Jung Minjee Fiction

Chapter 4 [Cafe' Latte']











“คิม แจจุง!..”

“เอะ..เอ๋??!..ยูชอนมีอะไรกับฉันเหรอ?..” ร่างบางที่พึ่งหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้หันมามองเพื่อนร่วมห้องที่ผลุนผลันเดินมาหาเค้า
อย่างตกใจ..

“กับคนอย่างนาย..ฉันไม่อยากมีด้วยหรอก..แต่จำไว้..นายจะต้องเสียใจกับสิ่งที่นายทำ..!!..”







.
.
.

‘นายจะต้องเสียใจกับสิ่งที่นายทำ..!!..’ ร่างบางที่กำลังก้มลงเก็บเศษกระดาษที่พื้นสะบัดหน้าไล่น้ำเสียงดุดันที่ยังคงดังชัดอยู่ใน
โสตประสาทของเค้าอย่างชัดเจน.. ห้าปีมาแล้วสินะ..ห้าปี..หลังจากที่ยูชอนเดินมาตะคอกใส่หน้า...ห้าปีที่จู่ๆชอง ยุนโฮก็หายตัวไป
อย่างไร้ร่องรอย..ห้าปีที่เค้ายังจมอยู่กับความรู้สึกผิดที่ไปล้อเล่นกับความรู้สึกของคนๆนึง.. แจจุงทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็กดัด
ที่ออกแบบมาอย่างสวยงามเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศร่มรื่นสไตส์แอนทีคของเค้า..สมบัติชิ้นเดียวที่เหลืออยู่หลังจากบิดาเกิดปัญหา
ทางธุรกิจและถูกฟ้องล้มละลายจนเกือบหมดตัวเมื่อสองปีก่อน.. สองปีที่ไม่มีคนรักยืนอยู่เคียงข้าง..ทั้งๆที่เค้ายอมทำทุกอย่าง
ให้โดยไม่มีข้อแม้..แม้กระทั่งทำร้ายคนๆนึงเค้าก็ยอมทำ.. สองปีที่ไม่มีกึนซอก..คนที่ทิ้งเค้าไปได้อย่างง่ายดาย..เพียงเพราะเค้าไม่ใช่
คิม แจจุงคนเดิม..คนที่จะสามารถช่วยให้จาง กึนซอกมีฐานะที่มั่นคง..และเชิดหน้าชูตาได้ในสังคม.. ความรักที่โง่เขลาจนต้องมานั่ง
เสียใจอยู่จนถึงทุกวันนี้..ไม่ผิดกับที่ยูชอนว่าเอาไว้จริงๆ..
“เฮ้ออออ....”

“ถอนหายใจอีกแล้วนะบอส..ถอนหายใจมากๆหน้าจะเหี่ยวเอาน๊า..” เสียงเอ่ยแซวยิ้มๆของลูกจ้างหนึ่งเดียวของร้านดังขึ้น..
พร้อมกับถุงในมือหลายใบ..

“อ้าว..จุนซูซื้อของเสร็จแล้วเหรอ?..” กลีบปากบางยกยิ้มให้คนที่มาใหม่ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยแบ่งของในมือมาถือเองบ้าง..

“อืม..วันนี้คนน้อย..ก็เลยได้ของครบเร็วน่ะ..” 

“เหรอ..ก็ดี..จะได้ไม่ยุ่งมาก..” ร่างบางยิ้มรับพลางเดินหายเข้าไปในร้านของตนเอง Café’ D'Attente ร้านไอศกรีมร้านเล็กๆที่ซุกตัว
อยู่กลางใจเมือง..ร้านเล็กๆ..ที่บางที..บางทีมันอาจกำลังจะรอคอยใครซักคนเหมือนชื่อ D'Attenteของมันอยู่ก็ได้.. แจจุงก้มหน้า
มองโลโก้ร้านที่ประดับอยู่เกือบทุกมุมห้องพลางถอนใจยาวอีกครั้ง.. เค้าเปิดร้านนี้มาเกือบจะสองปีแล้ว..ตั้งแต่เรียนจบออกมา..
เค้าก็ได้มีโอกาสทำตามความฝันในสิ่งที่ชอบคือเปิดร้านไอศกรีมเล็กๆที่ทำเอง..จากร้านหนังสือเก่าๆ..เค้าก็เอาเงินเก็บที่พอมี
อยู่บ้างมาปรับปรุงเปลี่ยนแปลง..เอาเครื่องเรือนเก่าๆภายในบ้านหลังเก่ามาซ่อมแซม..เสริมตรงนั้นนิด..ตรงนี้หน่อยให้ดูแข็งแรง
ทั้งเครื่องเรือน..ของใช้..และตัวบ้าน..เพื่อสร้างความปลอดภัยให้กับชีวิตเล็กๆของคนสองคนที่บังเอิญมาเจอกันอย่างไม่ตั้งใจ.. 
เค้าไม่รู้ว่าคิม จุนซูคือใคร?..มาจากไหน?..รู้แต่เพียงว่าวันที่ฝนตกหนัก..และเค้ากำลังจะปิดร้าน..พลันสายตาก็เหลือบไปมองเห็น
ร่างเล็กๆที่เดินเข้ามาขอหลบฝนพร้อมทั้งกอดกระเป๋าไว้แนบกาย..ใบหน้าน่ารักที่กำลังเอ่ยขออนุญาตเปียกชื้นจากทั้งหยาดฝนและ
หยดน้ำตา.. และอะไรบางอย่างก็สั่งให้เค้าชวนจุนซูเข้าไปข้างใน..และอยู่ด้วยกันสองคนมาจนถึงตอนนี้โดยที่ไม่คิดจะถามถึงอดีต
ความเป็นมาซึ่งกันและกัน.. คงเป็นเพราะภายใต้รอยยิ้มของจุนซูนั้นเหมือนกับเค้า..ฉาบหน้ากากรอยยิ้มเพียงแค่ภายนอกเพื่อซ่อน
ความเจ็บปวดเอาไว้ภายใน..ความเจ็บปวดที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะเลือนหายไปเสียที...





.
.
.
สนามบินอินชอน...



“เฮ้ยยย!!..ทางนี้ๆ..” ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทเข้ารูปโบกมือให้ชายหนุ่มที่กำลังเข็นกระเป๋าผ่านทางผู้โดยสารขาเข้าอย่างดีใจ.. ใบหน้า
คมเข้มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆแต่แฝงไปด้วยกลิ่นจากของบุรุษเจ้าเสน่ห์ฉีกยิ้มนิดๆ..ก่อนจะเดินไปยังปลายทาง..

“มาทั้งชุดนี้เลยเหรอ?..ท่านรองฯ..” ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเอ่ยแซวเสียงทุ้ม..

“ก็พี่ชายสุดที่รักกลับมาทั้งทีนี่..จะไม่ให้มารับได้ยังไง...” 
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะเว้ย...ยุนโฮ..” ยูชอนเดินเข้าไปโอบไหล่หนาของเพื่อน..ก่อนจะสวมกอดกันพลางตบไหล่หนาเบาๆ..

“ขอบใจ..ฮะฮ่ะ..” ยุนโฮสวมกอดร่างสูงของอีกฝ่ายพลางตบเบาๆลงบนไหล่หนาเช่นกัน..

“หิวยังอ่ะ?..จะแวะกินข้าวก่อนแล้วค่อยเลยกลับบ้าน..หรือจะกลับบ้านเลย?..” ร่างสูงที่เดินโอบบ่าเพื่อนซี้หันมาถาม

“ยังไม่หิวข้าวว่ะ..แต่อยากกินไอติม..” ยุนโฮพูดพลางกดยิ้มลึกตรงมุมปาก..

“ก็..โอเค๊..” ยูชอนไหวไหล่พอเป็นพิธีก่อนจะก้าวเดินต่อไปพร้อมกับเสียงพูดคุยของคนทั้งคู่ที่ดังไม่หยุด..



.
.
.

“เออ...เออ...” แจจุงที่นั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะจ้องมองเด็กหนุ่มที่พึ่งถูกจุนซูลากเข้ามาในร้านเพราะเห็นว่ามายืนด่อมๆมองๆ
อยู่หน้าร้านหลายวันแล้วด้วยรอยยิ้มบางๆ..ผิดกับจุนซูที่ทำหน้านิ่งหันไปอีกทางพลางกลั้นยิ้มกับท่าทีอึกอักของเด็กหนุ่ม..

“ชื่ออะไรน่ะเรา?..” เสียงหวานถามพลางส่งสายตามาให้หนุ่มน้อยที่กำลังนั่งหน้าแดงอย่างเขินอายตรงหน้า..

“ชะ..ชะ..ชิม..ชิม..ชิม ชางมินครับ..เรียนอยู่ปีหนึ่ง..มหาวิทยาลัยโซล..อายุสิบเก้าปีครับ!..” หนุ่มน้อยที่นั่งเขินมาร่วมห้านาทีแนะนำ
ตัวเองเสียงดังฟังชัดจนจุนซูหลุดหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน

“อืม..ชางมินนะ..แล้วชางมินมาทำอะไรที่หน้าร้านพี่ทุกวันครับ?..” แจจุงถามพลางเอียงคอมองหนุ่มน้อยอย่างอ่อนโยน...

“คึ..คือ..ผม..ผมได้กลิ่นขนมน่ะครับ..มันหอมมากๆเลย..แหะๆ..แต่ผมมีตังค์ไม่พอที่จะซื้อน่ะครับ..ก็เลยมาแอบดมๆให้หายอยาก..” 
ใบหน้าคมเข้มเกินอายุขึ้นสีแดงระเรื่อจนทั้งเจ้าของร้านและลูกจ้างต้องพากันหัวเราะให้กับความน่ารักนั้นอย่างอดไม่ได้..

“ดมแล้วมันอิ่มมั้ยล่ะ?..” เสียงแหลมหวานของคนที่จับหัวขโมยดมกลิ่นได้ถามขึ้น

“ไม่อิ่มครับ..แถมหิวกว่าเดิมอีก..แหะๆ..” มือหนายกขึ้นเกาท้ายทอยตัวเองด้วยความอาย..

“สนใจทำงานกับพี่มั้ยละ?..” แจจุงที่นิ่งคิดไปพักนึงถามขึ้นเบาๆ..เพราะจะว่าไป..ตอนนี้ทั้งเค้าและจุนซูก็ยุ่งกันจนแทบหัวหมุน.. 
เพราะต่างคนต่างก็ต้องสลับหน้าที่กันทำ..ยิ่งตอนเช้ายิ่งวุ่น..เพราะจุนซูจะเป็นคนทำขนม..ส่วนเค้าจะทำไอศกรีม..ถ้าใครอยู่หน้า
ร้านก็ต้องชงเครื่องดื่มพร้อมทั้งรับออร์เดอร์และเสริฟ์อาหารไปด้วย.. ถ้าเป็นแต่ก่อนตอนร้านยังไม่เป็นที่นิยมมากเท่านี้ก็ยังพอทำ
กันสองคนไหว..แต่พอมาพักหลังๆ..ลูกค้าก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ..เคยปรึกษากันหลายทีแล้วว่าจะรับคนเพิ่ม..แต่ก็ไม่ได้รับซักที..จนมา
นึกขึ้นได้เมื่อเจอหน้าชางมินนี่แหล่ะ..

“ดะ..ดะ..ได้..ได้เหรอครับ?..”

“จะดีเหรอบอส?..น้องเค้ายังเด็กนะ..แล้วพ่อแม่เค้าจะอนุญาตหรือเปล่าก็ไม่รู้..” จุนซูที่ถึงจะเห็นด้วยค้านขึ้นมาเมื่อนึกถึงทางบ้าน
ชางมิน..

“อืม..นั่นสิ..ฉันก็ลืมนึกไป...”

“อะ..เออ..ได้ครับ..ได้!..ผมอยู่โซลคนเดียวครับ..พ่อกับแม่อยู่ต่างจังหวัด..พอดีผมสอบเข้าที่นี่ได้น่ะครับ..เลยมาเช่าหออยู่คนเดียว
..” เด็กหนุ่มรีบพูดขึ้นอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับประกายตาวาวระยับอย่างมีความหวัง

“ว่าไงจุนซู??..” ร่างบางหันไปถามความเห็นจากคนที่นั่งข้างๆ..ถึงแม้ว่าเค้าจะเป็นเจ้าของร้าน..แต่จุนซูก็ถือได้ว่าเริ่มต้นทำกิจการ
ร้านนี้มาด้วยกันจะให้เค้าตัดสินใจอะไรคนเดียวก็ทำไม่ได้..

“อืมม..เอาอย่างนี้ดีมั้ยครับบอส..ก็ให้น้องมาอยู่กับเราเลยแล้วกัน..จะได้ไม่ต้องไปๆมา..แล้วก็ให้ช่วยอยู่หน้าร้านแทนเราสองคน..” 

“ว่าไงเรา..จะอยู่กับพวกพี่มั้ย?..” แจจุงหันกลับไปถามชางมินอีกครั้ง..แต่รอยยิ้มกว้างๆบนใบหน้าคมเข้มก็แทบจะแทนคำตอบ
ทั้งหมดได้อยู่แล้ว..

“ได้ครับ!!!” \(^O^)/





.
.

“Café’ D'Attente ยินดีต้อนรับครับ..” พนักงานหนุ่มน้อยคนใหม่โค้งให้กับลูกค้ารายแรกของวันอย่างนอบน้อม..
“เมนูแนะนำวันนี้นะครับ.. Café’ D' Latte’ ครับ..” มือหนาเลื่อนแผ่นพลาสติกที่เคลือบทับเครื่องดื่มน่าตาน่าทานเอาไว้ส่งให้
พร้อมทั้งเมนูสีหวานของร้าน..
“Café’ D' Latte’ จะเป็นกาแฟคั่วบดที่ผ่านการกรองจากเครื่องต้มกาแฟชั้นดีผสมผสานกับน้ำนมและส่วนผสมต่างๆจนได้ออกมา
เป็นลาเต้รสนุ่มร้อนๆหอมกรุ่น..เสริมความหวานมันอีกนิดด้วยไอศครีม Café’ Latte’ ที่จะวางแปะอยู่ด้านบน..” ชางมินส่งยิ้มให้กับ
ลูกค้าที่กำลังตั้งใจฟังเล็กน้อย..ก่อนจะเริ่มกล่าวถึงคุณสมบัติของเมนูแนะนำต่อ..
“เวลาดื่มนะครับ..จะรู้สึกได้ถึงความเย็นของเนื้อไอศกรีม..และความอุ่นจัดของกาแฟ..พอเวลาดื่มเข้าไปพร้อมกัน..จะได้รสกาแฟ
ที่หวานมันอุ่นกำลังพอดีครับ..”
“แนะนำให้ทานคู่กับเวเฟอร์สุพรีม..เวเฟอร์กรอบๆราดครีมสดกับมิกซ์เบอร์รี่ชั้นเลิศ..หวานๆเปรี้ยวๆ..แต่รับรอง..อร่อยสุดๆเลยล่ะ
ครับ..” ร่างสูงแนะนำพลางสายตาก็เริ่มล่องลอยไปเรื่อยๆเมื่อนึกถึงรสชาติขมนุ่มของกาแฟในลำคอ..ตัดกับความหวานอมเปรี้ยว
ของเวเฟอร์ที่ได้ลิ้มลองมาเมื่อเช้าหลังจากตกลงรับทำงานที่นี่..อร่อยจนอยากจะไปเกาะห้องครัว..ขอชิมอีกซักรอบ.. >.<

“หืม..ท่าทางจะอร่อยจริงๆ..เอาอันนี้ก็ได้..” ชายหนุ่มกลั้นหัวเราะกับท่าทางของหนุ่มน้อย..ก่อนจะสั่งออกไป..

“อืมม..ขอสองที่เลยแล้วกัน..พี่เห็นหน้าเราก็รู้แล้วล่ะว่าต้องอร่อย..ฮะฮ่ะ..” ยูชอนหัวเราะพลางส่งเมนูคืนให้ชางมินที่ยืนหน้าแดง
กล่ำด้วยความอาย..

“รอซักครู่นะครับ..” เด็กหนุ่มโค้งให้ลูกค้าทั้งสองอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินหายเข้าไปข้างใน..

“ยุนโฮ..จะไปไหน?..” ร่างสูงเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ลุกขึ้นยืนอย่างสงสัย..

“ไปทักทายเจ้าของร้าน..” ยุนโฮพูดพลางเบี่ยงสายตาไปยังเป้าหมายที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ที่ข้างร้านโดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีใครกำลัง
มองอยู่..

“หึ..” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ..ก่อนจะหยิบนิตยสารข้างตัวมาเปิดดูฆ่าเวลา..ปล่อยให้เพื่อนร่างสูงเดินออกไปภายนอกแค่เพียง
ลำพัง..





.
.

“อ๊า..จะสูงไปไหนน๊า..สงสัยต้องให้ชางมินมาช่วยตัดให้ซะแล้ว..” ร่างบางที่กำลังเอื้อมมือไปดึงกิ่งไม้ที่ยื่นออกมาบังทัศนียภาพ
ภายในร้านบ่นกับตัวเองเบาๆ ขาคู่เล็กพยายามเขย่งขึ้นสูงจนสุดเอื้อมแต่ก็ยังไปไม่ถึงปลายไม้ซักที..
“อึ๊บ..อ๊า..เมื่อยแล้วนะ..ฮ๊ะ!!..” แจจุงยู่ปากใส่ต้นไม้เจ้าปัญหาอย่างงอนๆ..ก่อนจะลองพยายามอีกครั้งพร้อมทั้งเสียงร้องอันน่า
ตกใจ..เพราะปลายเท้าทั้งคู่มันพาลจะไม่สามัคคีกันจนร่างทั้งร่างเซถลา.. ดวงตากลมโตหลับพริ้มเพื่อรอรับแรงกระแทกที่คาดว่า
คงจุกไม่น้อยหากต้องทิ้งร่างลงไปเต็มๆบนพื้นที่หยาบขรุขระแบบนี้.. 

“เป็นอะไรหรือเปล่า?..” เสียงทุ้มนุ่มที่กระซิบอยู่ข้างหูทำให้ร่างบางที่กำลังหลับตาปี๋กระพริบตาขึ้นลงถี่ๆ.. ความรู้สึกจุกเจ็บที่ควร
จะมีกลับกลายเป็นความอบอุ่นชวนสบายโอบล้อมไปทั้งร่างกาย..
“แจจุง..เจ็บหรือเปล่า?..” โทนเสียงอบอุ่นลอยเข้ามาในหูอีกครั้ง..ก่อนที่ใบหน้าหวานจะหันกลับไปมองทางต้นเสียงอย่างงงๆ

“เอะ..เอ๋?..คุณ..คุณรู้จักผมด้วยเหรอครับ?..” ร่างบางที่ยังนั่งงงอยู่เอียงคอมองคอตรงหน้าอย่างสงสัย เพราะจำไม่ได้ว่าเคยรู้จัก
ชายหนุ่มท่าทางดีคนนี้ที่ไหน..

“หืมมม?..นี่แจจุงจำฉันไม่ได้จริงๆเหรอ?..” คิ้วเข้มยกตัวขึ้นสูงสอดรับกับใบหน้าคมที่ดูหล่อเหลาจนหาตัวจับยาก..

“เออ..ผม...” ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงแบบว่างเปล่า..ไม่มีคำว่าจำได้เลยแม้แต่นิดเดียวภายในแววตาคู่นั้น ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บ
นิดๆขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก.. ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองที่ใบหน้าเนียนใสอย่างไม่วางตา..แจจุงสวย..สวยขึ้นมาก..มากจนไม่น่าเชื่อ..
ถึงแม้แต่ก่อนจะสวยอยู่แล้ว..แต่เป็นความสวยที่ปะปนมากับความน่ารักแบบเด็กๆ..แต่ตอนนี้มันกลับสวยหวานจนน่าครอบครอง..

“ฉันเอง..ยุนโฮไง..ชอง ยุนโฮ...”

“ยุน..ยุน..ยุนโฮ..?!?” กลีบปากบางอ้ากว้างเมื่อชื่อที่ฝังอยู่ในจิตใจมานานถูกเรียกขานอีกครั้ง มือเล็กยื่นไปสัมผัสแก้มกร้านอย่าง
ลืมตัว..ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ดูใสซื่อซ้อนทับกับใบหน้าคมเข้มที่ดูสะดุดตาจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคนๆเดียวกัน..

“อืม..ฉันเอง..ยุนโฮ..” มือหนากอบกุมมือเล็กที่วางอยู่ข้างแก้มพลางส่งยิ้มให้กับร่างบางอย่างอ่อนโยน..
“ฉันกลับมาแล้ว..แจจุง...”



.
.

“อืมมม...” ร่างสูงที่ค่อยๆละเลียดกินขนมหวานตรงหน้าครางเสียงแผ่วเบาในลำคอ.. กับรสมือที่เคยทานมานับครั้งไม่ถ้วน..โดยที่ไม่ต้องบอกเล่นว่าใครเป็นคนทำมันขึ้นมา...
“เกมส์กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะจุนซู..คนทรยศอย่างพวกนาย..ฉันจะกลับมาเอาคืนให้สาสม!!..” ส้อมชิ้นเล็กกดแน่นลงไปในเนื้อ
กรุบกรอบของขนมจนมันแตกละเอียด..แตกละเอียดเหมือนใจเค้าที่มันพังลงไปจนไม่เหลือชิ้นดี.. 
“คิม จุนซู..หึ!..” ยูชอนกดยิ้มลึกอย่างร้ายกาจช้าๆ..ก่อนจะค่อยๆยกแก้วกาแฟหอมกรุ่น..กับรสชาติของก้อนไอศกรีมที่แตกตัวอยู่ใน
แก้วขึ้นดื่ม.. รสชาติหวานปนขม..ฉันจะทำให้พวกนายจำมันได้ไม่ลืมไปจนตลอดชีวิตเลยล่ะ..คิม จุนซู..คิม แจจุง...

 

 

TBC...

Chapter 3 [Butterscotch]

 

“ทานอะไรดีครับ?..” มือหนาของปาร์ค ยูชอนยื่นส่งเมนูให้กับร่างบางที่นั่งอึดอัดอยู่ตรงหน้าอย่างผ่อนคลาย..

“คือ..คือผม..ผม...ผมสั่งไม่เป็นอ่ะ~..” เสียงเล็กๆกระซิบบอกอย่างอับอาย..แต่มันก็ดูน่ารักมากพอที่มืออุ่นๆของคนที่ขึ้นชื่อว่า
เทคแคร์หญิงสาวและหนุ่มน้อยได้อย่างดีเยี่ยมจะวางแปะลงบนหลังมือขาว..พร้อมกับบีบมันเบาๆ..
“ผมขอฟัวกราส์กับไวน์แดง..เอาของชาโตเปตรุสนะ..สองที่..” ระหว่างที่ร่างสูงกำลังหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน..ร่างเล็กก็แอบลอบ
กลืนน้ำลายลงคอช้าๆ..พลางรู้สึกเกลียดชังเจ้าของมือข้างที่กำลังกุมมือเค้าเอาไว้อย่างบอกไม่ถูก..อันที่จริง..ไม่ใช่ว่าเค้าตื่นเต้น
จนทำอะไรไม่ถูกหรอก..เพราะงานประจำเค้าก่อนหน้าที่จะโดนไล่ออกมาตอนถูกภรรยาเจ้าของร้านจับได้ว่ามาแอบกิ๊กกั๊กกับเค้า
อยู่ก็เป็นร้านอาหารฝรั่งเศส..เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นไอ้ตับห่านย่างหรือไวน์ชั้นสูง..เค้ารู้ซึ้งถึงราคาของมันดี..แต่การที่เด็กม.ปลาย
คนนึงจะพาคนแปลกหน้าที่พึ่งเจอกันมากินข้าวมื้อละเกือบครึ่งล้านวอน..ช่างน่าอิจฉาจริงๆพวกคนรวย..น่าจะลองไปกินบะหมี่
สำเร็จรูปประทังชีวิตดูมั่งนะ..เผื่อจะได้รู้จักค่าของเงินมากขึ้น..เฮ๊อะ!..กลีบปากเล็กแอบเหยียดเล็กๆที่มุมปากอย่างดูถูก..ก่อนจะ
เปลี่ยนเป็นอ้าค้างน้อยๆเมื่อร่างสูงหันกลับมา..
“มือเย็นเชียว..เป็นอะไรไปครับ?..” ยูชอนบีบนวดมือนุ่มที่เย็นชืดเบาๆ..

“ปะ..ปะ..เปล่าครับ..ผมแค่กำลังงงๆกับชื่ออาหารที่คุณสั่งเมื่อกี้น่ะ..ฮ่ะฮะ..” ร่างเล็กแสร้งยิ้มจืดเจือนให้กับร่างสูงทั้งที่หัวใจเต้นถี่.. 
‘เล่นหันกลับมาซะเร็ว..เกือบปรับสีหน้าแทบไม่ทัน!..’

“อ๋อ..ฟัวกราส์..รับรองคุณจะติดใจ..ยิ่งทานคู่กับไวน์แดงของชาโตเปตรุสนะ..สุดยอด..” ดวงตาวาวระยับขยิบตาให้ข้างนึงอย่าง
เจ้าชู้..พลางกุมมือนุ่มเอาไว้ไม่ปล่อย..

“..น่าจะลองมากินบะหมี่ต้มดูนะ...ชิส์..” เสียงหวานใสกระซิบรอดไรฟันแผ่วเบา

“อะไรนะครับ?..” ร่างสูงที่ทำเนียมกุมมือขาวเอาไว้ไม่ปล่อยเอียงใบหน้าหันกลับมามองคนที่นั่งข้างๆเพราะมัวเพลินอยุ่กับเสียง
เปียโนและไวโอลินจากเวทีกลางที่เล่นขับกล่อมลูกค้า..

“เออ..ผมบอกว่าบรรยากาศที่นี่ดีจังเลยน่ะครับ..เหมือนร้านในฝันที่ผมอยากเปิดเลย...” น้ำเสียงนุ่มนวลบวกกับดวงตาที่ชวนฝัน
ทำให้ใครบางคนถึงกับถอนสายออกมาไม่ได้..และยิ่งเพิ่มความรู้สึกที่มีอยู่ข้างในตั้งแต่พบหน้าไปเออล้นขึ้นจนห้ามไว้ไม่อยู่..

“คุณจุนซูครับ..คบกับผมนะ...” .....




.
.
.

“ช็อคโกแลตลาวาได้แล้วค่ะ..” มือบางของพนักงานเสริฟ์วางก้อนเค้กอุ่นๆลงตรงหน้าร่างบาง..ก่อนจะขยับเข้าไปเสริฟ์กาแฟ
สีน้ำตาลเข้มเกือบดำสนิทให้กับร่างสูง..

“ยุนโฮฮฮฮ...”

“ครับ?...” ชายหนุ่มที่ถูกโทรฯตามตั้งแต่แปดโมงเช้าทั้งๆที่เป็นวันหยุดเลิกคิ้วมองร่างบางตรงหน้างงๆ..

“อ้าปาก..เร็ว..อยู่ในนี้ฉันป้อนนายไม่ได้หรอกนะ..คนมันเยอะ..” แจจุงย่นจมูกน้อยๆเมื่อพูดถึงการป้อนแบบสุดพิเศษของเค้าทั้งคู่..

“มันคือ???...” หลังจากที่ร่างบางเข้ามาตีสนิทกับเค้าได้มากกว่าสอง-สามอาทิตย์ทำให้ร่างสูงกล้าพูดโต้ตอบกับคนน่ารักตรงหน้า
ขึ้นมาอีกนิด..นิดเดียวจริงๆ..

“มันคือไอศครีมบัตเตอร์สก๊อต..หอมๆ..หวานๆ..อืม..จะให้บอกว่ายังไงดี..ฉันว่านายน่าจะชอบนะ..อ้าปากสิ..” แจจุงแหย่ก้อนไอติม
สีเหลืองไข่ลงไปในปากร่างสูงได้ในที่สุด..ก่อนจะยิ้มออกมานิดๆเมื่อร่างสูงดูจะถูกใจในรสชาติของมันไม่น้อย..
“เป็นยังไง?..”

“ครับ..อร่อยดี...” ยุนโฮส่งยิ้มเขินๆให้กับนางฟ้าคนสวยตรงหน้า..ก่อนจะก้มหน้าก้มตาดื่มกาแฟในถ้วยแก้เขิน..โดยไม่ทันได้สังเกต
เลยว่าใบหน้าหวานหยดนั้นเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแววตาคู่สวยก็ฉายแววรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน..

“ฉันว่าแล้วว่านายต้องชอบ...” ‘….ชอบมันให้มากๆล่ะ..งานฉันจะได้เสร็จซักที...’



.
.

“ยุนโฮ..ไปดูกระเป๋ากันนะ..”

“แต่ว่าผม...” ชายหนุ่มยกข้อมือของตัวเองขึ้นมาดู..ก่อนจะทำหน้าลำบากใจให้กับเจ้าของมือเหนียวหนืบที่เกาะแขนเค้าเอาไว้
ไม่ปล่อย..เพราะอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงมันจะถึงเวลาเรียนพิเศษของเค้าแล้วน่ะสิ..แล้วยิ่งเป็นคลาสสุดท้ายก่อนสอบไฟนอลอีก..
รายละเอียดหัวข้อการสอบต่างๆจะสรุปมาให้ฟังในครั้งนี้นี่แหล่ะถึงได้ทำให้เค้าลำบากใจ..

“ไม่ได้เหรอ?..” ดวงตากลมโตมองสบตากับร่างสูงอย่างออดอ้อน..

“คือผม...” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างอึดอัด..เพราะตั้งแต่มีแจจุงเข้ามาในชีวิต..เค้าแทบจะเรียกได้ว่ากลายเป็นคนเหลวไหลไปเลย..
ทันทีที่เจอแววตาใสๆ..บวกกับน้ำเสียง และข้อความออดอ้อน..เค้าก็ต้องตัดใจทิ้งการเรียนเสริมต่างๆจนถูกตำหนิเพื่อมาเป็นเพื่อน
ร่างบางไปเสียทุกที..

“ไม่เป็นไร..ฉันไปคนเดียวก็ได้...” ร่างบางก้มหน้าลงมองพื้น..ก่อนที่มือคู่เล็กจะปลดออกจากการเกาะเกี่ยววงแขนหนาเอาไว้..
“ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ...” แจจุงเงยหน้าขึ้นมายิ้มบางๆให้อีกฝ่ายอย่างผิดหวัง..ก่อนจะเดินหันหลังถอยห่างออกมา..

“เออ..แจจุง..เฮ้ออ..” ฝ่ามือหนาพยายามจะยกขึ้นห้ามเอาไว้..ตอนนี้ภายในสมองของเค้าปั่นป่วนมากยิ่งกว่าตอนที่แก้สูตรคณิต
ไม่ออกซะอีก.. อะไรๆมันดูจะหารไม่ลงตัวเอาซะเลยกับสถานการณ์ในตอนนี้...นอกจากปัดเศษ..แล้วตัดสินใจตัดทิ้ง..เลือกตัวใด
ตัวนึงเอาไว้.. 

“อ๊ะ...” ร่างบางที่กำลังจะเดินพ้นมุมถนนออกไปชะงักกึกเมื่อจู่ๆก็ถูกดึงเอาไว้...

“เชือกรองเท้าหลุดหมดแล้ว..กว่าจะเดินเลือกกระเป๋าเสร็จ..เดี๋ยวก็รองเท้าก็หลุดหมดหรอก..” เสียงทุ้มของคนที่ดึงแขนเล็กเอาไว้
บ่นพืมพำ..ก่อนที่มือหนาจะดันไหล่บางให้นั่งลงบนชานตึก..แล้วย่อตัวลงไปผูกปมเชือกรองเท้าให้..

“นายมีธุระไม่ใช่เหรอ?..” เสียงหวานดังขึ้นเบาๆขณะที่ปลายตามองมือหนาที่กำลังผูกเชือกรองเท้าให้เค้าอย่างตั้งอกตั้งใจ..

“ไม่เป็นไรหรอก..ก็แจจุงสำคัญกว่าธุระนี่...” ใบหน้าซื่อๆที่เงยขึ้นมาฉีกยิ้มกว้างให้อย่างอบอุ่นทำให้ร่างบางรู้สึกเหมือนหัวใจกระตุก
วาบ..

“ยุนโฮ...~~..” ‘..อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดสิ..อย่าทำเหมือนฉันกำลังรังแกคนไม่มีทางสู้จะได้มั้ย?..มันหงุดหงิดในหัวใจ..ฉันไม่ชอบ!’ 
ดวงตากลมโตจ้องมองกลุ่มผมที่ขยับไปมาเพราะตั้งใจผูกเชือกรองเท้าให้เค้าอย่างหงุดหงิด...หงุดหงิดมากที่คนตรงหน้าทำในสิ่งที่
ใครอีกคนไม่เคยทำให้เค้ามากก่อน..หงุดหงิดที่สุดกับดวงตาซื่อๆที่พาลจะพาให้เค้าไขว้เขวและใจอ่อน...หงุดหงิดสุดๆกับตัวเอง
ที่เริ่มจะสงสารร่างสูงตรงหน้าขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้..หงุดหงิดกับตัวเองที่ไม่รู้ว่าจะต้องใส่หน้ากากหลอกยุนโฮไปอีกนานเท่าไหร่?..



.
.
.

“อะไรกันน่ะ..เป็นไปได้เหรอเนี่ย?..” เสียงพืมพำซุบซิบนินทาดังขึ้นอยู่รอบๆตัวเค้า..ขณะที่ร่างสูงกำลังยืนนิ่งอยู่หน้าบอร์ดประกาศ
ผลการเรียน.. ที่หัวบอร์ดมันมักจะมีชื่อๆนึงซึ่งจะขึ้นนำหน้ารายชื่อของนักเรียนทุกคนด้วยผลคะแนนรวมที่สูงสุด..ซึ่งมันก็เป็นแบบนี้
มานานหลายปีนับตั้งแต่เค้าก้าวเท้าเข้ามาเรียนที่นี่..แต่วันนี้..ชื่อของ “ชอง ยุนโฮ” กลับหล่นวูบลงไปอยู่ในอันดับที่สอง..ถึงแม้ว่า
มันจะยังเป็นอันดับที่ดีมากๆสำหรับใครหลายๆคน..แต่สำหรับเค้าที่แบกคำว่านักเรียนตัวอย่าง..หรือแม้แต่คำว่าเด็กอัจฉริยะเอาไว้
บนบ่า...การตกลงมาจากอันดับที่หนึ่งได้สร้างความประหลาดใจให้กับหลายๆคน..

“จุ๊ๆๆ..อันดับสอง..ขอโทษนะเพื่อน..ฉันได้ที่หนึ่งว่ะ..ฮะฮ่ะ..” จาง กึนซอกคู่แค้นที่ไม่รู้ว่าไปแค้นเค้ามาตั้งแต่ชาติปางไหนเดินเข้ามา
โอบบ่าแล้วตบเบาๆเหมือนจะให้กำลังใจ..

“อะ..อืม..ยินดีด้วยนะ..” ร่างสูงแสดงความยินดีกลับไปอย่างจริงใจ ถึงแม้ว่าจะช๊อคและผิดหวังกับผลการเรียน..แต่เค้าก็ต้อง
ยอมรับกับผลของมัน...ในเมื่อเค้าพลาดเอง..การที่กึนซอกได้ที่หนึ่งไปก็สมควรแล้ว..

“กัดฟันพูดรึเปล่าวะ?..ไม่ต้องแกล้งทำก็ได้..ว่าแต่นายไปทำยังไงเข้าล่ะ?..ถึงได้ทำข้อสอบพลาดไปซะเยอะ..” ร่างสูงว่าพลางชี้ไปที่
คะแนนบนกระดานที่รวมกันออกมา..ถึงแม้มันจะไม่ต่ำกว่า950 แต่ระดับชอง ยุนโฮที่ไม่เคยทำไว้ต่ำกว่า990 มันก็เป็นผลห่างที่น่า
ตกใจอยู่เหมือนกัน..

“คือ..ฉัน...”

“ยุนโฮมันจะทำยังไงแล้วมึงเสือกอะไรด้วยวะ!..” เสียงทุ้มห้าวที่เตรียมจะหาเรื่องเต็มที่ดังขึ้นอย่างไม่พอใจทางด้านหลัง..

“ปาร์ค ยู ชอน? กะแล้วว่าต้องเป็นนาย..” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างกวนๆเมื่อหันไปเห็นสีหน้าที่ติดจะบึ้งตึงของผู้มาใหม่..

“เป็นกูแล้วจะทำไม?..” ยูชอนสวนกลับแทบจะทันที..ด้วยท่าทางที่พร้อมจะกระทืบคนตรงหน้าทันทีท่าอีกฝ่ายยังพูดจาไม่เข้าหูอยู่
อย่างนี้..

“ก็ไม่มีอะไร..เอ้า..!..ยุนโฮ..พี่เลี้ยงนายมาตามแล้ว..ไปชงนมนอนซะนะไอ้เอ๋อ..” กึนซอกเบ้ปากใส่ยุนโฮอย่างเยาะเย้ย..

“ไอ้!!...”

“ปะ..ปะ..ไป..ไปเถอะยูชอน..” มือหนาดึงแขนของน้องชายเอาไว้..ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงให้เดินออกไปด้วยกัน..

“มึงก็อย่างงี้ทุกทีอ่ะ..หัดสู้คนซะมั่งสิวะ..ถ้ากูไม่อยู่ด้วยนี่กะปล่อยให้ไอ้ห่านั่นมันถากถางมึงอยู่อย่างนี้เนี่ยนะ!?” ยูชอนขึ้นเสียงกับ
เพื่อนซี้ที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายอย่างหงุดหงิด..

“เถียงเค้าไปก็เปล่าประโยนช์..ถ้ากูตั้งใจมากกว่านี้คะแนนที่ออกมามันก็ไม่ลดลงหรอก...” ยุนโฮเอ่ยเสียงเรียบให้ร่างสูงที่กำลัง
ฉุนเฉียวได้คลายความโมโหลง...

“โอ๊ย..ไอ้..ไอ้คนดี..ไอ้คนมองโลกในแง่ดี...ไอ้...อึ๊ย!!...” ยูชอนที่นึกคำด่าในความใจเย็นของเพื่อนไม่ออกประชดประชันใส่อย่าง
จนใจ..

“ฮึ...”

“ยังจะมาหัวเราะ..กูบอกมึงแล้วใช่มั้ยว่าอย่ายุ่งกับคิม แจจุงมากไป..ดูซิเป็น....”

“แจจุงไม่เกี่ยว!!..” เสียงทุ้มที่ไม่เคยขึ้นเสียงกับใครมาก่อนเอ่ยแทรกกลางก่อนที่ยูชอนจะพูดจบ...

“ไอ้ยุน...”

“แจจุงไม่เกี่ยว..ถ้าจะผิดก็ผิดที่กูเอง..ขอร้องล่ะ..อย่าลากเค้าเข้ามาเกี่ยว..” เค้าผิดเองที่ไม่ไปเรียน..เค้าผิดเองที่ทำตามใจตัวเอง..
เค้าผิดเองที่อดใจอ่อนกับคำขอของแจจุงไม่ได้...แจจุงไม่ผิด...นางฟ้าของเค้าไม่เคยผิดเลย...ความผิดทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะเค้า
ทำเองทั้งนั้น..เค้าทำตัวเอง...





.
.
.

“อารมณ์ดีจริงนะ...” เสียงหวานใสกล่าวเหน็บแนมเมื่อคนที่นัดเจอเค้าที่หลังห้องเก็บของยืนผิวปากอย่างอารมณ์ดีใต้ต้นไม้ใหญ่..

“แน่สิจ๊ะที่รัก..มาม๊ะ..มาให้กอดที...” แจจุงฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าสู้อ้อมกอดที่อ้าเอาไว้อย่างรวดเร็ว...

“นางฟ้าของผมเหนื่อยแย่เลย..จะชดใช้ค่าสึกหรอยังไงดีน๊า?..” ปลายนิ้วหนาเกลี่ยแก้มใสไปมาเบาๆอย่างใช้ความคิด..

“ว่าแต่..ฉันยังไม่รู้เลยว่าทำไมฉันต้องเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชอง ยุนโฮด้วย?..” ร่างบางเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัยที่เก็บไว้มานาน
..

“เหตุผล?..เหตุผลน่ะเหรอ?..ก็แค่หมั่นไส้มัน..” ร่างสูงไหวไหล่เบาๆเมื่อกล่าวถึงสาเหตุ...

“หมั่นไส้?...” แจจุงรู้สึกเหมือนลำคอตีบตัน..เค้าต้องจูบกับยุนโฮนับครั้งไม่ถ้วนก็เพราะความหมั่นไส้ของแฟนหนุ่มเท่านั้นน่ะ
เหรอ?..

“อย่าทำหน้าแบบนี้สิ..แจจุงน่ะสำคัญกับฉันมากที่สุดอยู่แล้ว..” กึนซอกก้มลงไปหากลีบปากหวานฉ่ำที่ตรงหน้า...ก่อนจะบดคลึง
อย่างเอาใจเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของคนรัก..คนรักที่เค้าใช้เป็นเหยื่อล่อเพื่อกระชากชอง ยุนโฮที่ถูกหลอกให้มาเจอฉากจูบ
ระหว่างเค้ากับแจจุง..ชอง ยุนโฮที่คงจะอื่นอึ้งอยู่ด้านหลังเค้าในตอนนี้.. รู้สึกถึงนรกหรือยังล่ะยุนโฮ..รู้สึกมั้ยว่าแกโง่ขนาดไหนที่ตกต่ำเพราะแฟนชาวบ้านเค้า..รู้สึกมั้ยว่าการที่ทำให้คนที่เป็นที่หนึ่งมาตลอดอย่างแกตกต่ำลงมันน่าสนุกมากแค่ไหน..รู้สึกได้รึยังเวลาที่ฉันต้องคอยมองแกด้วยความอิจฉามาตลอด..รู้รสชาติของคำว่าพ่ายแพ้แล้วรึยัง?..ถ้ารู้แล้วก็ไปตายซะ..หึๆๆ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Chapter 2 [Lime Sorbet]

 

 

 

 

 

“เฮ้ออ...” เสียงถอนหายใจของคนตัวเล็กที่เดินเตะฝุ่นไปมาอยู่ริมรั้วโรงเรียนสุดหรูมาพักใหญ่แล้วดังขึ้น จุนซูแหงนหน้ามองตัวตึก

ที่ดูหรูหราแม้จะมองจากด้านนอก..ชุดนักเรียนที่เป็นระเบียบ..ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อดีกำลังเดินกันขวักไขว่ภายในอาคารที่ตั้งตระหง่าน

อย่างสง่างาม ..จริงๆเค้าแค่ตั้งใจจะมาดักรอเจอปาร์ค ยูชอน..และทำการสำรวจโรงเรียนอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ แต่แล้วความอิจฉา

มากมายก็พุ่งตรงมายังจิตใจที่บอบช้ำดวงนี้.. ‘อิจฉา?’..ใช่..อิจฉา..คำๆนี้กำลังพุ่งตรงเข้ามาปะทะจิตใจที่เต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม

ให้เกรี้ยวกราดมากยิ่งขึ้น.. ภายในหัวสมองที่ขาวโพลนเต็มไปด้วยคำถามมากมายว่าทำไม?..ทำไมเค้าถึงไม่มีโอกาสได้เรียนในที่

แบบนี้บ้าง?..ทำไมแทนที่จะได้เดินเฉิดฉาย..คุยเฮฮาแบบที่เด็กพวกนี้กำลังทำอยู่..เค้ากลับต้องวิ่งรอกทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

เพื่อแลกข้าวประทังชีวิต?..ทำไมแทนที่จะได้เกิดมามีเงินทองกองอยู่ตรงหน้าแบบคนพวกนั้น..กลับต้องกลายมาเป็นใครก็ไม่รู้..

ที่พ่อแม่เอามาทิ้งไว้ในสถานเลี้ยงเด็กซอมซ่อที่ต้องแย่งชิงกันเลือดตาแทบกระเด็นกว่าจะเอาตัวรอดมาจนโต?..ทำไม..ทำไม..

และทำไม?..คำสองคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวเค้าจนมันแทบจะระเบิดออกมา... ใบหน้าที่ฉาบด้วยความน่ารักเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน

แข็งกร้าว..ดวงตาคู่เล็กที่แสร้งทำว่าไร้เดียงสาลุกวาวจนน่ากลัว..

“ฉันจะต้องได้นายมาปาร์ค ยูชอน...ต่อให้ต้องเสียทั้งตัว..ฉันก็จะเอานายมาเป็นของฉันให้ได้...” ‘...จนกว่าฉันจะได้ที่หมายใหม่

ที่มันกระเป๋าหนักกว่านายล่ะนะ..ฮึ..’

“ฮัลโหล..ครับคุณจองฮุน..เออ..คือ..ตอนนี้ผมทำงานอยู่น่ะครับ..ครับ..เอาไว้วันหลังเถอะนะครับ..น๊า..”

“ฮื๊ย..ไอ้แก่เอ๊ย!..” เสียงเล็กหวานใสแข็งกร้าวผิดกับน้ำเสียงหวานหยดที่ใช้เมื่อครู่.. กลีบปากเล็กเบ้บิดให้กับคนที่พึ่งวางสายไป

เมื่อครู่อย่างรังเกียจ..

“งกก็งก..กว่าจะได้มือถือซักเครื่อง..จูบฉันจนปากแทบเปื่อย..ชิ!..” จุนซูหย่อนโทรศัพท์เครื่องหรูยี่ห้อล่าสุดลงกระเป๋ากางเกง

ด้วยความหงุดหงิด..

“รอให้ฉันจับปาร์ค ยูชอนได้ก่อนเถอะน่า..ฉันจะเขี่ยแกทิ้งไปไกลๆเลยไอ้แก่ลามก!..” เสียงหวานแช่งด่าผู้อุปการะคนล่าสุด

ไม่ขาดปาก.. ผู้อุปการะที่แลกด้วยเนื้อตัวนิดๆหน่อยๆให้พอเอาตัวรอดได้ไปวันๆ.. ปล่อยให้กอดนิด..จูบหน่อย..แล้วก็รีบหา

ช่องหนีก่อนที่จะเลยเถิดไปไกล.. เทคนิคการเอาตัวรอดที่ได้มาจากรุ่นพี่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่มักจะแวะเวียนมาเยี่ยมเค้า

อยู่เสมอในฐานะคนโปรด..คนที่ชักจูงเค้าออกมาสู่โลกกว้างที่เต็มไปด้วยอิสระเสรีที่อันตราย..คนที่ตอนนี้พึ่งได้เจอกับคนรับ

อุปการะที่เจ้าตัวบอกว่าจะเป็นคนสุดท้ายในชีวิต..

“อ๊า..ผมจะโชคดีอย่างพี่มั่งมั้ยนี่?..พี่จียอน..” จุนซูคลี่ยิ้มบางเบาเมื่อนึกถึงรุ่นพี่หน้าหวานที่พึ่งบินไปอยู่กับคนรักไกลถึงต่างแดน

ได้ร่วมครึ่งปีแล้ว..

“ถ้าพี่ยังอยู่..ผมคงไม่เปลืองเนื้อเปลืองตัวขนาดนี้หรอก..ยัยแก่หนังเหี่ยว..ฮึ๊..” ร่างเล็กย่นจมูกให้กับเจ้าของชื่ออย่างหมั่นไส้..

แต่กลีบปากบางก็คลี่ยิ้มน้อยๆออกมาเมื่อได้ค่อนแคะคนที่อยู่ไกลเกือบครึ่งโลกโดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถโต้กลับได้..

“อ๊ะ..” ร่างบางเด้งตัวขึ้นจากการพิงสะโพกไว้กับกำแพงอย่างรวดเร็วเมื่อเสียงปลดปล่อยบรรดาเหล่านักเรียนที่เคร่งเครียดกันมา

ทั้งวันดังขึ้น  จุนซูรีบเหยียดตัว..มองหาเป้าหมายที่ทำให้เค้าต้องมายืนรอจนขาแข็งอยู่ด้านนอกมามากกว่าสองชั่วโมงด้วยใจระทึก

ก่อนที่กลีบปากแดงอิ่มจะคลี่ออก..เมื่อร่างสูงของยูชอนเดินแหวกผ่านเด็กนักเรียนคนอื่นๆออกมาอย่างเด่นชัด ดวงตาคู่เล็กเพ่งมอง

ร่างสูงที่เดินหายเข้าไปด้านหลังอาคาร..ก่อนที่สมองจะสั่งให้ตัวเองนำขาสั่นๆเดินเลาะตามกำแพงมาเรื่อยๆ..เพื่อจะได้รู้ว่าร่างสูง

เดินไปยังทางทิศไหน.. ก่อนที่ปลายเท้าที่ถูกห้อหุ้มด้วยรองเท้าผ้าใบกลางเก่ากลางใหม่สีซีดจะรีบใส่เกียร์เร่งความเร็วไปหยุดยืนอยู่

ตรงมุมเหมาะๆหน้าโรงเรียน..เพื่อให้ทันกับเฟอร์รารี่สีแดงเพลิงที่กำลังจะถอยออกมาจากโรงจอดรถ.. จุนซูยืนรออยู่ตรงหน้า

โรงเรียนด้วยหัวใจที่เต้นรัว..กลัวเหลือเกินว่าจะพลาด..กลัวว่าร่างสูงอาจจะจำเค้าไม่ได้..ที่กลัวที่สุดก็คือ..กลัวเสียเที่ยวที่อุตส่าห์

ลงทุนลงแรงมายืนรอ..แต่กลับต้องคว้าน้ำเหลว ร่างเล็กรอจนเหลือบไปเห็นรถคันหรูที่กำลังค่อยๆแล่นผ่านกลุ่มเพื่อนนักเรียน

อย่างระมัดระวังเคลื่อนเข้ามาใกล้..ก่อนที่จะเดินตรงไปข้างหน้า..เพื่อให้ยูชอนได้มองเห็นเค้าชัดๆ..

 

“คุณจุนซูครับ!..” ร่างเล็กก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มที่สมหวังเอาไว้อย่างแนบเนียน..ก่อนจะหันหลังกลับไปทำตาโตอย่างตกใจเมื่ออีกฝ่าย

จอดรถและเปิดประตูออกมาตะโกนเรียกเค้าไว้ในทันที..

 

“อ้าว..คุณ?” ร่างบางเอียงคอนิดๆ..เหมือนนึกไม่ออกว่าเคยเจอคนตรงหน้าที่ไหนได้อย่างแนบเนียน

 

“ปาร์ค ยูชอนครับ..ที่เราเจอกันที่ร้านขายรองเท้าเมื่อวันก่อนไง?..” เสียงทุ้มรีบเฉลยข้อสงสัยให้คนตัวเล็กฟังอย่างรวดเร็ว..

 

“อ๋อ..ครับ..คุณนั่นเอง..อืมม..คุณเรียนที่นี่เหรอ?..” จุนซูชี้ไปที่เครื่องแบบสุดเนี๊ยบ..สลับกับตัวโรงเรียนประกอบคำถาม..

 

“ครับ..แล้วคุณจุนซูไม่มีเรียนเหรอครับ..ปกติโรงเรียนผมจะเลิกเร็วกว่าที่อื่นนะ..คุณเรียนแถวๆนี้เหรอ?..” ร่างสูงถามออกมา

อย่างสงสัย..เพราะคนตัวเล็กตรงหน้าใส่ชุดไปรเวทแบบธรรมดา..แต่ตอนนี้มันยังเป็นเวลาเรียนอยู่เลย..เพราะดูยังไงๆจุนซูก็ไม่น่า

เรียนมหาลัยได้..อีกอย่าง..พื้นที่แถวนี้ก็มีโรงเรียนเค้าโรงเรียนเดียวเท่านั้นที่ตั้งอยู่..จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าร่างบางมาเตร็ดเตร่อะไร

แถวนี้..

 

“อืมม..เปล่าหรอกครับ..ผมไม่ได้เรียน..คือ..ผมดร๊อปเรียนน่ะ..พอดีแถวๆนี้เค้ามีเปิดรับสมัครงานน่ะครับ..ผมเลยมาลองเสี่ยงดู”

เสียงหวานตอบกลับไปตามความจริง.. ก็ตอนนี้เค้าไม่ได้เรียนจริงๆนี่..ตอบว่าดร๊อปเรียนไปก็ไม่ผิด..แล้วงานที่มาลองเสี่ยงดู..

คนจ้างงานก็ยืนอยู่ตรงหน้านี้แล้วไง..เสี่ยงดวงดูว่าปาร์ค ยูชอนจะรับเค้าเข้าไปทำงานในหัวใจหรือเปล่า..คิ๊.. เค้าไม่ได้พูดโกหกนะ..

เค้าก็แค่พูดไม่หมดเท่านั้น..

 

“เหรอครับ..แล้ว..แล้วนี่คุณจะไปไหนต่อหรือเปล่า?..” ยูชอนที่หยุดชะงักไปเพราะคิดไม่ถึงว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะลำบากขนาดนี้

ถามขึ้นอย่างห่วงใย..

 

“ไม่ครับ..ก็ว่าจะเดินเล่นไปเรื่อยๆ..แถวนี้มันโรงเรียนลูกคุณหนูนี่ครับ..เผื่อโชคดีเจอร้านที่เค้ารับคนเพิ่ม..ผมจะได้ไม่ต้องรอลุ้นงาน

ที่ไปสมัครไว้ให้เสียเวลา..” ร่างเล็กฉีกยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา..ทั้งๆที่ภายในใจสั่นระรัว..กลัวว่ายูชอนจะเดินหนีไปซะเฉยๆ..

 

“ถ้าไม่รังเกียจ..ไปกับผมมั้ยครับ?..ส่วนงาน..เดี๋ยวผมจะลองถามที่บ้านให้ว่ายังพอมีงานไหนว่างบ้าง..คุณจะได้ไม่ต้องเดินหา

ไปเรื่อยๆแบบนี้..” ยูชอนเอ่ยเชื้อเชิญร่างเล็กที่ถูกชะตาตั้งแต่พบหน้ากันอย่างจริงใจ..

 

“จะดีเหรอครับ?..ผมเกรง....”

 

“ไปเถอะครับ..ผมจอดรถขวางทางเข้าออกนานแล้ว..ดูสิ..” ปลายนิ้วหนาชี้ไปยังขบวนรถที่จอดติดกันยาวเหยียดอยู่ทางด้านหลัง..

ก่อนจะออกแรงดึงข้อศอกเล็กให้เดินตามกันมา..พร้อมทั้งเปิดประตูรถสปอร์ตสุดหรู..รุนแผ่นหลังบางให้ขึ้นนั่งด้านใน..

 

“...” จุนซูกดยิ้มจางๆอย่างสมใจที่มุมปากเล็ก.. ดวงตาทั้งคู่หรี่มองความหรูหราภายในรถอย่างตื่นใจ..ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้ดูเป็น

กังวล..จนคนที่นั่งข้างๆต้องคลี่ยิ้มบางๆเพื่อปลอบประโลม..

 

“อย่าทำหน้าแบบนี้สิครับ...ถือซะว่าเราเป็นเพื่อนกัน..” ยูชอนตบหลังมือขาวเบาๆอย่างอ่อนโยน..ก่อนจะลงมือขยับเครื่องยนต์

อีกครั้ง..พร้อมทั้งพุ่งทะยานไปยังถนนเบื้องหน้า ‘..ใครว่าฉันอยากจะเป็นแค่เพื่อนกับนายกันเล่า...ปาร์ค ยูชอน...’

 

 

 

 

 

.

.

.

 

“เบื่อหรือเปล่า?..” ร่างบางที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าถามด้วยน้ำเสียงขี้เล่น...

 

“ไม่..ไม่..จะ..จะ..แจ..แจจุง..แจจุงทำงานตามสบายเลย..” คนตัวโตกว่าแต่ทว่าไม่กล้าเงยหน้ามองคนตัวเล็กปฏิเสธเสียงสั่น..

พร้อมทั้งก้มหน้าลงไปจนแนบชิดกับหนังสือเรียนจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน..

 

“งั้นรออีกแป๊บนึงนะ..ใกล้เสร็จแล้วล่ะ..” หัวกลมๆเอียงทับไหล่หนาที่กระตุกเกร็งทันทีที่สัมผัสหนักๆวางแปะตรงลาดไหล่.. ร่างบาง

ที่พยายามกลั้นขำเอาไว้หัวเราะคิก..ก่อนจะผละออกมา..แล้วเดินไปยังมุมห้องที่มีเครื่องจักรขนาดไม่ใหญ่นักตั้งอยู่.. ยุนโฮคลี่ยิ้ม

บางเบาให้กับแผ่นหลังของคนที่ก้าวเข้ามาทำหัวใจเค้าเต้นไม่เป็นจังหวะ.. ร่างสูงจ้องมองแจจุงที่กำลังก้มๆเงยๆดูส่วนผสม

ในเครื่องทำไอศกรีมด้วยแววตาอ่อนโยน.. ภาพร่างบางที่ทำตาโต..ขณะก้มลงมองส่วนผสมที่หมุนวนกันอยู่ด้านในดูน่ารัก..

และใบหน้าหวานก็งดงามมากซะจนตัวเค้าเองยังแปลกใจว่าแจจุงมาเกาะแกะกับคนอย่างเค้าทำไม.. ผู้ชายตัวโตๆที่ชีวิตราบเรียบ

ซะจนน่าเบื่อหน่าย..เซ่อๆซ่าๆกับเรื่องภายนอก..ยกเว้นก็แต่เพียงตำราเรียนเท่านั้นที่ว่องไวกว่าคนอื่น.. มันดูไม่เข้ากันจริงๆอย่างที่

ยูชอนว่าเอาไว้ชัดๆ.. แต่ถึงอย่างนั้น..เค้าปฏิเสธไม่ได้เลยว่า..การที่มีแจจุงเข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่ในชีวิต..มันทำให้โลกที่มีแต่สีขาว

ที่นิ่งสงบของเค้า..เริ่มมีสีชมพูที่หวานหอมเข้ามาเจือจางทีละนิด..

“ยุนโฮ๊!!..”

 

“ห่ะ...หืม??..” ร่างสูงที่กำลังตกอยู่ในภวังค์สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ..เมื่อจู่ๆร่างเล็กที่มุมห้องก็ตะโกนเรียกเสียงดังลั่น..

 

“มาชิมๆ..ไอศครีมก้อนแรกของฉันเลยน๊า...” แจจุงใช้ช้อนตักวัตถุนุ่มเนียนสีเขียวมะนาวลงในถ้วย..ก่อนจะรีบวิ่งมาหยุดตรงหน้า..

และทิ้งตัวนั่งลงบนตักกว้างของร่างสูงที่เบิกตากว้างอย่างตกใจ..

“อ้าปากสิ..เร็วๆ...” แจจุงใช้ช้อนเล็กตักไอศกรีมขึ้นมาพอดีคำ..พร้อมทั้งจ่อชิดติดริมฝีปากหนา..

 

“เออ..คือ...”

 

“หึ๊!..ฉันชักสงสัยแล้วนะว่านายเอ๋อจริงๆ..หรือแกล้งทำ...” ร่างบางจิ๊ปากอย่างขัดใจ..ก่อนจะอ้าปากกว้าง..รับก้อนไอติมนุ่มๆ

เข้าสู่โพรงปากเล็ก..แล้วก้มหน้าลงไปแนบกับกลีบปากหยักทันที..พร้อมทั้งทำการป้อนไอติมแบบพิเศษต่อร่างสูงอีกครั้ง.. มือบาง

ที่วางถ้วยไอติมลงบนโต๊ะยกขึ้นกดลำคอแกร่งไว้..ไม่ให้ยุนโฮขยับหนีไปไหนขณะพยายามผลักดันไอศกรีมรสเปรี้ยวเข้าสู่โพรงปาก

อุ่น.. ลิ้นเล็กๆดุนดันกับลิ้นหนาระหว่างทางที่ส่งผ่านความเย็นให้แก่กันจนปลายเท้าชาวาบ..เหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆแล่นผ่าน

คนทั้งคู่ภายในชั่วพริบตา..

“Lime Sorbet ..อร่อยมั้ยยุนโฮ?..” คำถามเดิมแต่เปลี่ยนรสนำหน้าดังขึ้นชิดติดกลีบปากหยักอีกครั้ง.. ดวงตาราวลูกกวางตัวน้อย

ที่กำลังรื่นเริงกับของเล่นชิ้นใหม่ตรงหน้าจ้องมองมาอย่างตั้งความหวัง..

“เฮ้..ตอบหน่อยสิ..อร่อยไม่อร่อย..ฉันอุตส่าห์ตั้งใจทำเพื่อให้นายได้ชิมคนแรกเลยนะ!..” แจจุงยู่ปากจนเป็นวงกลม..ก่อนจะยกมือ

ทั้งสองข้างขึ้นมาแล้วประกบแน่นที่สองข้างแก้มของร่างสูง..พลางบีบบู้บี้เข้าหากันราวกับจะคาดคั้นหาคำตอบ..

 

“อ่า...”

 

“ไม่อร่อยเหรอ..เหรอๆๆๆ...ตอบสิเล่า!..” มือบางเลื่อนลงมาเขย่าไหล่หนาของคนที่ยังเอออ่าไม่เลิกแรงๆ..

 

“คือ...”

 

“โอ๊ย!!!..จะเออคือ..เออคือไปถึงไหน!?..ชอง ยุนโฮ!!..แค่ตอบมาว่าอร่อยไม่อร่อยแค่เนี่ย..มันยากนักรึไง?!” ร่างบางขึ้นเสียงอย่าง

หงุดหงิด..พลางเขย่าร่างหนาหนักมือขึ้นไปอีก

 

“คือ..อร่อย..อร่อยดี..” ยุนโฮตอบเสียงนุ่มพร้อมทั้งดึงมือคู่เล็กออกจากไหล่..ก่อนที่เค้าจะมึนงงไปมากกว่านี้

 

“จริงเหรอๆ..อร่อยยังไงอ่ะ..แบบ..เปรี้ยวไป..หวานไป..หรือว่าพอดี..” ฝ่ามือนุ่มเลื่อนลงมาโอบล้อมลำคอแกร่งเอาไว้แทน..

พร้อมด้วยดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างมีความหวัง...

 

“ไม่..ไม่..ไม่รู้สิ..ฉันบอกไม่ถูก..มันเปรี้ยวๆหวานๆ..เออ...อร่อยน่ะ..” ฝ่ามือหนาดึงมือคู่เล็กให้พ้นลำคอของเค้าก่อนจะโดนบีบ

จนขาดอาการหายใจ ยุนโฮขยับแว่นที่ดั้งก่อนจะตอบออกมาเบาๆเท่าที่คนอย่างเค้าจะตอบได้

 

“งั้นก็กินอีกนะ..อ๊ะ..อ้าปาก...” ช้อนเล็กสีเขียวใสถูกจ่อลงบนริมฝีปากอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆอ้าปาก..รับก้อนหวานเย็นลงคอ

..เพราะทนแววตาวาวใสของคนตรงหน้าไม่ได้...

“กินให้หมดเลยนะยุนโฮ..ยังเหลืออีกเป็นถังแน่ะ..” ‘ห๊า!!!..เป็นถัง?!!.’ o_O;

 

 

 

 

.

.

.

 

“ขอบใจที่มาส่งนะ..” แจจุงเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊บแก้มอีกฝ่ายเบาๆ..ก่อนจะยืนส่งยิ้มหวานให้อย่างน่ารัก..จวบจนยุนโฮเดินขึ้นรถ

ที่มีลุงคนขับแก่ๆกำลังอ้าปากหวอกับการกล่าวลาของเด็กวัยรุ่นแล้วขับออกไป..

 

“มีความสุขจริงนะ...” น้ำเสียงค่อนขอดที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ร่างบางหันกลับไปมอง..พร้อมทั้งทำตาโตใส่

 

“เพราะใครกันล่ะ!”

 

“อย่าพึ่งงอนสิครับคนดี..มานี่มา..เดี๋ยวผมล้างพิษให้” เจ้าของเสียงทุ้มอ้าวงแขนกว้าง..ก่อนจะรับร่างบอบบางเข้าไปไว้ในอ้อมแขน

 

“ล้างให้หมดเลยนะ..วันนี้แจจุงจูบไอ้เอ๋อนั่นไปทีนึง..หอมแก้มมันอีก..อี๋!..แค่คิดก็จะอ้วก..” กลีบปากบางหยักที่เคยยกยิ้มให้กับ

ร่างสูงของคนที่พึ่งกลับไป..เบียดเบ้อย่างรังเกียจ..

 

“เริ่มจากตรงไหน?..หอมแก้มเมื่อกี้..ก็ต้องจมูก..” ปากหยักหนาทาบทับลงบนจมูกรั้นอย่างแผ่วเบาจนร่างบางหัวเราะคิก..

“จูบ...ก็ต้อง...ปาก...”

 

“อึ๊..อือ...”

 

“ทำไมล่ะครับ?” เสียงทุ้มครางแผ่วเมื่อถูกหยุดยั้งด้วยปลายนิ้วนุ่ม..

 

“เมื่อไหร่ถึงจะให้แจจุงเลิกยุ่งกับมัน..รู้มั้ยว่าทุกวันนี้แจจุงแทบจะอาบแฮลกอฮอล์แทนสบู่อยู่แล้วนะ..” กลีบปากบางยู่ขึ้น..

พลางหน้างออย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก..

 

“ใจเย็นๆสิครับ..ที่รัก..อีกไม่นานหรอก..พอชอง ยุนโฮมันหลงคุณจนโงหัวไม่ขึ้น..” ปลายนิ้วสากลากผ่านข้างแก้มหอมช้าๆ..

“ตอนนั้น..จะเขี่ย..จะผลัก..หรือจะเหวี่ยง..ก็แล้วแต่เจ้าหญิงจะบัญชาขอรับ...” เสียงกระซิบรอดไรฟันค่อยๆเงียบหาย..ทิ้งไว้เพียง

เงาลางๆของคนสองคนที่กำลังแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม.. รอเพียงเวลาเท่านั้น..รอเพียงเวลาเพื่อจะจบเกมส์..รอเพียงเวลาที่ชอง

ยุนโฮจะกลายเป็นตัวตลกโดยสมบูรณ์..รอให้ไอ้โง่คนนึงมีความสุขกับความหอมหวานให้เต็มที่..แล้วค่อยดึงมันลงมานรก!..

 

 

 

 

 

TBC…