Jung Minjee Fiction

Title : [FIC] Fiction (YunJae)
Author : ~JuNgMinJee~
Pairing : YunJae 
Rating : NC18+

 

 

[Intro]

------------------------------------------------------------- 

 

Chapter:1

 

 

 

 

 

 

 

“ยุนโฮ..นี่มันอะไรกัน?!” น้ำเสียงที่ตัดพ้อดังขึ้นพร้อมๆกับหนังสือพิมพ์บันเทิงรายใหญ่ของเกาหลีถูกโยนลงบนตัก..

 

“........ข่าว..” ร่างสูงเจ้าของชื่อก้มลงมองเพียงชั่วครู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ..

 

“ข่าว..นายพูดได้แค่เนี่ย?..ไม่มีอะไรจะพูดมากกว่านี้แล้วรึไง?..” เจ้าของเสียงย้อนถามกลับด้วยใบหน้าที่ฉุนเฉียว..พลางสะบัด

หน้าหนีอย่างแง่งอน..

 

“ก็จะให้พูดอะไร..อยู่ๆก็โยนหนังสือพิมพ์มาให้..หรือจะให้ตอบว่าปากกาฮ่ะ?...ปาร์ค ยูชอน..” ชายหนุ่มย้อนกลับเสียงเรียบนิ่ง...

 

“อธิบายสิ!..อธิบายมาว่านายกับยัยฮเยจูไปทำอะไรกันค่ำๆมืดๆ..อธิบายมานะ..!..” ยูชอนขึ้นเสียงใส่ร่างสูงก่อนจะกระชาก

หนังสือพิมพ์ที่พาดหัวรูปนักร้องหนุ่มสุดฮอตกับดาราสาวหน้าใหม่ที่แอบไปดินเนอร์ด้วยกันสองต่อสองขึ้นมาถือไว้..พลางสะบัด

แรงๆด้วยความโกรธ

 

“อธิบายเพื่อ??..” ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นสูงขณะเอ่ยถามร่างตรงหน้า...

 

“เพื่อ??..เพื่ออะไรน่ะเหรอ?..ฉันเป็นเมียนายนะยุนโฮ!..ทำอะไรคิดถึงจิตใจฉันมั่งสิ!..” ยูชอนกล่าวพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะว่าง

ข้างๆร่างสูง..ก่อนจะยกมือปิดหน้าสะอื้นฮัก..เล่นเอาคนที่กำลังเบลอๆสะลึมสะลืออย่างยุนโฮตื่นขึ้นมาเต็มตา..

 

“ไอ้เวร!!..ไปไกลตีนกูเลยไป..ไอ้บ้า..เล่นห่าอะไรวะ?..ขนหัวกูลุกไปหมดแล้วนี่..” ร่างสูงกล่าวพลางยัดเท้าไปใส่อีกฝ่ายด้วยความ

หมั่นไส้.. ‘แอคติ้งยังกะกูเป็นผัวมึงจริงๆอย่างงั้นแหล่ะ..ไอ้บ้า!!’ -*-

 

“ฮือออ....วอนวอน...ยุนนี่ทำร้ายจิตใจชอนนี่อีกแล้ว..” คนที่โดนยันไปไกลวิ่งไปกอดเอวร่างสูงอีกคนอย่างออดอ้อน..

 

“โอ๋ๆๆ..ชอนนี่..นิ่งเตะๆนะ..ไอ้บ๊า!กูขนลุกเว้ย...” ชีวอนที่ยกมือขึ้นทำท่าจะลูบกลุ่มผมที่ขยับยุกยิกอยู่กลางอกกลับผลักหัวอีกฝ่าย

แรงๆ..

 

“ใจร้าย!!..เมะวงนี้ใจร้ายที่สุด!..ฮืออออ....” ยุนโฮกับชีวอนหันมามองหน้ากัน..ก่อนจะส่ายหน้าโดยพร้อมเพรียงให้กับความตุ๊ดแตก

ของเพื่อนร่วมวง..

 

“อะไรกันวะพี่ยูชอน..ผมกำลังนอนอยู่นี่..จะแหกปากไปถึงไหน??..” เสียงทุ้มต่ำของน้องเล็กของวงกระชากเสียงถามด้วยความ

ไม่พอใจ..เมื่อเสียงทุ้มลึกของเคะสุดสวย(?)ของวงดังลอดเข้าไปถึงห้องนอนของเขา..

 

“มินนี่..วอนวอนกันยุนนี่แกล้งพี่ชอนนี่อ่ะ..จัดการให้พี่ด้วยสิ..” ปาร์ค ยูชอนที่ยังแอ๊บเคะไม่เลิกวิ่งไปเกาะแขนน้องชายที่ยึด

ตำแหน่งน้องเล็กของวงอย่างหาพวก..

 

“สองคนนี้แกล้งพี่เหรอ?...”

 

“อือ..ใช่..” ยูชอนเบะปากอย่างน่าสงสาร..ก่อนจะหันไปยักคิ้วให้ยุนโฮและชีวอนเมื่อชางมินพยักหน้าน้อยๆ..แล้วเดินหายเข้าไป

ในห้อง..

 

“อ่ะ..พี่..ผมให้..” ชางมินโยนม้วนเทปกาวสีน้ำตาลขนาดใหญ่ให้ชีวอนรับ..

 

“อะไร??..” ร่างสูงก้มลงมองมันอย่างงงๆ..ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถาม..

 

“ดึงเทปกาวออกมา..แล้วจับไอ้พี่ยูชอนมัดมือมัดเท้า..โยนแม่งลงไปจากชั้นสิบหกนี่แหล่ะ..!!..”

“อย่าทำเสียงดังกันอีกนะ..ถ้าผมยังหลับอยู่..ใครทำเสียงดัง..ตาย!!..” น้ำเสียงข่มขู่ของน้องเล็กสุดโหดทำให้พวกพี่ๆได้แต่พยักหน้า

ตามกันอย่างว่าง่าย..จะมีก็แต่หัวหน้าวงอย่างยุนโฮที่เอามือปิดปากหัวเราะขำๆอยู่แค่คนเดียว..

“หัวเราะอะไรพี่ยุนโฮ!..หรือพี่มีปัญหา..??..” ชางมินหันกลับมามองยุนโฮตาขวาง..

 

“ทะลึ่งแล้วไอ้มิน..จะไปนอนหรือไปซ้อมเต้นชดเชยเป็นของขวัญวันหยุด..เลือกเอา..” ยุนโฮชี้หน้าอย่างคาดโทษก่อนจะจ้องเขม็ง..

 

“นอนก็ได้..เชอะ!..” ร่างสูงทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเบาๆ...ก่อนจะกลับเข้าไปนอนตามเดิม..

 

“แล้วนี่ไปฟาดกันอิท่าไหนวะ..ถึงโดนนักข่าวมันถ่ายรูปเอาได้..?..มึงจะสะบัดสะบิ้งทำไมวะไอ้ปาร์ค!..เลิกเล่นได้แล้ว..” ชีวอนทรุด

ตัวนั่งลงถามเพื่อนด้วยความอยากรู้..พลางหันไปตวาดใส่ยูชอนที่ยังกระฟัดกระเฟียดไม่เลิก..

 

“คะ..วายยย...วอน...กูก็อยากให้มันดูสมจริงนี่หว่า..ซ้อมงอนไอ้ยุนไว้ก่อน..เดี๋ยวพี่จีซบมาก็ต้องสั่งให้กูแอ๊บงอนมันหน้ากล้องอยู่ดี

..” ยูชอนพูดพลางสะบัดหน้าซ้ายขวาให้ดูแง่งอนแบบน่ารักๆ(?)ให้สมคอนเซปคู่รักเบอร์หนึ่งของค่าย

 

“หะ..เอี้ยยย..ชอน..มึงไปงอนใกล้ๆไอ้ยุนไป..กูอยากเห็นมันถีบมึงอีก..ฮะฮ่ะ..” ชีวอนตบเข่าตัวเองพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อปากย้อยๆของยูชอนยู่เข้าหากัน..

“แล้วนี่จะเอาไงล่ะมึง?..” ร่างสูงหันกลับไปถามเพื่อนเสียงเครียด..

 

“ก็ไม่เอาไง..เพราะเอาไปแล้ว..หลวมโคตร..ครั้งเดียวก็พอ..” คำพูดแบบตรงๆไม่ต้องแปลให้มากความก็คือ..ชอง ยุนโฮ..ฟันแล้วทิ้ง

..จบ!..

 

“แล้วเค้าจะให้มึงฟันฟรีๆเหร๊อ??..”

 

“ฟรีไม่ฟรี..กูก็ฟันไปแล้ว..ถ้าไม่ยอมเดี๋ยวกูให้เมียจ๋าสุดที่รักไปจัดการ..จริงมั้ยชอนนี่~~” มือหนาเลื่อนมาโอบเอว..แกร่ง (--__--;;)

ของภรรยาในฟิค(!)ไว้หลวมๆ..พลางส่งยิ้มหวานอย่างออดอ้อนไปให้..

 

“หะ..เอี้ยยย..อีกแล้วนะคุณสามี..แม่งตอนฟันก็ไม่พากูไปฟันด้วย..พองานเข้านี่กูทุกที..” ยูชอนกำมือหลวมๆแล้วทุบลงบนอกหนา

อย่างหมั่นไส้..ภาพแง่งอนกันแบบน่ารักๆที่ถ้าบรรดาสาววายได้เห็นก็คงพากันกรี๊ดสลบไปกับโมเมนท์ ‘2U’ แต่สำหรับคนที่รู้เรื่องดี

ทุกอย่าง..อย่างคนในวงหรือคนในบริษัท..ภาพหยอกล้อหวานๆกลับดูน่าสะพรึงกลัวอย่างบอกไม่ถูก..ก็ไอ้สองตัวเนี่ย..มันเป็นจอม

เจ้าชู้ระดับไดมอนท์..แล้วดูดิ..ทำเนียนตอแหลงุงิๆโอบกันไปมา..เห็นแล้วสุดหล่อเสียดายข้าวเช้าซะจริงๆ -*-

 

“มึงหยุดหวีทกันได้แร๊ะ..เชี่ย!..กูหยอง..แหว่ะ!...” สุภาพบุรุษแห่ง ‘Heaven’ แกล้งโก่งคออาเจียนใส่ภาพหวานชวนขนลุกตรงหน้า

จนตัวโยน..

 

“หยองหรือว่าอิจฉา..วอนวอนแอบจ้องจะงาบชอนนี่อยู่ชะม๊า?..” เสียงทุ้มพูดพลางขยิบตาให้ร่างสูงพลางจิ้มนิ้วลงบนต้นขาแกร่ง

เบาๆ..

 

“อิชอนนี่..ไปแรดไกลๆกูไป..แม่ง..ขนลุกจริงไรจริงนะเว้ยเฮ้ย!..” ร่างสูงโวยวายเสียงดังลั่น..ก่อนจะปัดปลายนิ้วหนาที่เลื่อนมาปูไต่

จนเกือบจะถึงหนอนน้อยๆ(?)ของเค้าอยู่แล้ว =__=;

 

“แหมะๆแหม..อิชชี่ละสิ..มินมินไม่ให้กดใช่ม๊า..ถึงมาแบบ..รมณ์เสียงั้นงี้ใส่ชอนนี่นะฮ่ะ...” ยุนโฮหยิบหมอนขึ้นมาปิดใบหน้าคมเข้ม

เอาไว้..ขณะที่ก็หัวเราะยูชอนไม่หยุดเช่นกัน..เพราะท่าทางที่เจ้าเพื่อนตัวแสบมันเลียนแบบมา..เหมือนกับพี่ลิซซี่ช่างแต่งหน้าสุดถึก

ของวงซะจนแยกไม่ออก..

 

“อิชอนนี่..ถ้าพี่ลิซซี่มานะ..กูจะบอกให้แกจับมึงทำผัวให้เข็ด..ไอ้บ้า!..” ร่างสูงหัวเราะเสียจนตัวโยนน้ำตาเล็ด..ไอ้บ้านี่เหมาะไปเป็น

ตลกมากกว่านักร้องบอยแบนด์ซะอีก..ถึงแม้มันจะโดนสั่งให้รั่วได้เฉพาะให้วงก็เถอะ..

 

“อย่าว่างั้นงี้เลยนะฮะ..สนใจ3Pกันมั้ย..ชอนนี่พร้อมนะตัว..” ปากหยักส่งจุ๊บแบบน่าขนลุกให้สองเพื่อนซี้ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

เอง..เพราะทนความตลกไม่ไหว..

“เฮ้ย!..บ่ายสองแล้วนี่หว่า...” เพราะวันนี้เป็นวันหยุดเค้าถึงได้นอนตื่นสาย..แถมยังนั่งเล่นกับเพื่อนซะยาวจนลืมดูเวลาไปเสียสนิท..

 

“ทำไมวะยูชอน?..” ยุนโฮที่นอนกลิ้งเกลือกอยู่บนโซฟาชะโงกหน้าขึ้นมาถามอย่างสงสัย..

 

“ก็ยูฮวานบินมาเกาหลีน่ะสิ..ตายห่า..ลืมไปรับน้อง..แม่งได้บ่นกูหูชาแน่..” ร่างสูงว่าพลางรีบคว้าเครื่องอำพรางตัวมาใส่อย่าง

รวดเร็ว..

 

“ยูฮวานมาเหรอ..?..พี่!!!..ผมไปด้วย!..” เสียงทุ้มของคนที่หลับอยู่ในห้องตะโกนลั่น ก่อนจะวิ่งออกมาด้วยสภาพที่หัวฟูฟ่อง..

หน้ามันเยิ้ม..

 

“ไม่ต้องเสือกไอ้มิน..ดูสภาพซิ..เสื้อขาดๆกับกางเกงบ๊อกเซอร์..มึงไม่อายกูอายครับน้อง..” ปาร์ค ยูชอนที่ยืนจัดแต่งร่างกายอยู่

หน้าประตูกระจกบานใหญ่หันมาตวาดน้องรักด้วยน้ำเสียงที่รังเกียจ(?)

 

“ให้ผมไปเถอะน๊า..ยูชอนซามะ..น๊ะ..น๊า..” ชางมินวิ่งเข้ามากอดขาร่างสูงตาละห้อย..

 

“ไม่เว้ย..ตอนขอความช่วยเหลือเสือกหนี..ทียูฮวานมานี่เชื่องเชียวนะ..ไปหาว้อนวอนสุดที่รักเลยไป๊!..” ยูชอนจิ้มหน้าผากเด็กโข่ง

อย่างเป็นต่อ..ก่อนจะสะบัดขาทิ้ง..

 

“โอ๋..ดาร์ลิ้ง..มาหาพี่มา..” ชีวอนอ้าวงแขนออกกว้างเพื่อรอรับร่างบาง(?)ที่ควรจะเดินเข้ามาสงบนิ่งอยู่ภายในอ้อมกอด..

 

“นอกจอ..นอกฟิค..นอกงาน..นอกเวลา..อย่ามาดาร์ล่ง..ดาร์ลิ้งพี่..ผมขนลุก..” ชางมินเบะปากใส่ท่าทางราวกับสุภาพบุรุษของ

ชีวอนอย่างขยะแขยง..

 

“ทีทำงานล่ะร้องหาอ้อมกอดเรา..พอเจอรักใหม่..มินมินก็ทิ้งพี่ให้ชีช้ำ!..” มือหนายกขึ้นกุมหัวใจตนเอง..ก่อนจะกลิ้งไปมาบนโซฟา

กว้างราวกับเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ..

 

“ตายซะพี่..แล้วเบอร์เจ๊ซินวง ‘Queen’ พี่ก็ไม่ต้องเอา..” ชางมินพูดพลางยักคิ้วให้ผู้สูงวัยกว่าด้วยความเหนือชั้น..

 

“เดี๋ยว..น้องรัก..ใครจะตาย..ไม่มี๊..ไหนอ่ะ..เบอร์..” ชีวอนวิ่งมาล็อคแขนยูชอนทั้งสองข้างทันทีที่สบตาชางมิน..

 

“ดีมากพี่ชีวอน..ถ้าอยากได้เบอร์..ล็อคพี่ยูชอนไว้ให้แน่นๆ..รอจนกว่าผมจะแต่งตัวเสร็จ..แล้วเบอร์เจ๊ซินจะลอยไปอยู่ในโทรศัพท์พี่

แน่นอน...ฮะฮ่ะฮะ...”

 

“ไอ้เพื่อนทรยศ!!..” ยูชอนที่ถึงจะตัวสูงใหญ่แบบคนทั่วไป..แต่ถ้าเทียบกับสามยักษ์ในวง(ยุนโฮ ชางมิน ชีวอน) เค้าก็กลายเป็นเคะ

น้อยน่ารักของวง‘Heaven’ไปแล้ว..

 

“มึงเล่นอะไรกันวะ?..” น้ำเสียงงัวเงียของเพื่อนร่วมวงอีกคนดังขึ้นอย่างสงสัย..

 

“คนบ้าแม่งเล่นกัน..ฮะฮ่ะ..” ยุนโฮหันไปตอบคำถามฮยอนจุงเสียงกลั้วหัวเราะ..ก่อนจะนอนกระดิกเท้ามองยูชอนที่ดิ้นรนหนีให้พ้น

กล้ามแขนของชีวอน.. โดยลืมไปเลยว่าข่าวเรื่องฟันหญิงที่พาดหัวหราบนหน้าหนึ่งจะสร้างความเดือดร้อนให้กับตัวเองหรือไม่..

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

‘อุ๊ปส์..เป็นเรื่องจนได้..เมื่อนักร้องหนุ่มสุดฮอตจากวง‘Heaven’ แอบดอตไปควงกับนักแสดงสาว คิม ฮเยจู.. แล้วคราวนี้แฟนๆ

จะว่ายังไงกันบ้างน๊า....’

 

 

 

“อะไรเนี่ยพี่ยุนโฮ!!..ขัดใจๆ..ฮึ๊ย!!..” เสียงฉีกกระดาษดังแคว้กดังขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงที่ฟังดูก็รู้ว่าคนพูดกำลังหงุดหงิดมากขนาด

ไหน..

 

“ใช่ๆ..ทำแบบนี้กับพี่ยูชอนได้ยังไงอ่ะ..พี่ยุนโฮนอกใจพี่ยูชอนอีกแล้ว..!..” เสียงตอบรับที่เห็นด้วยทำให้มือฉีกหันควับมามองอย่าง

ไม่พอใจ..

 

“ตบปากตัวเองตามอายุซองมิน!!..หยาบคาย..พี่ยุนโฮไม่ได้เป็นไรกับพี่ยูชอนซะหน่อย..ต้องบอกว่าพี่ยุนโฮกล้านอกใจฉันได้ยังไง

ตั้งหาก!” แจจุงค้อนควับด้วยความไม่พอใจ..

 

“ไร้สาระ..” จุนซูพูดพลางส่ายหน้าให้กับอาการบ้าดาราขั้นโคม่าของเพื่อนซี้อย่างเหนื่อยใจ.. ก็รู้ว่าชอบ..แล้วก็ไม่ปฏิเสธด้วยว่าวงนี้

ร้องเพลงเพราะ.. แต่ถ้าบ้าคลั่งขั้นแจจุง..เฮ้ออออ....เห็นแบบนี้เข้าก็อดสงสารชอง ยุนโฮไม่ได้..ดันมาดีดไม้ถูกตายัยตัวแสบนี้จังๆ..

ถึงได้บ้าคลั่งอยู่อย่างนี้..

 

“เงียบไปเลยจุนซู..คนเย็นชาไร้หัวใจอย่างนายจะมาเข้าใจอะไรกับคนจิตใจอ่อนไหวที่แสนดีอย่างฉัน..ฮึก...” ร่างบางยกมือขึ้นวาง

ตรงอกบาง..ก่อนจะเริ่มเล่นบทโศกดราม่าเหมือนทุกครั้งที่โดนจุนซูเหน็บแนม..

“ฉันรักพี่เค้ามาตั้งแต่เดบิวต์..สามปีแล้วนะแกที่ฉันต้องทนให้พี่ยุนโฮทำร้ายจิตใจ..ไหนจะข่าวกับพี่ยูชอน..เผลอๆก็แอบไปกุ๊กกิ๊ก

กับชางมินอีก...” มือขาวยกผ้าเช็ดหน้าเนื้อนุ่มขึ้นซับหัวตา..

“ไหนจะข่าวกับคนอื่นๆ..ไหนจะต้องทนอ่านฟิคบ้าๆที่ซองมินซื้อมา..รู้มั้ยว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน?..ฮือออ...”

 

“สามปีแล้ว..ที่แกรู้จักเค้า..” น้ำเสียงราบเรียบของจุนซูดังขึ้นช้าๆ..

“สามปีแล้ว..ที่แกแอบรักเค้าข้างเดียว..เพราะเค้าไม่รู้จักแก..” ‘ฉึก!’ ร่างบางรู้สึกเหมือนโดนของแหลมแทงเข้าที่กลางใจ..

“สามปีแล้ว..ที่แกต้องทนอ่านฟิค..ที่บังคับให้ซองมินมันซื้อ..” ‘ฉึก..ฉึก!!’

“แล้วก็สามปีแล้วเหมือนกัน..ที่แกมานั่งคร่ำครวนเหมือนคนบ้าให้ฉันหนวกหูได้ทุกวัน..” ‘ฉึก..ฉึก..ฉึก!!!’ แจจุงรู้สึกเหมือนโดนจุนซู

ยิงลูกธนูใส่จนพรุนไปทั่วร่าง..

“ถ้าแหกปากอยากได้นัก..ไม่ไปดักตีหัวแล้วลากเข้าถ้ำวะ?..” จุนซูพลั้งปากแนะนำออกไปเพื่อตัดความรำคาญ..เพราะรู้ว่าอีกเดี๋ยว

แจจุงจะต้องเริ่มกลับมาคร่ำครวนใหม่..

 

“จุนซู..แนะนำอะไรอย่างนั้นล่ะ..ฉันก็เขินเป็นนะ..ฮิ๊ๆ..” ใบหน้าหวานก้มลงมองพื้นสลับกับจ้องหน้าของเพื่อนรักพร้อมกับส่งเสียง

หัวเราะคิกคัก.. ‘มันบ้า...เฮ้อออ..’ --___--; จุนซูกับซองมินมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจอย่างหนักอก..

“ว่าแต่..ฉันต้องทำยังไงบ้างอ่ะ???...” ร่างบางประสานมือเข้าหากันอย่างน่ารัก..พลางสบตาจุนซูปิ๊งๆแบบขอความเห็น.. ‘นั่นไง..

มันบ้าจริงๆ!!..’ =[ ]= 

 

 

 

 

 

TBC…

 

 

 

Title : [FIC] Fiction (YunJae)
Author : ~JuNgMinJee~
Pairing : YunJae 
Rating : NC18+

 

 

 

 

 

 

Intro…

 

 

 

 

 

 

คำถามทายตับ...(เห็นใครๆเค้าใช้แต่ทายใจ..แต่ผมอยากทายตับ..หรือพวกคุณมีปัญหา?..

                        หึๆ.. ヽ( ´ー`)ノ)

 

 

คำถามข้อที่1 :

คุณเคยชอบศิลปินคนไหนมากๆมั้ย?...

 

คำถามข้อที่2 :

คุณเคยคลั่งไคล้เค้ามากจนแอบเก็บเอาไปฝันหรือเปล่า?...

 

คำถามข้อที่3 :

ถ้าหากเค้าคนนั้นเป็นหนึ่งในกลุ่มบอยแบนด์ล่ะ(ไม่นับเกริล์กรุ๊ป..ผมเกลียดชะนี!!..ชิส์!..อารมณ์เสีย! ( -`д´-) )

..ต่อๆ..ถึงไหนแล้วนะ?..อ้า~..ถ้าเค้าเป็นหนึ่งในกลุ่มบอยแบนด์ล่ะ..คุณเคยจับคู่เค้ากับเพื่อนร่วมวงหรือเปล่า?...

 

คำถามข้อที่4 :

ถ้าคุณเคยจับคู่เค้ากับเพื่อนร่วมวง..งั้นคุณก็ต้องเคยอ่านฟิคด้วยใช่มั้ย?...(อ๊ะๆ..อย่าบอกว่าไม่เคยนะ..อมโลมามาพูดก็ไม่เชื่อ..)

 

คำถามข้อที่5 :

ฟิคที่คุณกำลังอ่านอยู่..คือฟิควายใช่มั้ยล๊า??...

(บอกว่าบอยแบนด์..ใครทะลึ่งตอบยูริผมจะจับแขวนประจานหน้าสถานีรถไฟเลยล่ะค่อยดูสิ -*- )

 

คำถามข้อที่6 :

เวลาอ่านแล้วคุณลุ้นมั้ย?..ว่าคู่นั้นๆจะลงเอยกันยังไง?

 

คำถามข้อที่7 :

พอเริ่มเรื่องได้ซักพัก..คุณจะรู้สึกหงุดหงิดใส่เซะเมะในเรื่องกันใช่มั้ย?..

ถ้าเมะโหดร้าย..คุณจะจิกด่าว่าเลววว..

ถ้าเมะงี่เง่า..คุณจะบอกว่า.. “โธ่..ไอ้โง่!!”

แต่พอเมะทำดี..คุณจะชื่นชมเค้าด้วยประโยคที่ว่า “พึ่งจะฉลาดขึ้นรีไง?” (ถึงแม้ว่าเมะในเรื่องจะเป็นสุดสวาทขาดใจของคุณก็ตาม )

 

คำถามข้อที่8 :

ในทางกลับกัน(ราวนรกกับสวรรค์ -*-) คุณจะรู้สึกสงสารเคะน้อยๆ(?)ในเรื่องราวกับเคะคนนั้นวิ่งมาร้องไห้ที่อกของคุณ..

ถ้าเคะร้าย..คุณจะชื่นชมว่า..”เก่งมากลูก..ต้องอย่างนี้สิ”..

ถ้าเคะงี่เง่า..คุณจะบอกว่า..“โธ่..น่ารักน่าชัง..(พร้อมด้วยประกายตาวิ๊งๆ) ”

แต่พอเคะทำดี..คุณจะเหน็บแนมเค้าด้วยประโยคที่รุนแรงว่า “ทำไมถึงเป็นคนดีอย่างนี้ลูก? ” (=_=;)

 

คำถามข้อที่9 :

เวลาคุณอ่านถึงฉากที่พวกเค้าทะเลาะกัน..คุณจะรู้สึกเจ็บแปลบราวกับเป็นคนที่ถูกกระทำเสียเองใช่มั้ย?...

 

คำถามข้อที่10 :

เวลาที่มีฉากสะเทือนใจ..ต่อให้คุณกำลังอารมณ์ดีมากขนาดไหน..น้ำตาหยดใสๆก็ไหลเป็นทางอย่างห้ามไม่ได้...

ฮืออออ.. o(╥﹏╥)o

 

คำถามข้อที่11 :

พออ่านถึงฉากที่เค้าสาดน้ำตาลหรือกำลังจะจุ๊บุจุ๊บุกัน..คุณจะรู้สึกมือเย็นเฉียบ..แอบหรี่ตาลงนิดๆเพื่ออ่านบรรทัดถัดไป

เหมือนคนแก่ไม่ได้ใส่แว่นเวลาอ่านหนังสือพิมพ์.. แก้มของคุณจะรู้สึกร้อนผ่าวๆเหมือนลมหายใจของเซะเมะในเรื่องกระทบผ่านหน้าคุณซะเอง.. บางทีก็กัดปาก..แอบยิ้มเขินอยู่หน้าจอจนคนอื่นๆต้องโทรตามหมอ(โรคจิต)มาพาคุณไปรักษา..

อาการหนักหน่อยก็ถึงขั้นกรีดร้องกันเลยเหอะ! (っ>ω<)っ

 

คำถามข้อที่12 :

อย่าแอ๊บโมเอะว่าคุณไม่เคยรอให้ถึงฉากโอ้บะบะ..มันคือส่วนที่ทำให้ใจคุณเต้นแรงเลยใช่มั้ย?..

ยิ่งเซะเมะลงลึก(?)มากเท่าไหร่..ปลายเท้าคุณก็จะจิกเกร็งแน่นไปเท่านั้น..แถมยังรู้สึกหวิวๆอีกตั้งหาก..

 

คำถามข้อที่13 :

พอถึงตอนจบ..เรื่องราวทุกอย่างคลี่คลาย..เคะและเมะคลองรักกันอย่างดูดดื่ม..

คุณก็จะทิ้งคอมเมนท์..(อันแรกตั้งแต่อ่านมา20กว่าตอน.. =.,= ) เพื่อขอบคุณและให้กำลังใจคนแต่ง..

แล้วก็คลิกออกมาหน้าหลัก..เพื่อหาฟิคเรื่องอื่นอ่านต่อไป..

 

คำถามข้อที่14 :

พอคุณอ่านฟิคจบจริงๆ..อย่าบอกนะว่าคุณไม่เคยอยากเอาตัวเองเข้าไปเป็นเคะในเรื่อง(ถ้าคุณคลั่งเมะ)..

พอคุณนอน..คุณไม่เคยฝันเลยเหรอว่าที่ว่างข้างๆเมะจะต้องเป็นคุณ..

(ย้ำ..ชะนีอย่ายุ่ง..นี่ฟิควาย..ชายเหนือชาย..คือยอดชาย..!!..โฮ๊ะๆๆๆ..)

 

คำถามข้อที่15 :

ถ้าคุณฝันที่จะยึดพื้นที่ข้างๆเมะในดวงใจมาเป็นของคุณ...แล้วจะรออะไรกันอยู่ล่ะ!!..

ฟิคชั่นก็แค่หนังสือ..แต่ฟังค์ชั่นพร้อมอย่างผมน่ะ..ทั้งเนื้อทั้งหนัง..เต็มอัตราศึก.. Good Quality~ ด้วยนะ..

ตามการวิจัยของสถานีเคะศาสตร์แห่งชาติ.. I will survive, hey, hey~~♫ ♬ ♪..ถ้าพร้อมกันแล้วล่ะก็...

“I must go make it mission Let’s go mission make it go!!” โฮ๊ะๆๆๆ...

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC…

 

 

 

 

 

Chapter 2 [Lime Sorbet]

 

 

 

 

 

“เฮ้ออ...” เสียงถอนหายใจของคนตัวเล็กที่เดินเตะฝุ่นไปมาอยู่ริมรั้วโรงเรียนสุดหรูมาพักใหญ่แล้วดังขึ้น จุนซูแหงนหน้ามองตัวตึก

ที่ดูหรูหราแม้จะมองจากด้านนอก..ชุดนักเรียนที่เป็นระเบียบ..ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อดีกำลังเดินกันขวักไขว่ภายในอาคารที่ตั้งตระหง่าน

อย่างสง่างาม ..จริงๆเค้าแค่ตั้งใจจะมาดักรอเจอปาร์ค ยูชอน..และทำการสำรวจโรงเรียนอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ แต่แล้วความอิจฉา

มากมายก็พุ่งตรงมายังจิตใจที่บอบช้ำดวงนี้.. ‘อิจฉา?’..ใช่..อิจฉา..คำๆนี้กำลังพุ่งตรงเข้ามาปะทะจิตใจที่เต็มไปด้วยความร้อนรุ่ม

ให้เกรี้ยวกราดมากยิ่งขึ้น.. ภายในหัวสมองที่ขาวโพลนเต็มไปด้วยคำถามมากมายว่าทำไม?..ทำไมเค้าถึงไม่มีโอกาสได้เรียนในที่

แบบนี้บ้าง?..ทำไมแทนที่จะได้เดินเฉิดฉาย..คุยเฮฮาแบบที่เด็กพวกนี้กำลังทำอยู่..เค้ากลับต้องวิ่งรอกทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

เพื่อแลกข้าวประทังชีวิต?..ทำไมแทนที่จะได้เกิดมามีเงินทองกองอยู่ตรงหน้าแบบคนพวกนั้น..กลับต้องกลายมาเป็นใครก็ไม่รู้..

ที่พ่อแม่เอามาทิ้งไว้ในสถานเลี้ยงเด็กซอมซ่อที่ต้องแย่งชิงกันเลือดตาแทบกระเด็นกว่าจะเอาตัวรอดมาจนโต?..ทำไม..ทำไม..

และทำไม?..คำสองคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวเค้าจนมันแทบจะระเบิดออกมา... ใบหน้าที่ฉาบด้วยความน่ารักเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน

แข็งกร้าว..ดวงตาคู่เล็กที่แสร้งทำว่าไร้เดียงสาลุกวาวจนน่ากลัว..

“ฉันจะต้องได้นายมาปาร์ค ยูชอน...ต่อให้ต้องเสียทั้งตัว..ฉันก็จะเอานายมาเป็นของฉันให้ได้...” ‘...จนกว่าฉันจะได้ที่หมายใหม่

ที่มันกระเป๋าหนักกว่านายล่ะนะ..ฮึ..’

“ฮัลโหล..ครับคุณจองฮุน..เออ..คือ..ตอนนี้ผมทำงานอยู่น่ะครับ..ครับ..เอาไว้วันหลังเถอะนะครับ..น๊า..”

“ฮื๊ย..ไอ้แก่เอ๊ย!..” เสียงเล็กหวานใสแข็งกร้าวผิดกับน้ำเสียงหวานหยดที่ใช้เมื่อครู่.. กลีบปากเล็กเบ้บิดให้กับคนที่พึ่งวางสายไป

เมื่อครู่อย่างรังเกียจ..

“งกก็งก..กว่าจะได้มือถือซักเครื่อง..จูบฉันจนปากแทบเปื่อย..ชิ!..” จุนซูหย่อนโทรศัพท์เครื่องหรูยี่ห้อล่าสุดลงกระเป๋ากางเกง

ด้วยความหงุดหงิด..

“รอให้ฉันจับปาร์ค ยูชอนได้ก่อนเถอะน่า..ฉันจะเขี่ยแกทิ้งไปไกลๆเลยไอ้แก่ลามก!..” เสียงหวานแช่งด่าผู้อุปการะคนล่าสุด

ไม่ขาดปาก.. ผู้อุปการะที่แลกด้วยเนื้อตัวนิดๆหน่อยๆให้พอเอาตัวรอดได้ไปวันๆ.. ปล่อยให้กอดนิด..จูบหน่อย..แล้วก็รีบหา

ช่องหนีก่อนที่จะเลยเถิดไปไกล.. เทคนิคการเอาตัวรอดที่ได้มาจากรุ่นพี่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่มักจะแวะเวียนมาเยี่ยมเค้า

อยู่เสมอในฐานะคนโปรด..คนที่ชักจูงเค้าออกมาสู่โลกกว้างที่เต็มไปด้วยอิสระเสรีที่อันตราย..คนที่ตอนนี้พึ่งได้เจอกับคนรับ

อุปการะที่เจ้าตัวบอกว่าจะเป็นคนสุดท้ายในชีวิต..

“อ๊า..ผมจะโชคดีอย่างพี่มั่งมั้ยนี่?..พี่จียอน..” จุนซูคลี่ยิ้มบางเบาเมื่อนึกถึงรุ่นพี่หน้าหวานที่พึ่งบินไปอยู่กับคนรักไกลถึงต่างแดน

ได้ร่วมครึ่งปีแล้ว..

“ถ้าพี่ยังอยู่..ผมคงไม่เปลืองเนื้อเปลืองตัวขนาดนี้หรอก..ยัยแก่หนังเหี่ยว..ฮึ๊..” ร่างเล็กย่นจมูกให้กับเจ้าของชื่ออย่างหมั่นไส้..

แต่กลีบปากบางก็คลี่ยิ้มน้อยๆออกมาเมื่อได้ค่อนแคะคนที่อยู่ไกลเกือบครึ่งโลกโดยที่อีกฝ่ายไม่สามารถโต้กลับได้..

“อ๊ะ..” ร่างบางเด้งตัวขึ้นจากการพิงสะโพกไว้กับกำแพงอย่างรวดเร็วเมื่อเสียงปลดปล่อยบรรดาเหล่านักเรียนที่เคร่งเครียดกันมา

ทั้งวันดังขึ้น  จุนซูรีบเหยียดตัว..มองหาเป้าหมายที่ทำให้เค้าต้องมายืนรอจนขาแข็งอยู่ด้านนอกมามากกว่าสองชั่วโมงด้วยใจระทึก

ก่อนที่กลีบปากแดงอิ่มจะคลี่ออก..เมื่อร่างสูงของยูชอนเดินแหวกผ่านเด็กนักเรียนคนอื่นๆออกมาอย่างเด่นชัด ดวงตาคู่เล็กเพ่งมอง

ร่างสูงที่เดินหายเข้าไปด้านหลังอาคาร..ก่อนที่สมองจะสั่งให้ตัวเองนำขาสั่นๆเดินเลาะตามกำแพงมาเรื่อยๆ..เพื่อจะได้รู้ว่าร่างสูง

เดินไปยังทางทิศไหน.. ก่อนที่ปลายเท้าที่ถูกห้อหุ้มด้วยรองเท้าผ้าใบกลางเก่ากลางใหม่สีซีดจะรีบใส่เกียร์เร่งความเร็วไปหยุดยืนอยู่

ตรงมุมเหมาะๆหน้าโรงเรียน..เพื่อให้ทันกับเฟอร์รารี่สีแดงเพลิงที่กำลังจะถอยออกมาจากโรงจอดรถ.. จุนซูยืนรออยู่ตรงหน้า

โรงเรียนด้วยหัวใจที่เต้นรัว..กลัวเหลือเกินว่าจะพลาด..กลัวว่าร่างสูงอาจจะจำเค้าไม่ได้..ที่กลัวที่สุดก็คือ..กลัวเสียเที่ยวที่อุตส่าห์

ลงทุนลงแรงมายืนรอ..แต่กลับต้องคว้าน้ำเหลว ร่างเล็กรอจนเหลือบไปเห็นรถคันหรูที่กำลังค่อยๆแล่นผ่านกลุ่มเพื่อนนักเรียน

อย่างระมัดระวังเคลื่อนเข้ามาใกล้..ก่อนที่จะเดินตรงไปข้างหน้า..เพื่อให้ยูชอนได้มองเห็นเค้าชัดๆ..

 

“คุณจุนซูครับ!..” ร่างเล็กก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มที่สมหวังเอาไว้อย่างแนบเนียน..ก่อนจะหันหลังกลับไปทำตาโตอย่างตกใจเมื่ออีกฝ่าย

จอดรถและเปิดประตูออกมาตะโกนเรียกเค้าไว้ในทันที..

 

“อ้าว..คุณ?” ร่างบางเอียงคอนิดๆ..เหมือนนึกไม่ออกว่าเคยเจอคนตรงหน้าที่ไหนได้อย่างแนบเนียน

 

“ปาร์ค ยูชอนครับ..ที่เราเจอกันที่ร้านขายรองเท้าเมื่อวันก่อนไง?..” เสียงทุ้มรีบเฉลยข้อสงสัยให้คนตัวเล็กฟังอย่างรวดเร็ว..

 

“อ๋อ..ครับ..คุณนั่นเอง..อืมม..คุณเรียนที่นี่เหรอ?..” จุนซูชี้ไปที่เครื่องแบบสุดเนี๊ยบ..สลับกับตัวโรงเรียนประกอบคำถาม..

 

“ครับ..แล้วคุณจุนซูไม่มีเรียนเหรอครับ..ปกติโรงเรียนผมจะเลิกเร็วกว่าที่อื่นนะ..คุณเรียนแถวๆนี้เหรอ?..” ร่างสูงถามออกมา

อย่างสงสัย..เพราะคนตัวเล็กตรงหน้าใส่ชุดไปรเวทแบบธรรมดา..แต่ตอนนี้มันยังเป็นเวลาเรียนอยู่เลย..เพราะดูยังไงๆจุนซูก็ไม่น่า

เรียนมหาลัยได้..อีกอย่าง..พื้นที่แถวนี้ก็มีโรงเรียนเค้าโรงเรียนเดียวเท่านั้นที่ตั้งอยู่..จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าร่างบางมาเตร็ดเตร่อะไร

แถวนี้..

 

“อืมม..เปล่าหรอกครับ..ผมไม่ได้เรียน..คือ..ผมดร๊อปเรียนน่ะ..พอดีแถวๆนี้เค้ามีเปิดรับสมัครงานน่ะครับ..ผมเลยมาลองเสี่ยงดู”

เสียงหวานตอบกลับไปตามความจริง.. ก็ตอนนี้เค้าไม่ได้เรียนจริงๆนี่..ตอบว่าดร๊อปเรียนไปก็ไม่ผิด..แล้วงานที่มาลองเสี่ยงดู..

คนจ้างงานก็ยืนอยู่ตรงหน้านี้แล้วไง..เสี่ยงดวงดูว่าปาร์ค ยูชอนจะรับเค้าเข้าไปทำงานในหัวใจหรือเปล่า..คิ๊.. เค้าไม่ได้พูดโกหกนะ..

เค้าก็แค่พูดไม่หมดเท่านั้น..

 

“เหรอครับ..แล้ว..แล้วนี่คุณจะไปไหนต่อหรือเปล่า?..” ยูชอนที่หยุดชะงักไปเพราะคิดไม่ถึงว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะลำบากขนาดนี้

ถามขึ้นอย่างห่วงใย..

 

“ไม่ครับ..ก็ว่าจะเดินเล่นไปเรื่อยๆ..แถวนี้มันโรงเรียนลูกคุณหนูนี่ครับ..เผื่อโชคดีเจอร้านที่เค้ารับคนเพิ่ม..ผมจะได้ไม่ต้องรอลุ้นงาน

ที่ไปสมัครไว้ให้เสียเวลา..” ร่างเล็กฉีกยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา..ทั้งๆที่ภายในใจสั่นระรัว..กลัวว่ายูชอนจะเดินหนีไปซะเฉยๆ..

 

“ถ้าไม่รังเกียจ..ไปกับผมมั้ยครับ?..ส่วนงาน..เดี๋ยวผมจะลองถามที่บ้านให้ว่ายังพอมีงานไหนว่างบ้าง..คุณจะได้ไม่ต้องเดินหา

ไปเรื่อยๆแบบนี้..” ยูชอนเอ่ยเชื้อเชิญร่างเล็กที่ถูกชะตาตั้งแต่พบหน้ากันอย่างจริงใจ..

 

“จะดีเหรอครับ?..ผมเกรง....”

 

“ไปเถอะครับ..ผมจอดรถขวางทางเข้าออกนานแล้ว..ดูสิ..” ปลายนิ้วหนาชี้ไปยังขบวนรถที่จอดติดกันยาวเหยียดอยู่ทางด้านหลัง..

ก่อนจะออกแรงดึงข้อศอกเล็กให้เดินตามกันมา..พร้อมทั้งเปิดประตูรถสปอร์ตสุดหรู..รุนแผ่นหลังบางให้ขึ้นนั่งด้านใน..

 

“...” จุนซูกดยิ้มจางๆอย่างสมใจที่มุมปากเล็ก.. ดวงตาทั้งคู่หรี่มองความหรูหราภายในรถอย่างตื่นใจ..ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้ดูเป็น

กังวล..จนคนที่นั่งข้างๆต้องคลี่ยิ้มบางๆเพื่อปลอบประโลม..

 

“อย่าทำหน้าแบบนี้สิครับ...ถือซะว่าเราเป็นเพื่อนกัน..” ยูชอนตบหลังมือขาวเบาๆอย่างอ่อนโยน..ก่อนจะลงมือขยับเครื่องยนต์

อีกครั้ง..พร้อมทั้งพุ่งทะยานไปยังถนนเบื้องหน้า ‘..ใครว่าฉันอยากจะเป็นแค่เพื่อนกับนายกันเล่า...ปาร์ค ยูชอน...’

 

 

 

 

 

.

.

.

 

“เบื่อหรือเปล่า?..” ร่างบางที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าถามด้วยน้ำเสียงขี้เล่น...

 

“ไม่..ไม่..จะ..จะ..แจ..แจจุง..แจจุงทำงานตามสบายเลย..” คนตัวโตกว่าแต่ทว่าไม่กล้าเงยหน้ามองคนตัวเล็กปฏิเสธเสียงสั่น..

พร้อมทั้งก้มหน้าลงไปจนแนบชิดกับหนังสือเรียนจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน..

 

“งั้นรออีกแป๊บนึงนะ..ใกล้เสร็จแล้วล่ะ..” หัวกลมๆเอียงทับไหล่หนาที่กระตุกเกร็งทันทีที่สัมผัสหนักๆวางแปะตรงลาดไหล่.. ร่างบาง

ที่พยายามกลั้นขำเอาไว้หัวเราะคิก..ก่อนจะผละออกมา..แล้วเดินไปยังมุมห้องที่มีเครื่องจักรขนาดไม่ใหญ่นักตั้งอยู่.. ยุนโฮคลี่ยิ้ม

บางเบาให้กับแผ่นหลังของคนที่ก้าวเข้ามาทำหัวใจเค้าเต้นไม่เป็นจังหวะ.. ร่างสูงจ้องมองแจจุงที่กำลังก้มๆเงยๆดูส่วนผสม

ในเครื่องทำไอศกรีมด้วยแววตาอ่อนโยน.. ภาพร่างบางที่ทำตาโต..ขณะก้มลงมองส่วนผสมที่หมุนวนกันอยู่ด้านในดูน่ารัก..

และใบหน้าหวานก็งดงามมากซะจนตัวเค้าเองยังแปลกใจว่าแจจุงมาเกาะแกะกับคนอย่างเค้าทำไม.. ผู้ชายตัวโตๆที่ชีวิตราบเรียบ

ซะจนน่าเบื่อหน่าย..เซ่อๆซ่าๆกับเรื่องภายนอก..ยกเว้นก็แต่เพียงตำราเรียนเท่านั้นที่ว่องไวกว่าคนอื่น.. มันดูไม่เข้ากันจริงๆอย่างที่

ยูชอนว่าเอาไว้ชัดๆ.. แต่ถึงอย่างนั้น..เค้าปฏิเสธไม่ได้เลยว่า..การที่มีแจจุงเข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่ในชีวิต..มันทำให้โลกที่มีแต่สีขาว

ที่นิ่งสงบของเค้า..เริ่มมีสีชมพูที่หวานหอมเข้ามาเจือจางทีละนิด..

“ยุนโฮ๊!!..”

 

“ห่ะ...หืม??..” ร่างสูงที่กำลังตกอยู่ในภวังค์สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ..เมื่อจู่ๆร่างเล็กที่มุมห้องก็ตะโกนเรียกเสียงดังลั่น..

 

“มาชิมๆ..ไอศครีมก้อนแรกของฉันเลยน๊า...” แจจุงใช้ช้อนตักวัตถุนุ่มเนียนสีเขียวมะนาวลงในถ้วย..ก่อนจะรีบวิ่งมาหยุดตรงหน้า..

และทิ้งตัวนั่งลงบนตักกว้างของร่างสูงที่เบิกตากว้างอย่างตกใจ..

“อ้าปากสิ..เร็วๆ...” แจจุงใช้ช้อนเล็กตักไอศกรีมขึ้นมาพอดีคำ..พร้อมทั้งจ่อชิดติดริมฝีปากหนา..

 

“เออ..คือ...”

 

“หึ๊!..ฉันชักสงสัยแล้วนะว่านายเอ๋อจริงๆ..หรือแกล้งทำ...” ร่างบางจิ๊ปากอย่างขัดใจ..ก่อนจะอ้าปากกว้าง..รับก้อนไอติมนุ่มๆ

เข้าสู่โพรงปากเล็ก..แล้วก้มหน้าลงไปแนบกับกลีบปากหยักทันที..พร้อมทั้งทำการป้อนไอติมแบบพิเศษต่อร่างสูงอีกครั้ง.. มือบาง

ที่วางถ้วยไอติมลงบนโต๊ะยกขึ้นกดลำคอแกร่งไว้..ไม่ให้ยุนโฮขยับหนีไปไหนขณะพยายามผลักดันไอศกรีมรสเปรี้ยวเข้าสู่โพรงปาก

อุ่น.. ลิ้นเล็กๆดุนดันกับลิ้นหนาระหว่างทางที่ส่งผ่านความเย็นให้แก่กันจนปลายเท้าชาวาบ..เหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆแล่นผ่าน

คนทั้งคู่ภายในชั่วพริบตา..

“Lime Sorbet ..อร่อยมั้ยยุนโฮ?..” คำถามเดิมแต่เปลี่ยนรสนำหน้าดังขึ้นชิดติดกลีบปากหยักอีกครั้ง.. ดวงตาราวลูกกวางตัวน้อย

ที่กำลังรื่นเริงกับของเล่นชิ้นใหม่ตรงหน้าจ้องมองมาอย่างตั้งความหวัง..

“เฮ้..ตอบหน่อยสิ..อร่อยไม่อร่อย..ฉันอุตส่าห์ตั้งใจทำเพื่อให้นายได้ชิมคนแรกเลยนะ!..” แจจุงยู่ปากจนเป็นวงกลม..ก่อนจะยกมือ

ทั้งสองข้างขึ้นมาแล้วประกบแน่นที่สองข้างแก้มของร่างสูง..พลางบีบบู้บี้เข้าหากันราวกับจะคาดคั้นหาคำตอบ..

 

“อ่า...”

 

“ไม่อร่อยเหรอ..เหรอๆๆๆ...ตอบสิเล่า!..” มือบางเลื่อนลงมาเขย่าไหล่หนาของคนที่ยังเอออ่าไม่เลิกแรงๆ..

 

“คือ...”

 

“โอ๊ย!!!..จะเออคือ..เออคือไปถึงไหน!?..ชอง ยุนโฮ!!..แค่ตอบมาว่าอร่อยไม่อร่อยแค่เนี่ย..มันยากนักรึไง?!” ร่างบางขึ้นเสียงอย่าง

หงุดหงิด..พลางเขย่าร่างหนาหนักมือขึ้นไปอีก

 

“คือ..อร่อย..อร่อยดี..” ยุนโฮตอบเสียงนุ่มพร้อมทั้งดึงมือคู่เล็กออกจากไหล่..ก่อนที่เค้าจะมึนงงไปมากกว่านี้

 

“จริงเหรอๆ..อร่อยยังไงอ่ะ..แบบ..เปรี้ยวไป..หวานไป..หรือว่าพอดี..” ฝ่ามือนุ่มเลื่อนลงมาโอบล้อมลำคอแกร่งเอาไว้แทน..

พร้อมด้วยดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างมีความหวัง...

 

“ไม่..ไม่..ไม่รู้สิ..ฉันบอกไม่ถูก..มันเปรี้ยวๆหวานๆ..เออ...อร่อยน่ะ..” ฝ่ามือหนาดึงมือคู่เล็กให้พ้นลำคอของเค้าก่อนจะโดนบีบ

จนขาดอาการหายใจ ยุนโฮขยับแว่นที่ดั้งก่อนจะตอบออกมาเบาๆเท่าที่คนอย่างเค้าจะตอบได้

 

“งั้นก็กินอีกนะ..อ๊ะ..อ้าปาก...” ช้อนเล็กสีเขียวใสถูกจ่อลงบนริมฝีปากอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆอ้าปาก..รับก้อนหวานเย็นลงคอ

..เพราะทนแววตาวาวใสของคนตรงหน้าไม่ได้...

“กินให้หมดเลยนะยุนโฮ..ยังเหลืออีกเป็นถังแน่ะ..” ‘ห๊า!!!..เป็นถัง?!!.’ o_O;

 

 

 

 

.

.

.

 

“ขอบใจที่มาส่งนะ..” แจจุงเขย่งปลายเท้าขึ้นจุ๊บแก้มอีกฝ่ายเบาๆ..ก่อนจะยืนส่งยิ้มหวานให้อย่างน่ารัก..จวบจนยุนโฮเดินขึ้นรถ

ที่มีลุงคนขับแก่ๆกำลังอ้าปากหวอกับการกล่าวลาของเด็กวัยรุ่นแล้วขับออกไป..

 

“มีความสุขจริงนะ...” น้ำเสียงค่อนขอดที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ร่างบางหันกลับไปมอง..พร้อมทั้งทำตาโตใส่

 

“เพราะใครกันล่ะ!”

 

“อย่าพึ่งงอนสิครับคนดี..มานี่มา..เดี๋ยวผมล้างพิษให้” เจ้าของเสียงทุ้มอ้าวงแขนกว้าง..ก่อนจะรับร่างบอบบางเข้าไปไว้ในอ้อมแขน

 

“ล้างให้หมดเลยนะ..วันนี้แจจุงจูบไอ้เอ๋อนั่นไปทีนึง..หอมแก้มมันอีก..อี๋!..แค่คิดก็จะอ้วก..” กลีบปากบางหยักที่เคยยกยิ้มให้กับ

ร่างสูงของคนที่พึ่งกลับไป..เบียดเบ้อย่างรังเกียจ..

 

“เริ่มจากตรงไหน?..หอมแก้มเมื่อกี้..ก็ต้องจมูก..” ปากหยักหนาทาบทับลงบนจมูกรั้นอย่างแผ่วเบาจนร่างบางหัวเราะคิก..

“จูบ...ก็ต้อง...ปาก...”

 

“อึ๊..อือ...”

 

“ทำไมล่ะครับ?” เสียงทุ้มครางแผ่วเมื่อถูกหยุดยั้งด้วยปลายนิ้วนุ่ม..

 

“เมื่อไหร่ถึงจะให้แจจุงเลิกยุ่งกับมัน..รู้มั้ยว่าทุกวันนี้แจจุงแทบจะอาบแฮลกอฮอล์แทนสบู่อยู่แล้วนะ..” กลีบปากบางยู่ขึ้น..

พลางหน้างออย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก..

 

“ใจเย็นๆสิครับ..ที่รัก..อีกไม่นานหรอก..พอชอง ยุนโฮมันหลงคุณจนโงหัวไม่ขึ้น..” ปลายนิ้วสากลากผ่านข้างแก้มหอมช้าๆ..

“ตอนนั้น..จะเขี่ย..จะผลัก..หรือจะเหวี่ยง..ก็แล้วแต่เจ้าหญิงจะบัญชาขอรับ...” เสียงกระซิบรอดไรฟันค่อยๆเงียบหาย..ทิ้งไว้เพียง

เงาลางๆของคนสองคนที่กำลังแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม.. รอเพียงเวลาเท่านั้น..รอเพียงเวลาเพื่อจะจบเกมส์..รอเพียงเวลาที่ชอง

ยุนโฮจะกลายเป็นตัวตลกโดยสมบูรณ์..รอให้ไอ้โง่คนนึงมีความสุขกับความหอมหวานให้เต็มที่..แล้วค่อยดึงมันลงมานรก!..

 

 

 

 

 

TBC…