติดจะบึ้งตึงของผู้มาใหม่..

“เป็นกูแล้วจะทำไม?..” ยูชอนสวนกลับแทบจะทันที..ด้วยท่าทางที่พร้อมจะกระทืบคนตรงหน้าทันทีท่าอีกฝ่ายยังพูดจาไม่เข้าหูอยู่
อย่างนี้..

“ก็ไม่มีอะไร..เอ้า..!..ยุนโฮ..พี่เลี้ยงนายมาตามแล้ว..ไปชงนมนอนซะนะไอ้เอ๋อ..” กึนซอกเบ้ปากใส่ยุนโฮอย่างเยาะเย้ย..

“ไอ้!!...”

“ปะ..ปะ..ไป..ไปเถอะยูชอน..” มือหนาดึงแขนของน้องชายเอาไว้..ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงให้เดินออกไปด้วยกัน..

“มึงก็อย่างงี้ทุกทีอ่ะ..หัดสู้คนซะมั่งสิวะ..ถ้ากูไม่อยู่ด้วยนี่กะปล่อยให้ไอ้ห่านั่นมันถากถางมึงอยู่อย่างนี้เนี่ยนะ!?” ยูชอนขึ้นเสียงกับ
เพื่อนซี้ที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายอย่างหงุดหงิด..

“เถียงเค้าไปก็เปล่าประโยนช์..ถ้ากูตั้งใจมากกว่านี้คะแนนที่ออกมามันก็ไม่ลดลงหรอก...” ยุนโฮเอ่ยเสียงเรียบให้ร่างสูงที่กำลัง
ฉุนเฉียวได้คลายความโมโหลง...

“โอ๊ย..ไอ้..ไอ้คนดี..ไอ้คนมองโลกในแง่ดี...ไอ้...อึ๊ย!!...” ยูชอนที่นึกคำด่าในความใจเย็นของเพื่อนไม่ออกประชดประชันใส่อย่าง
จนใจ..

“ฮึ...”

“ยังจะมาหัวเราะ..กูบอกมึงแล้วใช่มั้ยว่าอย่ายุ่งกับคิม แจจุงมากไป..ดูซิเป็น....”

“แจจุงไม่เกี่ยว!!..” เสียงทุ้มที่ไม่เคยขึ้นเสียงกับใครมาก่อนเอ่ยแทรกกลางก่อนที่ยูชอนจะพูดจบ...

“ไอ้ยุน...”

“แจจุงไม่เกี่ยว..ถ้าจะผิดก็ผิดที่กูเอง..ขอร้องล่ะ..อย่าลากเค้าเข้ามาเกี่ยว..” เค้าผิดเองที่ไม่ไปเรียน..เค้าผิดเองที่ทำตามใจตัวเอง..
เค้าผิดเองที่อดใจอ่อนกับคำขอของแจจุงไม่ได้...แจจุงไม่ผิด...นางฟ้าของเค้าไม่เคยผิดเลย...ความผิดทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะเค้า
ทำเองทั้งนั้น..เค้าทำตัวเอง...





.
.
.

“อารมณ์ดีจริงนะ...” เสียงหวานใสกล่าวเหน็บแนมเมื่อคนที่นัดเจอเค้าที่หลังห้องเก็บของยืนผิวปากอย่างอารมณ์ดีใต้ต้นไม้ใหญ่..

“แน่สิจ๊ะที่รัก..มาม๊ะ..มาให้กอดที...” แจจุงฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าสู้อ้อมกอดที่อ้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว...

“นางฟ้าของผมเหนื่อยแย่เลย..จะชดใช้ค่าสึกหรอยังไงดีน๊า?..” ปลายนิ้วหนาเกลี่ยแก้มใสไปมาเบาๆอย่างใช้ความคิด..

“ว่าแต่..ฉันยังไม่รู้เลยว่าทำไมฉันต้องเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชอง ยุนโฮด้วย?..” ร่างบางเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัยที่เก็บไว้มานาน
..

“เหตุผล?..เหตุผลน่ะเหรอ?..ก็แค่หมั่นไส้มัน..” ร่างสูงไหวไหล่เบาๆเมื่อกล่าวถึงสาเหตุ...

“หมั่นไส้?...” แจจุงรู้สึกเหมือนลำคอตีบตัน..เค้าต้องจูบกับยุนโฮนับครั้งไม่ถ้วนก็เพราะความหมั่นไส้ของแฟนหนุ่มเท่านั้นน่ะ
เหรอ?..

“อย่าทำหน้าแบบนี้สิ..แจจุงน่ะสำคัญกับฉันมากที่สุดอยู่แล้ว..” กึนซอกก้มลงไปหากลีบปากหวานฉ่ำที่ตรงหน้า...ก่อนจะบดคลึง
อย่างเอาใจเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของคนรัก..คนรักที่เค้าใช้เป็นเหยื่อล่อเพื่อกระชากชอง ยุนโฮที่ถูกหลอกให้มาเจอฉากจูบ
ระหว่างเค้ากับแจจุง..ชอง ยุนโฮที่คงจะอื่นอึ้งอยู่ด้านหลังเค้าในตอนนี้.. รู้สึกถึงนรกหรือยังล่ะยุนโฮ..รู้สึกมั้ยว่าแกโง่ขนาดไหนที่ตกต่ำเพราะแฟนชาวบ้านเค้า..รู้สึกมั้ยว่าการที่ทำให้คนที่เป็นที่หนึ่งมาตลอดอย่างแกตกต่ำลงมันน่าสนุกมากแค่ไหน..รู้สึกได้รึยังเวลาที่ฉันต้องคอยมองแกด้วยความอิจฉามาตลอด..รู้รสชาติของคำว่าพ่ายแพ้แล้วรึยัง?..ถ้ารู้แล้วก็ไปตายซะ..หึๆๆ..