Jung Minjee Fiction

Chapter 4 [Cafe' Latte']











“คิม แจจุง!..”

“เอะ..เอ๋??!..ยูชอนมีอะไรกับฉันเหรอ?..” ร่างบางที่พึ่งหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้หันมามองเพื่อนร่วมห้องที่ผลุนผลันเดินมาหาเค้า
อย่างตกใจ..

“กับคนอย่างนาย..ฉันไม่อยากมีด้วยหรอก..แต่จำไว้..นายจะต้องเสียใจกับสิ่งที่นายทำ..!!..”







.
.
.

‘นายจะต้องเสียใจกับสิ่งที่นายทำ..!!..’ ร่างบางที่กำลังก้มลงเก็บเศษกระดาษที่พื้นสะบัดหน้าไล่น้ำเสียงดุดันที่ยังคงดังชัดอยู่ใน
โสตประสาทของเค้าอย่างชัดเจน.. ห้าปีมาแล้วสินะ..ห้าปี..หลังจากที่ยูชอนเดินมาตะคอกใส่หน้า...ห้าปีที่จู่ๆชอง ยุนโฮก็หายตัวไป
อย่างไร้ร่องรอย..ห้าปีที่เค้ายังจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่ไปล้อเล่นกับความรู้สึกของคนๆนึง.. แจจุงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็กดัด
ที่ออกแบบมาอย่างสวยงามเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศร่มรื่นสไตส์แอนทีคของเค้า..สมบัติชิ้นเดียวที่เหลืออยู่หลังจากบิดาเกิดปัญหา
ทางธุรกิจและถูกฟ้องล้มละลายจนเกือบหมดตัวเมื่อสองปีก่อน.. สองปีที่ไม่มีคนรักยืนอยู่เคียงข้าง..ทั้งๆที่เค้ายอมทำทุกอย่าง
ให้โดยไม่มีข้อแม้..แม้กระทั่งทำร้ายคนๆนึงเค้าก็ยอมทำ.. สองปีที่ไม่มีกึนซอก..คนที่ทิ้งเค้าไปได้อย่างง่ายดาย..เพียงเพราะเค้าไม่ใช่
คิม แจจุงคนเดิม..คนที่จะสามารถช่วยให้จาง กึนซอกมีฐานะที่มั่นคง..และเชิดหน้าชูตาได้ในสังคม.. ความรักที่โง่เขลาจนต้องมานั่ง
เสียใจอยู่จนถึงทุกวันนี้..ไม่ผิดกับที่ยูชอนว่าเอาไว้จริงๆ..
“เฮ้ออออ....”

“ถอนหายใจอีกแล้วนะบอส..ถอนหายใจมากๆหน้าจะเหี่ยวเอาน๊า..” เสียงเอ่ยแซวยิ้มๆของลูกจ้างหนึ่งเดียวของร้านดังขึ้น..
พร้อมกับถุงในมือหลายใบ..

“อ้าว..จุนซูซื้อของเสร็จแล้วเหรอ?..” กลีบปากบางยกยิ้มให้คนที่มาใหม่ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยแบ่งของในมือมาถือเองบ้าง..

“อืม..วันนี้คนน้อย..ก็เลยได้ของครบเร็วน่ะ..” 

“เหรอ..ก็ดี..จะได้ไม่ยุ่งมาก..” ร่างบางยิ้มรับพลางเดินหายเข้าไปในร้านของตนเอง Café’ D'Attente ร้านไอศกรีมร้านเล็กๆที่ซุกตัว
อยู่กลางใจเมือง..ร้านเล็กๆ..ที่บางที..บางทีมันอาจกำลังจะรอคอยใครซักคนเหมือนชื่อ D'Attenteของมันอยู่ก็ได้.. แจจุงก้มหน้า
มองโลโก้ร้านที่ประดับอยู่เกือบทุกมุมห้องพลางถอนใจยาวอีกครั้ง.. เค้าเปิดร้านนี้มาเกือบจะสองปีแล้ว..ตั้งแต่เรียนจบออกมา..
เค้าก็ได้มีโอกาสทำตามความฝันในสิ่งที่ชอบคือเปิดร้านไอศกรีมเล็กๆที่ทำเอง..จากร้านหนังสือเก่าๆ..เค้าก็เอาเงินเก็บที่พอมี
อยู่บ้างมาปรับปรุงเปลี่ยนแปลง..เอาเครื่องเรือนเก่าๆภายในบ้านหลังเก่ามาซ่อมแซม..เสริมตรงนั้นนิด..ตรงนี้หน่อยให้ดูแข็งแรง
ทั้งเครื่องเรือน..ของใช้..และตัวบ้าน..เพื่อสร้างความปลอดภัยให้กับชีวิตเล็กๆของคนสองคนที่บังเอิญมาเจอกันอย่างไม่ตั้งใจ.. 
เค้าไม่รู้ว่าคิม จุนซูคือใคร?..มาจากไหน?..รู้แต่เพียงว่าวันที่ฝนตกหนัก..และเค้ากำลังจะปิดร้าน..พลันสายตาก็เหลือบไปมองเห็น
ร่างเล็กๆที่เดินเข้ามาขอหลบฝนพร้อมทั้งกอดกระเป๋าไว้แนบกาย..ใบหน้าน่ารักที่กำลังเอ่ยขออนุญาตเปียกชื้นจากทั้งหยาดฝนและ
หยดน้ำตา.. และอะไรบางอย่างก็สั่งให้เค้าชวนจุนซูเข้าไปข้างใน..และอยู่ด้วยกันสองคนมาจนถึงตอนนี้โดยที่ไม่คิดจะถามถึงอดีต
ความเป็นมาซึ่งกันและกัน.. คงเป็นเพราะภายใต้รอยยิ้มของจุนซูนั้นเหมือนกับเค้า..ฉาบหน้ากากรอยยิ้มเพียงแค่ภายนอกเพื่อซ่อน
ความเจ็บปวดเอาไว้ภายใน..ความเจ็บปวดที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะเลือนหายไปเสียที...





.
.
.
สนามบินอินชอน...



“เฮ้ยยย!!..ทางนี้ๆ..” ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทเข้ารูปโบกมือให้ชายหนุ่มที่กำลังเข็นกระเป๋าผ่านทางผู้โดยสารขาเข้าอย่างดีใจ.. ใบหน้า
คมเข้มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆแต่แฝงไปด้วยกลิ่นจากของบุรุษเจ้าเสน่ห์ฉีกยิ้มนิดๆ..ก่อนจะเดินไปยังปลายทาง..

“มาทั้งชุดนี้เลยเหรอ?..ท่านรองฯ..” ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเอ่ยแซวเสียงทุ้ม..

“ก็พี่ชายสุดที่รักกลับมาทั้งทีนี่..จะไม่ให้มารับได้ยังไง...” 
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะเว้ย...ยุนโฮ..” ยูชอนเดินเข้าไปโอบไหล่หนาของเพื่อน..ก่อนจะสวมกอดกันพลางตบไหล่หนาเบาๆ..

“ขอบใจ..ฮะฮ่ะ..” ยุนโฮสวมกอดร่างสูงของอีกฝ่ายพลางตบเบาๆลงบนไหล่หนาเช่นกัน..

“หิวยังอ่ะ?..จะแวะกินข้าวก่อนแล้วค่อยเลยกลับบ้าน..หรือจะกลับบ้านเลย?..” ร่างสูงที่เดินโอบบ่าเพื่อนซี้หันมาถาม

“ยังไม่หิวข้าวว่ะ..แต่อยากกินไอติม..” ยุนโฮพูดพลางกดยิ้มลึกตรงมุมปาก..

“ก็..โอเค๊..” ยูชอนไหวไหล่พอเป็นพิธีก่อนจะก้าวเดินต่อไปพร้อมกับเสียงพูดคุยของคนทั้งคู่ที่ดังไม่หยุด..



.
.
.

“เออ...เออ...” แจจุงที่นั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะจ้องมองเด็กหนุ่มที่พึ่งถูกจุนซูลากเข้ามาในร้านเพราะเห็นว่ามายืนด่อมๆมองๆ
อยู่หน้าร้านหลายวันแล้วด้วยรอยยิ้มบางๆ..ผิดกับจุนซูที่ทำหน้านิ่งหันไปอีกทางพลางกลั้นยิ้มกับท่าทีอึกอักของเด็กหนุ่ม..

“ชื่ออะไรน่ะเรา?..” เสียงหวานถามพลางส่งสายตามาให้หนุ่มน้อยที่กำลังนั่งหน้าแดงอย่างเขินอายตรงหน้า..

“ชะ..ชะ..ชิม..ชิม..ชิม ชางมินครับ..เรียนอยู่ปีหนึ่ง..มหาวิทยาลัยโซล..อายุสิบเก้าปีครับ!..” หนุ่มน้อยที่นั่งเขินมาร่วมห้านาทีแนะนำ
ตัวเองเสียงดังฟังชัดจนจุนซูหลุดหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน

“อืม..ชางมินนะ..แล้วชางมินมาทำอะไรที่หน้าร้านพี่ทุกวันครับ?..” แจจุงถามพลางเอียงคอมองหนุ่มน้อยอย่างอ่อนโยน...

“คึ..คือ..ผม..ผมได้กลิ่นขนมน่ะครับ..มันหอมมากๆเลย..แหะๆ..แต่ผมมีตังค์ไม่พอที่จะซื้อน่ะครับ..ก็เลยมาแอบดมๆให้หายอยาก..” 
ใบหน้าคมเข้มเกินอายุขึ้นสีแดงระเรื่อจนทั้งเจ้าของร้านและลูกจ้างต้องพากันหัวเราะให้กับความน่ารักนั้นอย่างอดไม่ได้..

“ดมแล้วมันอิ่มมั้ยล่ะ?..” เสียงแหลมหวานของคนที่จับหัวขโมยดมกลิ่นได้ถามขึ้น

“ไม่อิ่มครับ..แถมหิวกว่าเดิมอีก..แหะๆ..” มือหนายกขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองด้วยความอาย..

“สนใจทำงานกับพี่มั้ยละ?..” แจจุงที่นิ่งคิดไปพักนึงถามขึ้นเบาๆ..เพราะจะว่าไป..ตอนนี้ทั้งเค้าและจุนซูก็ยุ่งกันจนแทบหัวหมุน.. 
เพราะต่างคนต่างก็ต้องสลับหน้าที่กันทำ..ยิ่งตอนเช้ายิ่งวุ่น..เพราะจุนซูจะเป็นคนทำขนม..ส่วนเค้าจะทำไอศกรีม..ถ้าใครอยู่หน้า
ร้านก็ต้องชงเครื่องดื่มพร้อมทั้งรับออร์เดอร์และเสริฟ์อาหารไปด้วย.. ถ้าเป็นแต่ก่อนตอนร้านยังไม่เป็นที่นิยมมากเท่านี้ก็ยังพอทำ
กันสองคนไหว..แต่พอมาพักหลังๆ..ลูกค้าก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ..เคยปรึกษากันหลายทีแล้วว่าจะรับคนเพิ่ม..แต่ก็ไม่ได้รับซักที..จนมา
นึกขึ้นได้เมื่อเจอหน้าชางมินนี่แหล่ะ..

“ดะ..ดะ..ได้..ได้เหรอครับ?..”

“จะดีเหรอบอส?..น้องเค้ายังเด็กนะ..แล้วพ่อแม่เค้าจะอนุญาตหรือเปล่าก็ไม่รู้..” จุนซูที่ถึงจะเห็นด้วยค้านขึ้นมาเมื่อนึกถึงทางบ้าน
ชางมิน..

“อืม..นั่นสิ..ฉันก็ลืมนึกไป...”

“อะ..เออ..ได้ครับ..ได้!..ผมอยู่โซลคนเดียวครับ..พ่อกับแม่อยู่ต่างจังหวัด..พอดีผมสอบเข้าที่นี่ได้น่ะครับ..เลยมาเช่าหออยู่คนเดียว
..” เด็กหนุ่มรีบพูดขึ้นอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับประกายตาวาวระยับอย่างมีความหวัง

“ว่าไงจุนซู??..” ร่างบางหันไปถามความเห็นจากคนที่นั่งข้างๆ..ถึงแม้ว่าเค้าจะเป็นเจ้าของร้าน..แต่จุนซูก็ถือได้ว่าเริ่มต้นทำกิจการ
ร้านนี้มาด้วยกันจะให้เค้าตัดสินใจอะไรคนเดียวก็ทำไม่ได้..

“อืมม..เอาอย่างนี้ดีมั้ยครับบอส..ก็ให้น้องมาอยู่กับเราเลยแล้วกัน..จะได้ไม่ต้องไปๆมา..แล้วก็ให้ช่วยอยู่หน้าร้านแทนเราสองคน..” 

“ว่าไงเรา..จะอยู่กับพวกพี่มั้ย?..” แจจุงหันกลับไปถามชางมินอีกครั้ง..แต่รอยยิ้มกว้างๆบนใบหน้าคมเข้มก็แทบจะแทนคำตอบ
ทั้งหมดได้อยู่แล้ว..

“ได้ครับ!!!” \(^O^)/





.
.

“Café’ D'Attente ยินดีต้อนรับครับ..” พนักงานหนุ่มน้อยคนใหม่โค้งให้กับลูกค้ารายแรกของวันอย่างนอบน้อม..
“เมนูแนะนำวันนี้นะครับ.. Café’ D' Latte’ ครับ..” มือหนาเลื่อนแผ่นพลาสติกที่เคลือบทับเครื่องดื่มน่าตาน่าทานเอาไว้ส่งให้
พร้อมทั้งเมนูสีหวานของร้าน..
“Café’ D' Latte’ จะเป็นกาแฟคั่วบดที่ผ่านการกรองจากเครื่องต้มกาแฟชั้นดีผสมผสานกับน้ำนมและส่วนผสมต่างๆจนได้ออกมา
เป็นลาเต้รสนุ่มร้อนๆหอมกรุ่น..เสริมความหวานมันอีกนิดด้วยไอศครีม Café’ Latte’ ที่จะวางแปะอยู่ด้านบน..” ชางมินส่งยิ้มให้กับ
ลูกค้าที่กำลังตั้งใจฟังเล็กน้อย..ก่อนจะเริ่มกล่าวถึงคุณสมบัติของเมนูแนะนำต่อ..
“เวลาดื่มนะครับ..จะรู้สึกได้ถึงความเย็นของเนื้อไอศกรีม..และความอุ่นจัดของกาแฟ..พอเวลาดื่มเข้าไปพร้อมกัน..จะได้รสกาแฟ
ที่หวานมันอุ่นกำลังพอดีครับ..”
“แนะนำให้ทานคู่กับเวเฟอร์สุพรีม..เวเฟอร์กรอบๆราดครีมสดกับมิกซ์เบอร์รี่ชั้นเลิศ..หวานๆเปรี้ยวๆ..แต่รับรอง..อร่อยสุดๆเลยล่ะ
ครับ..” ร่างสูงแนะนำพลางสายตาก็เริ่มล่องลอยไปเรื่อยๆเมื่อนึกถึงรสชาติขมนุ่มของกาแฟในลำคอ..ตัดกับความหวานอมเปรี้ยว
ของเวเฟอร์ที่ได้ลิ้มลองมาเมื่อเช้าหลังจากตกลงรับทำงานที่นี่..อร่อยจนอยากจะไปเกาะห้องครัว..ขอชิมอีกซักรอบ.. >.<

“หืม..ท่าทางจะอร่อยจริงๆ..เอาอันนี้ก็ได้..” ชายหนุ่มกลั้นหัวเราะกับท่าทางของหนุ่มน้อย..ก่อนจะสั่งออกไป..

“อืมม..ขอสองที่เลยแล้วกัน..พี่เห็นหน้าเราก็รู้แล้วล่ะว่าต้องอร่อย..ฮะฮ่ะ..” ยูชอนหัวเราะพลางส่งเมนูคืนให้ชางมินที่ยืนหน้าแดง
กล่ำด้วยความอาย..

“รอซักครู่นะครับ..” เด็กหนุ่มโค้งให้ลูกค้าทั้งสองอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินหายเข้าไปข้างใน..

“ยุนโฮ..จะไปไหน?..” ร่างสูงเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ลุกขึ้นยืนอย่างสงสัย..

“ไปทักทายเจ้าของร้าน..” ยุนโฮพูดพลางเบี่ยงสายตาไปยังเป้าหมายที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ที่ข้างร้านโดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีใครกำลัง
มองอยู่..

“หึ..” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ..ก่อนจะหยิบนิตยสารข้างตัวมาเปิดดูฆ่าเวลา..ปล่อยให้เพื่อนร่างสูงเดินออกไปภายนอกแค่เพียง
ลำพัง..





.
.

“อ๊า..จะสูงไปไหนน๊า..สงสัยต้องให้ชางมินมาช่วยตัดให้ซะแล้ว..” ร่างบางที่กำลังเอื้อมมือไปดึงกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาบังทัศนียภาพ
ภายในร้านบ่นกับตัวเองเบาๆ ขาคู่เล็กพยายามเขย่งขึ้นสูงจนสุดเอื้อมแต่ก็ยังไปไม่ถึงปลายไม้ซักที..
“อึ๊บ..อ๊า..เมื่อยแล้วนะ..ฮ๊ะ!!..” แจจุงยู่ปากใส่ต้นไม้เจ้าปัญหาอย่างงอนๆ..ก่อนจะลองพยายามอีกครั้งพร้อมทั้งเสียงร้องอันน่า
ตกใจ..เพราะปลายเท้าทั้งคู่มันพาลจะไม่สามัคคีกันจนร่างทั้งร่างเซถลา.. ดวงตากลมโตหลับพริ้มเพื่อรอรับแรงกระแทกที่คาดว่า
คงจุกไม่น้อยหากต้องทิ้งร่างลงไปเต็มๆบนพื้นที่หยาบขรุขระแบบนี้.. 

“เป็นอะไรหรือเปล่า?..” เสียงทุ้มนุ่มที่กระซิบอยู่ข้างหูทำให้ร่างบางที่กำลังหลับตาปี๋กระพริบตาขึ้นลงถี่ๆ.. ความรู้สึกจุกเจ็บที่ควร
จะมีกลับกลายเป็นความอบอุ่นชวนสบายโอบล้อมไปทั้งร่างกาย..
“แจจุง..เจ็บหรือเปล่า?..” โทนเสียงอบอุ่นลอยเข้ามาในหูอีกครั้ง..ก่อนที่ใบหน้าหวานจะหันกลับไปมองทางต้นเสียงอย่างงงๆ

“เอะ..เอ๋?..คุณ..คุณรู้จักผมด้วยเหรอครับ?..” ร่างบางที่ยังนั่งงงอยู่เอียงคอมองคอตรงหน้าอย่างสงสัย เพราะจำไม่ได้ว่าเคยรู้จัก
ชายหนุ่มท่าทางดีคนนี้ที่ไหน..

“หืมมม?..นี่แจจุงจำฉันไม่ได้จริงๆเหรอ?..” คิ้วเข้มยกตัวขึ้นสูงสอดรับกับใบหน้าคมที่ดูหล่อเหลาจนหาตัวจับยาก..

“เออ..ผม...” ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงแบบว่างเปล่า..ไม่มีคำว่าจำได้เลยแม้แต่นิดเดียวภายในแววตาคู่นั้น ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บ
นิดๆขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก.. ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองที่ใบหน้าเนียนใสอย่างไม่วางตา..แจจุงสวย..สวยขึ้นมาก..มากจนไม่น่าเชื่อ..
ถึงแม้แต่ก่อนจะสวยอยู่แล้ว..แต่เป็นความสวยที่ปะปนมากับความน่ารักแบบเด็กๆ..แต่ตอนนี้มันกลับสวยหวานจนน่าครอบครอง..

“ฉันเอง..ยุนโฮไง..ชอง ยุนโฮ...”

“ยุน..ยุน..ยุนโฮ..?!?” กลีบปากบางอ้ากว้างเมื่อชื่อที่ฝังอยู่ในจิตใจมานานถูกเรียกขานอีกครั้ง มือเล็กยื่นไปสัมผัสแก้มกร้านอย่าง
ลืมตัว..ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ดูใสซื่อซ้อนทับกับใบหน้าคมเข้มที่ดูสะดุดตาจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนๆเดียวกัน..

“อืม..ฉันเอง..ยุนโฮ..” มือหนากอบกุมมือเล็กที่วางอยู่ข้างแก้มพลางส่งยิ้มให้กับร่างบางอย่างอ่อนโยน..
“ฉันกลับมาแล้ว..แจจุง...”



.
.

“อืมมม...” ร่างสูงที่ค่อยๆละเลียดกินขนมหวานตรงหน้าครางเสียงแผ่วเบาในลำคอ.. กับรสมือที่เคยทานมานับครั้งไม่ถ้วน..โดยที่ไม่ต้องบอกเล่นว่าใครเป็นคนทำมันขึ้นมา...
“เกมส์กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะจุนซู..คนทรยศอย่างพวกนาย..ฉันจะกลับมาเอาคืนให้สาสม!!..” ส้อมชิ้นเล็กกดแน่นลงไปในเนื้อ
กรุบกรอบของขนมจนมันแตกละเอียด..แตกละเอียดเหมือนใจเค้าที่มันพังลงไปจนไม่เหลือชิ้นดี.. 
“คิม จุนซู..หึ!..” ยูชอนกดยิ้มลึกอย่างร้ายกาจช้าๆ..ก่อนจะค่อยๆยกแก้วกาแฟหอมกรุ่น..กับรสชาติของก้อนไอศกรีมที่แตกตัวอยู่ใน
แก้วขึ้นดื่ม.. รสชาติหวานปนขม..ฉันจะทำให้พวกนายจำมันได้ไม่ลืมไปจนตลอดชีวิตเลยล่ะ..คิม จุนซู..คิม แจจุง...

 

 

TBC...